Bayat:

'''سوره مائده ۵۵'''

'''يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذلَّهِ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّهِ عَلَى الْكَافِرِينَ 1'''

ای کسانی که ایمان آورده اید هر کدام از شماها از دین خود مرتد شود پس بزودی خداوند قومی را که بسیار دوست می دارد و آنها نیز خداوند را دوست میدارند و نسبت به مؤمنان فروتن و بر کافران سرفراز و مقتدرند به نصرت اسلام خواهد برانگیخت.

محمد بن إبراهيم المعروف بابن أبي زينب النعماني، في كتاب الغيبه:

قال: أخبرنا أحمد بن محمد بن سعيد بن عقده، قال: حدثنا علي بن الحسن2 بن فضال، قال: حدثنا محمد بن حمزه3 و محمد بن سعيد4 قالا: حدثنا حماد بن عثمان، عن سليمان بن هارون العجلي قال سمعت أبا عبد الله عليه السلام يقول:

«إن صاحب هذا الأمر محفوظ له أصحابه، (و) لو ذهب الناس جميعا أتى الله بأصحابه، و هم الذين قال الله عزّ و جلَ : '''فَإِنْ يَكْفُرْ بها هؤلاء فَقَدْ وَكَلْنا بِها قَوْماً لَيْسوا بها بكافِرِينَ'''5 و هم الذين قال الله عز و جل فيهم: '''فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّهِ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّهِ عَلَى الْكَافِرِينَ'''..6

[[ابن ابی زینب نعمانی|محمد بن ابراهيم]] معروف به [[ابن ابی زینب نعمانی]] در کتاب غیبت گوید: خبرمان داد احمد بن محمد بن سعيد بن عقده،گوید: حدیثمان داد حسن بن علی ابن الحسن بن فضال (گفت: حدیثمان آوردند محمد بن عمرو و محمد بن الوليد) گفت: حدیثمان دادند محمد بن حمزه و محمد بن سعید، گفتند حدیثمان آورد حماد بن عثمان از سلیمان بن هارون عجلی، گفت: شنیدم حضرت ابوعبدالله صادق علیه السلام می فرمود:

همانا اصحاب و یاران صاحب این امر برایش محفوظند و اگر همه مردم از بین بروند خداوند یارانش را خواهد آورد، و ایشانند که خداوند عزو جل فرموده: و پس اگر این قوم به آن کفر ورزند همانا ما قومی را که هرگز به آن کافر نشوند بر آن برگماریم و ایشانند که خدای عز و جل درباره شان فرموده: پس بزودی خداوند قومی را که بسیار دوست می دارد و آنها نیز خداوند را دوست میدارند و نسبت به مؤمنان فروتن و بر کافران سرفراز و مقتدرند به نصرت اسلام خواهد برانگیخت.

العياشي، بإسناده عن سليمان بن هارون قال: قلت له: إن بعض هؤلاء العجليه7 يقول: إن8 سيف رسول الله صلى الله عليه و اله و سلم عند عبد الله بن الحسن! ....

فقال: والله ما رآه ( هو )9 و لا - أبوه بواحده من عينيه، إلا أن يكون رآه10 أبوه عند الحسين عليه السلام و إنّ صاحب هذا الأمر محفوظ له، فلا تذهبنّ يمينا و لا شمالا، فإنّ الأمر - و الله - واضح، و الله لو أنّ أهل السّماء و الأرض اجتمعوا على أن يحوّلوا هذا الأمر من موضعه الّذى وضعه الله فيه ما استطاعوا، و لو أن الناس كفروا جميعا حتى لا يبقى أحد، لجاء الله لهذا الأمر بأهل يكونون11 من أهله.

ثم قال: «أما تسمع الله يقول: يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُجُونَهُ أَذِلَّهِ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّهِ عَلَى الْكافِرِينَ ...؟ حتى فرغ من الآيه وقال فى آيه أخرى: فإن يَكْفُرْ بها هَؤُلَاءِ فَقَدْ وَكَلْنَا بِهَا قَوْمًا لَيْسُوا بِهَا بکافرين ثم قال: إن أهل هذه الآيه هم أهل تلك الآيه.»12

عیاشی بسند خود از سلیمان بن هارون آورده که :گوید به آن جناب عرضه داشتم: بعضی از این عجلیان میگویند [چنین پندارند که شمشیر رسول خدا صلى الله عليه و آله وسلم نزد عبد الله بن الحسن است.]

و فرمود: به خدا سوگند نه او و نه پدرش به هیچیک از دو چشمش آن را ندیده، مگر اینکه پدرش آن را نزد حسین علیه السلام دیده باشد و البته برای صاحب این امر محفوظ است، پس مبادا به راست و چپ روی آوری، که به خدا سوگند امر روشن است، به خدا قسم اگر اهل آسمان و زمین همدست شوند که این امر را از جایگاهی که خداوند آن را در وی قرار داده برطرف سازند نخواهند توانست، و چنانچه همه مردمان کفر ورزند تا جائیکه هیچکس باقی نماند؛ همانا خداوند برای این امر کسانی را خواهد آورد که از شایستگان آن باشند. سپس فرمود آیا نمی شنوی که خداوند می فرماید: ای کسانی که ایمان آورده اید هر کدام از شماها از دین خود مرتد شود پس بزودی خداوند قومی را که دوست میدارد و آنها نیز خداوند را دوست میدارند و نسبت به مؤمنان فروتن و بر کافران سرفراز و مقتدرند به نصرت اسلام خواهد برانگیخت... تا آخر آیه را تلاوت فرمود. و در آیه دیگری فرموده: پس اگر این قوم به آن کفر ورزند همانا ما قومی را که هرگز به آن کافر نشوند بر آن برگماریم و سپس آن حضرت فرمود: همانا اهل این آیه همان اهل آن آیه می باشند.

سیمای حضرت مهدی در قرآن، هاشم بن سلیمان بحرانی، قائمیه اصفهان، ص 146

1- مائده ۵۵.

2- در متن: الحسن بن علی.

3- در متن: عمرو

4- در متن: الوليد.

5- أنعام (۶): ۹۰

6- کتاب الغيبه: ۳۱۶ [باب ۲۱ ، ح ۱۲]

7- در مأخذ: العجله

8- در مأخذ: يزعمون انّ [در نسخه ی بحار: يقولون إنّ]

9- از نسخه ی بحار در مأخذ: هؤلاء

10- در مأخذ: أراه

11- در متن: يكون.

12- تفسير العياشي ۱: ۳۲۶ [مائده، ح ۱۳۵]

نحل - آیه ۴۶

2024-10-17T17:01:08Z

Bayat: ویکی کردن

'''«أَفَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللهُ بهِمُ الْأَرْضَ؟ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ؟»'''<ref>نحل (۱۶) ۴۶.</ref>

آیا کسانی که بر کارهای زشت، مکرها می‌کنند ایمن هستند از اینکه خداوند آنان را بر زمین فرو برد یا عذاب او از آنجا که پی نبرند به سراغشان بیاید.

العياشي، بإسناده عن إبراهيم بن عمر، عمن سمع أبا جعفر عليه‌السلام يقول:

«إن عهد نبی الله صار عند على بن الحسين عليه‌السلام، ثم صار عند محمد بن على عليه‌السلام ثم يفعل الله ما يشاء، فالزم هؤلاء، فإذا خرج رجل منهم معه ثلاث ماءه رجل و معه رایه رسول الله صلى‌الله‌عليه‌و‌اله‌وسلم عامدا إلى المدينه حتى يمر [[علائم حتمی ظهور - خسف بیداء|بالبيداء]] فيقول:

هذا مكان القوم الذين خسف بهم، وهى الآيه التى قال الله عزّوجلّ: '''أَفَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئَاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ؟ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ؟ أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِی تَقَلُّبِهِمْ؟ فَمَا هُمْ بِمُعْجِزِينَ'''»<ref>تفسير العياشی ۲: ۲۶۱ [نحل، ح ۳۴].</ref>

عیاشی: بسند خود از ابراهیم بن عمر از کسی که شنیده بود حضرت ابو جعفر باقر علیه‌السلام می‌فرماید: به درستی که پیمان پیغمبر خدا نزد علی بن الحسين عليه‌السلام سپرده شد سپس به محمد بن علی (خود آن حضرت علیه‌السلام) رسید و پس از این خداوند آنچه را بخواهد انجام می‌دهد، پس همیشه با اینان باش، و چون مردی از ایشان خروج نمود که سیصد مرد همراهیش می‌کردند و پرچم رسول خدا صلى‌الله‌عليه‌و‌آله‌وسلم را با خود داشت، که به سوی مدینه روان شود، و چون از بیابان «[[علائم حتمی ظهور - خسف بیداء|بیداء]]» بگذرد بگوید: این جای کسانی است که به زمین فرو خواهند شد، و این است آیه‌ای که خدای عزوجل فرموده: آیا کسانی که بر کارهای زشت، مکرها می‌کنند ایمن هستند از اینکه خداوند آنان را بر زمین فرو برد با عذاب او از آنجا که پی نبرند به سراغشان بیاید و یا آنکه هنگام آمد و شدشان به ناگاه آنها را بگیرد و آنان توان مقابله با قدرت حق را ندارند.

عنه، بإسناده عن جابر الجعفی، عن أبی جعفر عليه‌السلام فی حديث طويل قال له:

«... و إياک و شذاذ<ref>در متن: شداد (کذا). چنان‌که در آیه‌ی ۱۴۹ سوره‌ی بقره گذشت، و الشذاذ درست تر است.]</ref> من آل محمد عليه‌السلام فإن لآل محمد و على رايه و لغيرهم رايات<ref>در متن: «فإن لآل محمد على رايه و لغيرهم على رايه ...».</ref>، فالزم هؤلاء أبدا، و إياک و من ذكرت لک فإذا خرج رجل منهم معه ثلاث ماءه و بضعه عشر رجلا و معه رایه رسول الله صلى‌الله‌عليه‌واله‌وسلم عامداً إلى المدينه حتى يمر بالبيداء حتى يقول: هذا مكان القوم الذين يخسف بهم وهی الآيه التى قالَ اللَّه عَزَّوَجَلَّ: '''أَفَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللهُ بِهِمُ الأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لا يَشْعُرُونَ؟ أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ؟ فَما هُمْ بِمُعْجِزِينَ»'''<ref>تفسير العياشی ۱: ۶۵ [بقره، ح ۱۱۷].</ref>

و از اوست: بسند خود از جابر جعفی آورده که حضرت ابی جعفر باقر علیه‌السلام ضمن حديثى طولانی باو فرمودند: و مبادا که با معدود کسانی که از فرزندان محمد علیهم‌السلام به عنوان برپایی عدل و داد و تشکیل دولت حق خروج کنند همراهی کنی زیرا که برای آل محمد و علی پرچمی و دولتی خاص است، و دیگران به پرچم‌هایی وابسته می‌شوند (دیگران هم دولت‌هایی دارند ... پس همیشه با اینان (امامان بر حق از آل محمد عليهم‌السلام) باش و از آنهایی که برایت یاد کردم جدا بپرهیز، و هرگاه مردی از ایشان که سیصد و سیزده نفر با وی بود، و پرچم رسول خدا صلى‌الله‌عليه‌و‌آله‌وسلم را همراه داشت بپا خاست، و عازم مدینه شود با او همراهی کن، و چون از بیابان «بیداء» بگذرد می‌گوید: اینجا جای کسانی است که به زمین فرو خواهند رفت، و این است (معنی) آیه‌ای که خدای عزوجل فرموده: و آیا کسانی که بر کارهای زشت، مکرها می‌کنند ایمن هستند از اینکه خداوند آنان را بر زمین فرو برد یا عذاب او از آنجا که پی نبرند به سراغشان بیاید و با آنکه هنگام آمد و شدشان به ناگاه آنها را بگیرد و آنان توان مقابله با قدرت حق را ندارند.

و عنه، بإسناده: عن ابن سنان، عن أبی عبدالله عليه‌السلام، سئل عن قول الله عز وجل: '''أَفَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللَّهُ بِهِمُ الْأَرْضَ'''؟، قَالَ:

«هم أعداء الله و هم يمسخون و يقذفون و يسيحون فی الأرض.»<ref>تفسير العياشی ۲: ۲۶۱ [نحل، ح ۳۵].</ref>

و از اوست: که بسند خود از ابن سنان از حضرت ابی عبدالله امام صادق علیه‌السلام آورده که از آن حضرت راجع به قول خدای عزوجل: [آیا کسانی که بر کارهای زشت، مکرها می‌کنند ایمن هستند از اینکه خداوند آنان را بر زمین فرو بردم] سؤال شد، در پاسخ فرمود: آنان دشمنان خدایند و آنها مسخ می‌شوند و دچار پرتاب می‌گردند و در زمین آواره می‌شوند.

سیمای حضرت مهدی در قرآن، هاشم بن سلیمان بحرانی، قائمیه اصفهان ص ۲۱۰