http://wikimahdi.com/api.php?action=feedcontributions&feedformat=atom&user=Vafa 2026-06-07T05:48:35Z مشارکت‌های کاربر MediaWiki 1.39.11 http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B5%D8%B1%D8%A7%D8%B7_%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%82%DB%8C%D9%85&diff=1345 2026-04-30T16:59:14Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>از نظر قرآن مجید، کلمه ی «صراط» به «راه مستقیم» تعبیر شده است: «و هذا صراط ربك مستقيما» (انعام: ۱۲۶) و از بررسی آیات دیگر در می یابیم که راه مستقیم خداوند، «عبادت و پرستش» اوست: «و أن اعبدوني هذا صراط مستقيم» (يس: ۶۱) و این که خداوند متعال در اولین سوره، به بندگان خویش دستور می دهد که از او بخواهند آنان را به راه مستقیم هدایت کند، اهمیت این مطلب را می رساند.&lt;ref&gt;بحرانی، تفسير البرهان، ج ۱، ص ۱۱۳.&lt;/ref&gt; در تأیید این معنا می فرماید: «و أن هذا صراطی مستقیما فاتبعوه». (انعام: ۱۵۳) روایات بسیاری ذیل این آیه ی شریفه آمده که اکثر آنها حاکی از آن است که حضرت على و ائمه هدی علیهم السلام، «صراط مستقيم الاهی» هستند، چنانکه طبق فرموده امام باقر علیه السلام «صراط مستقيم»، ولایت علی علیه السلام و اوصیای آن حضرت است.&lt;ref&gt;ر.ک: عیاشی، تفسیر، ج ۱، ص ۳۸۴&lt;/ref&gt; در روایتی دیگر ایشان فرمودند: «آل محمدالصراط الذي دل عليه».&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt; در فرازهای ابتدایی دعای ندبه از حضرت علی علیه السلام به عنوان «صراط مستقیم الاهی» یاد شده است.&lt;ref&gt;ر.ک: مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ص ۱۰۶&lt;/ref&gt; بر اساس روایتی از امام صادق علیه السلام ، «صراط» راه به سوی معرفت و شناخت خداوند است و بر دو نوع است، صراط در دنیا و صراط در آخرت. صراط دنیا» امامی است که اطاعت او واجب و هرکس او را بشناسد و از دستوراتش پیروی کند، از «صراط آخرت» که پلی بر روی جهنم است خواهد گذشت و هرکس او را نشناسد، پایش در «صراط آخرت» خواهد لغزید و در آتش جهنم خواهد افتاد.&lt;ref&gt;ر.ک: همان ج ۸، ص ۶۶&lt;/ref&gt; از این رو، حضرت مهدی علیه السلام، فرزند حضرت علی علیه السلام و ائمی هدى علیهم السلام است که آن حجت های الاهی، همه راه مستقیم به سوی پرستش و عبودیت خداوند متعال هستند. امام هادی علیه السلام در چند مورد از زیارت جامعه کبیره، در معرفی ائمه علیهم السلام از آنان با تعابير «و حجته و صراطه»&lt;ref&gt;صدوق، عیون اخبار الرضا ع، ج ۲، ص ۲۷۳&lt;/ref&gt;، «أدلاء على صراطه»&lt;ref&gt;همان، ص ۲۷۴.&lt;/ref&gt; و «أنتم الصراط الاقوم»&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt; یاد نموده اند.<br /> <br /> - لیلا خلیلیان فر، اوصاف حضرت حجت علیه السلام در ادعیه و زیارات صفحه 264 و 265<br /> ----</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B5%D8%B1%D8%A7%D8%B7_%D9%85%D8%B3%D8%AA%D9%82%DB%8C%D9%85&diff=1344 2026-04-30T16:56:44Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>از نظر قرآن مجید، کلمه ی «صراط» به «راه مستقیم» تعبیر شده است: «و هذا صراط ربك مستقيما» (انعام: ۱۲۶) و از بررسی آیات دیگر در می یابیم که راه مستقیم خداوند، «عبادت و پرستش» اوست: «و أن اعبدوني هذا صراط مستقيم» (يس: ۶۱) و این که خداوند متعال در اولین سوره، به بندگان خویش دستور می دهد که از او بخواهند آنان را به راه مستقیم هدایت کند، اهمیت این مطلب را می رساند.&lt;ref&gt;بحرانی، تفسير البرهان، ج ۱، ص ۱۱۳.&lt;/ref&gt; در تأیید این معنا می فرماید: «و أن هذا صراطی مستقیما فاتبعوه». (انعام: ۱۵۳) روایات بسیاری ذیل این آیه ی شریفه آمده که اکثر آنها حاکی از آن است که حضرت على و ائمه هدی علیهم السلام، «صراط مستقيم الاهی» هستند، چنانکه طبق فرموده امام باقر علیه السلام «صراط مستقيم»، ولایت علی علیه السلام و اوصیای آن حضرت است.&lt;ref&gt;ر.ک: عیاشی، تفسیر، ج ۱، ص ۳۸۴&lt;/ref&gt; در روایتی دیگر ایشان فرمودند: «آل محمدالصراط الذي دل عليه».&lt;sup&gt;3&lt;/sup&gt; در فرازهای ابتدایی دعای ندبه از حضرت علی علیه السلام به عنوان «صراط مستقیم الاهی» یاد شده است.&lt;sup&gt;4&lt;/sup&gt; بر اساس روایتی از امام صادق علیه السلام ، «صراط» راه به سوی معرفت و شناخت خداوند است و بر دو نوع است، صراط در دنیا و صراط در آخرت. صراط دنیا» امامی است که اطاعت او واجب و هرکس او را بشناسد و از دستوراتش پیروی کند، از «صراط آخرت» که پلی بر روی جهنم است خواهد گذشت و هرکس او را نشناسد، پایش در «صراط آخرت» خواهد لغزید و در آتش جهنم خواهد افتاد.&lt;sup&gt;5&lt;/sup&gt; از این رو، حضرت مهدی علیه السلام، فرزند حضرت علی علیه السلام و ائمی هدى علیهم السلام است که آن حجت های الاهی، همه راه مستقیم به سوی پرستش و عبودیت خداوند متعال هستند. امام هادی علیه السلام در چند مورد از زیارت جامعه کبیره، در معرفی ائمه علیهم السلام از آنان با تعابير «و حجته و صراطه»&lt;sup&gt;6&lt;/sup&gt;، «أدلاء على صراطه»&lt;sup&gt;7&lt;/sup&gt; و «أنتم الصراط الاقوم»&lt;sup&gt;8&lt;/sup&gt; یاد نموده اند.<br /> <br /> - لیلا خلیلیان فر، اوصاف حضرت حجت علیه السلام در ادعیه و زیارات صفحه 264 و 265<br /> <br /> 1- <br /> <br /> 2- <br /> <br /> 3- همان<br /> <br /> 4- ر.ک: مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ص ۱۰۶<br /> <br /> 5- ر.ک: همان ج ۸، ص ۶۶<br /> <br /> 6- صدوق، عیون اخبار الرضا ع، ج ۲، ص ۲۷۳<br /> <br /> 7- همان، ص ۲۷۴.<br /> <br /> 8- همان</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%B8%D8%A7%D8%B1_%D9%81%D8%B1%D8%AC&diff=1343 2026-04-30T16:53:57Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>== اشاره ==<br /> گلواژه‌ی «فَرَج» درلغت به معنای گشایش است، ارباب لغت واژگانی را در معنای فرج گفته‌اند که همه‌اش به یک معنی بر می‌گردد:<br /> <br /> # ابن فارس: فرج به معنای گشایش است.&lt;ref&gt;ابن فارس، معجم مقابیس اللغه، ج ۴، ص ۴۹۸.&lt;/ref&gt;<br /> # خلیل بن احمد: فرج به معنای رفع غم و اندوه است.&lt;ref&gt;خلیل، ترتیب العین، ص ۶۲۰.&lt;/ref&gt;<br /> # جوهری: فرج به معنای رهایی از غم و اندوه است.&lt;ref&gt;رازی، مختارالصحاح، ص ۴۹۵.&lt;/ref&gt;<br /> # طریحی: فرج به معنای راهگشایی و باز کردن جا برای افراد در مجالس می‌باشد.&lt;ref&gt;طریحی، مجمع‌البحرین، ج ۲، ص ۳۲۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ولی در اصطلاح در دو معنی به کار می‌رود:<br /> <br /> # مطلق گشایش<br /> # ظهور حضرت [[بقية الله|بقیه‌الله]] &lt;small&gt;ارواحنافداه&lt;/small&gt;<br /> <br /> جالب توجه است که در هر دو مورد «انتظار فرج» از افضل اعمال شمرده شده است.<br /> <br /> در مورد انتظار فرج کلی احادیث فراوان آمده که به شماری از آنها اشاره می‌کنیم.<br /> <br /> ۱) مولای متقیان در حدیث أربعمائه فرمود:<br /> <br /> '''«اِنْتَظِرُوا الْفَرَجَ، وَ لا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ الله، فَإِنَّ أَحَبَّ الأَعْمالِ إِلَی اللهِ عَزَّوَجَلَّ اِنْتِظارُ الْفَرَجِ مادامَ عَلَیْهِ الْعَبْدُ الْمُؤمِنُ»؛'''<br /> <br /> انتظار فرج را پیشه کنید، از الطاف خدا نومید نشوید، که محبوب‌ترین اعمال در نزد خداوند متعال انتظار فرج می‌باشد، تا هنگامی که بنده‌ی مؤمن بر آن مواظبت کند.&lt;ref&gt;شیخ صدوق، الخصال، ج ۲، ص ۶۱۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ۲) در حدیث دیگري فرمود:<br /> <br /> '''«أَفْضَلُ الْعِبادَهِ اَلصَّبْرُ وَ الصَّمْتُ وَ إِنْتِظارُ الْفَرَجِ»؛'''<br /> <br /> برترین نوع عبادت شکیبایی، سکوت و انتظار فرج می‌باشد.&lt;ref&gt;ابن شعبه، تحف العقول، ص ۱۴۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ۳) پیامبراکرم &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt; در این زمینه فرمود:<br /> <br /> '''«بِالصَّبْرِ یُتَوَقَّعُ الْفَرَجُ»؛'''<br /> <br /> به وسیله‌ی صبر و شکیبایی امید فرج پدید آید.&lt;ref&gt;مجلسی، بحارالانوار، ج ۷۱، ص ۶۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ۴) امام رضا &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; در این رابطه فرمود:<br /> <br /> '''«ما أَحْسَنَ الصَّبْرَ وَ إِنْتِظارَ الْفَرَجِ»؛'''<br /> <br /> چه نیکوست شکیبایی و انتظار فرج.&lt;ref&gt;همان، ج ۱۲، ص ۳۷۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ۵) امیر بیان در این زمینه فرمود:<br /> <br /> '''«ِإنَّ مُحِبَّنا یَنْتَظِرُ الرَّوحَ وَ الْفَرَجَ فی کُلِّ یَوْمٍ وَ لَیْلَهٍ»؛'''<br /> <br /> محبین ما در هر شب و روز گشایش و بشارت را انتظار می‌کشند.&lt;ref&gt;همان، ج ۶۸، ص ۳۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در میان امت اسلامی و امت‌های پیشین در مورد فرج‌های خاص نیز این واژه به وفور به کار رفته است، که به شماری از آنها اشاره می‌کنیم:<br /> <br /> # فرج و گشایش اصحاب حضرت نوح &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt;&lt;ref&gt;همان، ج ۱۱، ص ۳۲۶.&lt;/ref&gt;<br /> # فرج و گشایش در امر حضرت ایوب &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt;&lt;ref&gt;همان، ج ۴۴، ص ۲۷۵.&lt;/ref&gt;<br /> # اجازه‌ی دعا برای فرج به حضرت یوسف &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt;&lt;ref&gt;همان، ج ۱۲، ص ۲۳۱.&lt;/ref&gt;<br /> # فرج و گشایش در مورد اصحاب کهف&lt;ref&gt;همان، ج ۱۴، ص ۴۲۵.&lt;/ref&gt;<br /> # فرج و رهایی جناب عبدالله پدر رسول خدا از ذبح&lt;ref&gt;همان، ج ۱۵، ص ۸۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و اینک به چند نمونه از استعمال واژه‌ی فرج درمورد گشایش‌های ویژه در امت اسلامی اشاره می‌کنیم:<br /> <br /> ۱) معتزّ عباسی، [[حسن عسکری علیه‌السلام|امام حسن عسکری]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; را به حاجب خود «سعید» سپرد که آن حضرت را به سوی کوفه ببرد و در اثنای راه به شهادت برساند، شیعیان از شنیدن این خبر مضطرب شدند، امام &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; نوشت:<br /> <br /> '''«بَعْدَ ثالِثٍ یَأتیکُمُ الْفَرَجُ»؛'''<br /> <br /> پس از سه روز برای شما فرج پدید آید.&lt;ref&gt;شیخ طوسی، الغیبه، ص ۲۰۸، ح ۱۷۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> روز سوم معتز از خلافت خلع شد.<br /> <br /> ۲) مسـتعین نیز تصمیم گرفت که آن حضرت را به شهادت برساند، شیعیان مضطرب شدند، حضرت فرمود: پس از سه روز برای شما فرج حاصل می‌شود. روز سوم مستعین از خلافت خلع شد، به واسط برده شده، به قتل رسید.&lt;ref&gt;سیدابن طاووس، مهج الدّعوات، ص ۴۹۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ۳) عبدالرحمن بن کثیر مشکلاتش را برای امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; شکایت نمود، حضرت دعایی تعلیم کرد، سه شب بر آن مداومت کرد و فرج حاصل شد.&lt;ref&gt;همو، فلاح السائل، ص ۲۵۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ۴) ریـان بن صلت دعایی از امام رضا &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; فرا گرفت، در هر مشکلی آن را خواند، خداوند گشایش و فرج عنایت فرمود.&lt;ref&gt;ابن باقی، اختیار المصباح الکبیر، ج ۲، ص ۵۱۰.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ۵) شیخ صدوق از استادش نقل کرده که به حضرت بقیه الله ارواحنا فداه متوسل شده، دو رکعت نماز استغاثه به حضرت خوانده، دعاي '''«سلام الله الکامل التّامّ»''' را در زیر آسمان خوانده، آفتاب طلوع نکرده فرج حاصل شده است.&lt;ref&gt;مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۴، ص ۳۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در میان دعاهای مأثور از پیشوایان معصوم، شماری از دعاها به دعای فرج، کلام فرج و کلمات فرج نامیده می‌شود، که از آن جمله است:<br /> <br /> # اللهم أنت ثقتی...&lt;ref&gt;ابن باقی، همان.&lt;/ref&gt;<br /> # اللهم احرسنی بعینک التی لا تنام...&lt;ref&gt;مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۴، ص ۳۱۶.&lt;/ref&gt;<br /> # دعای: الهی طموح الآمال قد خابت إلّا لدیک...&lt;ref&gt;همان، ج ۸۷، ص ۲۸۰؛ کفعمی، المصباح، ص ۵۳.&lt;/ref&gt;<br /> # دعای: اللهم انی أدرأ بک فی نحورهم...&lt;ref&gt;طبرسی، الاحتجاج، ج ۱، ص ۲۷۰.&lt;/ref&gt;<br /> # دعاي: اللهم إن کانت ذنوبی قد أخلقت وجهی عندك...&lt;ref&gt;طبرسی، مجمع‌البیان، ج ۵، ص ۳۶۰.&lt;/ref&gt;<br /> # دعای: یا من یکفی من کلّ شیء...&lt;ref&gt;مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۵، ص ۲۰۸.&lt;/ref&gt;<br /> # دعای: اللهم انّی أسألک یا الله...&lt;ref&gt;سیدابن طاووس، مهج الدّعوات، ص ۱۹۸.&lt;/ref&gt;<br /> # دعای: لا اله الا الله الحلیم الکریم...&lt;ref&gt;شیخ طوسی، الأمالی، ص ۶۲۲، ح ۱۲۸۴.&lt;/ref&gt;<br /> # دعای: یا من أظهر الجمیل و ستر القبیح...&lt;ref&gt;طبری، دلائل الإمامه، ص ۵۵۲، ح ۵۲۵.&lt;/ref&gt;<br /> # دعای: یا نور النور، یا مدبر الامور...&lt;ref&gt;کفعمی، المصباح، ص ۳۰۵.&lt;/ref&gt; <br /> <br /> == عوامل تأخیر در امر فرج ==<br /> عَمروبن حَمِق می‌گوید: هنگامی که سر مبارک مولای متقیان امیرمؤمنان &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; در کوفه ضربت خورد، به محضر مقدسشان شرفیاب شدم و عرض کردم: ان شاءالله خطری برای شما نیست، این فقط یک ضربت است، فرمود: نه، به جان خود سوگند من از میان شما خواهم رفت، سپس فرمود:<br /> <br /> '''«إِلَی السَّبْعینَ بَلاءٌ»؛'''<br /> <br /> تا سال هفتاد بلاها ادامه دارد.<br /> <br /> این جمله را سه بار تکرار نمود.<br /> <br /> عرض کردم: آیا پس از این بلاها گشایشی هست؟<br /> <br /> حال ضعف عارض شد، پرسش خود را تکرار کردم، فرمود:<br /> <br /> '''«نَعَمْ، وَ ِإنَّ بَعْدَ الْبَلاءِ رَخاءٌ «یَمْحُو اللهُ مَا یَشَاء وَیُثْبِتُ وَ عِندَهُ أُمُّ الْکِتَابِ»»'''&lt;ref&gt;سوره‌ی رعد، آیه‌ی ۳۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> آری، پس از بلا گشایش هست لکن خداوند آنچه را بخواهد محو می‌کند و آنچه را بخواهد اثبات می‌کند و ام الکتاب در نزد اوست.&lt;ref&gt;قطب راوندی، الخرائج و الجرائح، ج ۱، ص ۱۷۸، ح ۱۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ابوحمزه‌ی ثمالی گوید: به محضر امام باقر &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; عرض کردم: علی &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; می‌فرمود: تا سال ۷۰ بلاها ادامه دارد و می‌فرمود: پس از ۷۰ گشایش هست، سال ۷۰ گذشت و گشایشی ندیدیم، فرمود:<br /> <br /> '''«یا ثابِتْ! إِنَّ اللهَ تَعالی کانَ وَقْتَ هذَا الْاَمْرَ فِی السَّبْعینَ، فَلَمّا قُتِلَ الْحُسَیْنُ &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; إشْتَدَّ غَضَبُ اللهِ عَلی أَهْلِ الْأَرْضِ، فَأَخَّرَهُ إِلی أَرْبَعینَ وَ مِائَهِ سَنَهٍ، فَحَدَّثْناکُمْ فَأَذَعْتُمُ الْحَدیثَ، وَ کَشَفْتُمْ قِناعَ السِّرِّ، فَأَخَّرَهُ اللهُ وَ لَمْ یَجْعَلْ لَهُ بَعْدَ ذلِکَ عِنْدَنا وَقْتاً»؛'''<br /> <br /> ای ثابت (نام ابوحمزه) خداوند این گشایش را در سال ۷۰ مقدر فرموده بود، چون امام حسین &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; به شهادت رسید، غضب خدا بر اهل زمین شدت یافت، پس آن را به سال ۱۴۰ به تأخیر انداخت، ما به شما خبر دادیم، شما آن را شایع کردید و از اسرار پرده برداشتید، خداوند آن را به تأخیر انداخت و دیگر وقتی برای آن در نزد ما قرار نداد.<br /> <br /> آنگاه آیه‌ی شریفه‌ی: «'''یَمْحُو اللهُ مَا یَشَاء وَیُثْبِتُ»''' را تلاوت فرمود.&lt;ref&gt;شیخ طوسی، الغیبه، ص ۴۲۸، ح ۴۱۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ابوحمزه گوید: آن را به امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; عرضه داشتم، فرمود: آری چنین شد.&lt;ref&gt;همان&lt;/ref&gt;<br /> <br /> از امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; روایت شده که فرمود:<br /> <br /> '''«کانَ هذَا الْأَمْرُ فِیَّ، فَأَخَّرَهُ اللهُ، وَ یَفْعَلُ بَعْدُ فی ذُرِّیَّتی ما یَشاءُ»؛'''<br /> <br /> این کار (فرج) قرار بود توسط من انجام شود، ولی خداوند آن را به تأخیر انداخت، پس توسط ذریه‌ام آنچه را که بخواهد انجام می‌دهد.&lt;ref&gt;همان، ص ۴۲۹، ح ۴۱۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> پر واضح است که منظور از فرج و گشایش در این حدیث و دو حدیث پیشین، یک گشایش نسبی برای شـیعیان می‌باشد، نه فرج کلی و جهانی با ظهور موفور السرور حضرت بقیه الله &lt;small&gt;ارواحنا‌فداه&lt;/small&gt;، که در آن هنگام هنوز آن حضرت متولد نشده بود.<br /> <br /> بر اساس روایات فوق، مقدّر بود که در سال ۷۰ گشایشی برای شیعه فراهم شود، به سبب فاجعه‌ی کربلا و شهادت سالار شهیدان به تأخیر افتاد، مقدر شد که در سال ۱۴۰ گشایشی فراهم شود، که به سبب عدم رعایت رازداری باز هم به تأخیر افتاد.<br /> <br /> این سه حدیث با مسأله‌ی «بَدا» مربوط می‌شود که یکی از اعتقادات قطعی شیعیان می‌باشد و لذا شیخ طوسی پس از نقل احادیث یاد شده، به تفصیل در مورد بداء بحث کرده است.&lt;ref&gt;همان، ص ۴۲۹ - ۴۳۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج ۴، ص ۱۱۴ - ۱۳۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در مورد زمان فرج، ممکن است بدا حاصل شود و به تأخیر بیفتد، لکن در اصل فرج هرگز بدا حاصل نمی‌شود، زیرا که طبق روایت آن از میعاد است و خداوند هرگز در وعده‌اش خلف نمی‌کند.<br /> <br /> رسول اکرم &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt; در روز غدیرخم به تفصیل از حضرت بقیه الله &lt;small&gt;ارواحنا‌فداه&lt;/small&gt; سخن گفته در پایان فرمود: '''«مَعاشِرَ النّاسِ أَبْشِرُوا بِالْفَرَجِ، فَإِنَّ وَعْدَ الله لِا یُخْلَفُ، وَ قَضاءُهُ لا یُرَدُّ»'''<br /> <br /> ای مردمان با فرج بر شما بشارت باد، که وعده‌ی خداوند هرگز تخلّف نمی‌پذیرد و فرمان او هرگز رد نمی‌شود.&lt;ref&gt;شیخ طوسی، الأمالی، ص ۳۵۲، ح ۷۲۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == فضیلت انتظار فرج ==<br /> احادیث فراوان از پیشوایان معصوم &lt;small&gt;علیهم‌السلام&lt;/small&gt; در فضیلت انتظار و تأکید بر انتظار فرج رسیده، که به شماری از آنها اشاره می‌کنیم:<br /> <br /> * پیامبر اکرم &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt; فرمود: <br /> '''«أفضَلُ أعْمالِ اُمَّتی إنْتِظارُ فَرَجِ اللهِ»؛'''<br /> برترین عمل امت من انتظار فرج از خدا می‌باشد.&lt;ref&gt;شیخ صدوق، عیون اخبارالرضا، ج ۲، ص ۳۶، ب ۳۱، ح ۸۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * امام حسن عسکری &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; به شیخ صدوق نوشت:<br /> <br /> '''«عَلَیْکَ بِالصَّبْرِ وَ إنْتِظارِ الْفَرَجِ، قالَ النَبِیُّ &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt;: أفْضَلُ أعْمالِ اُمَّتی إنْتِظارُ الْفَرَجِ»؛'''<br /> <br /> بر تو باد شکیبایی و انتظار فرج، که پیامبر اکرم فرمود: برترین اعمال امت من انتظار فرج است.&lt;ref&gt;ابن شهر آشوب، المناقب، ج ۴، ص ۴۵۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * از مولای متقیان پرسیدند: کدامین عمل پیش خداوند محبوب‌تر است؟<br /> <br /> فرمود: انتظار فرج&lt;ref&gt;مجلسی، بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۱۲۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * فخر ساجدان و زینت عابدان به ابوخالد کابلی فرمود:<br /> <br /> '''«إِنَّ أهْلَ زَمانِ غِیْبَتِهِ الْقائِلینَ بِإِمامَتِهِ وَ الْمُنْتَظِرینَ لِظُهُورِهِ، أَفْضَلُ أَهْلِ کُلِّ زَمانٍ»؛'''<br /> <br /> اهل زمان غیبت آن حضرت که قائل به امامت او و منتظر ظهور او باشند، از اهل هر زمانی برتر هستند.<br /> <br /> و در پایان فرمود:<br /> <br /> '''«إِنْتِظارُ الْفَرَجِ مِنْ أَعْظَمِ الْفَرَجِ»؛'''<br /> <br /> انتظار فرج از بالاترین فرج‌ها می‌باشد.&lt;ref&gt;طبرسی، الاحتجاج، ج ۲، ص ۳۱۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * امام جواد &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; فرمود:<br /> <br /> '''«أفْضَلُ أَعْمالِ شیعَتِنا إِنْتِظارُ الْفَرَجِ»؛'''<br /> <br /> برترین عمل شیعیان ما انتظار فرج می‌باشد.&lt;ref&gt;شیخ صدوق، کمال‌الدین، ج ۲، ص ۳۷۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * امیر بیان در حدیث أربعمائه فرمود:<br /> <br /> '''«أَفْضَلُ أعْمالِ الْمَرْءِ إنْتِظارُ الْفَرَجِ مِنَ اللهِ»؛'''<br /> <br /> برترین عمل انسان انتظار فرج از خداوند است.&lt;ref&gt;همو، الخصال، ج ۲، ص ۶۲۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * و در فراز دیگری فرمود:<br /> <br /> '''«اَلْاخِذُ بِأَمْرِنا مَعَنا غَداً فی حَظیرَهِ الْقُدْسِ، وَ الْمُنْتَظِرُ لِأمِْرنا کَالْمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ فی سَبیلِ اللهِ»؛'''<br /> <br /> متمسک به امر ما در بهشت برین با ماست و منتظر امر ما همانند کسی است که در راه خدا به خونش آغشته شده باشد.&lt;ref&gt;مجلسی، بحارالأنوار، ج ۵۲، ص ۱۲۳.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; در این زمینه فرمود:<br /> <br /> '''«مَنْ مات مِنْکُمْ عَلی هذَا الْاَمْرِ مُنْتَظِراً کَمَنْ کانَ فی فُسْطاطِ الْقائِمِ &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt;»'''<br /> <br /> کسی که از شما بر ولایت ما و در انتظار امر ما بمیرد، همانند کسی است که در چادر فرماندهی قائم &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; باشد.&lt;ref&gt;برقی، المحاسن، ج ۱، ص ۲۷۷، ح ۵۴۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * در حدیث دیگری فرمود:<br /> <br /> '''«اَلْقائِلُ مِنْکُم: إِنْ أَدْرَکْتُ الْقائِمَ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ نَصَرْتُهُ، کَالْمُقارِعِ مَعَهُ بِسَیْفِهِ، وَ الشَّهیدُ مَعَهُ لَهُ شَهادَتانِ»؛'''<br /> <br /> کسی که از شما بگوید: اگر قائم آل محمد &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; درک کنم او را یاری می‌کنم، همانند کسی است که در رکاب او شمشیر بزند. و اگر شهید شود پاداش دو شهید دارد.&lt;ref&gt;همان، ص ۲۷۸، ح ۵۴۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> * در حدیث دیگری فرمود:<br /> '''«إِنَّ الْمَیِّتَ مِنْکُمْ عَلی هذَا الْأَمْرِ، بِمَنْزِلَهِ الضّارِبِ بِسَیْفِهِ فی سَبیلِ اللهِ»؛'''<br /> کسی که از شما بر این امر (اعتقاد به ولایت و انتظار فرج) بمیرد، همانند کسی است که در راه خدا شمشیر بزند.&lt;ref&gt;همان، ح ۵۴۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> از بررسی احادیث یاد شده به روشنی معلوم می‌شود که انتظار فرج یک ادعا نیست، بلکه یک اعتقاد راسخ و عمل مهمی است که آثار آن در همه‌ی اعمال و رفتار و گفتار انسان ظاهر می‌شود و لذا یک چنین فضیلت و پاداش فراوان دارد.</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86&diff=1342 2026-04-30T16:45:48Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>[[پرونده:8198698 482.jpg|انگشتی|340x340px|یا مهدی|جایگزین=]]<br /> <br /> = [[:رده:نام‌ها و القاب|نام‌ها و القاب]] - امام زمان =<br /> منظور از «'''امامِ زمان'''» در هر عصر و زمانی همان کسی است که در قیدِ حیاتِ ظاهری بوده و الزاماً توسط [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله|حضرت محمد]] (صلی الله علیه و آله) به عنوان یکی از ۱۲ نفر از جانشینان بعد از او معرفی شده که البته این لقب «'''امام'''» را نیز خداوند به ایشان عطا کرده است.<br /> <br /> در حال حاضر این جایگاه (امام زمانی) متعلق به پیشوای دوازدهم حضرت [[حجت|حجة ابن الحسن العسکری]] معروف به [[مهدی|امام مهدی]] (علیه السلام) است. <br /> <br /> '''امامِ زمان'''، لقب فرزند [[حسن عسکری علیه‌السلام|امام حسن عسکری]] علیه السلام در سال ۲۵۵ هجری قمری به دنیا آمده و مادرش امیرزاده رومی، نرجس خاتون بوده است.<br /> [[سامرا]] محل تولد ایشان است و ۵ سال با پدر معاصر بوده و در سال ۲۶۰ هجری، امامت ظاهری ایشان شروع شده و تا سال ۳۲۹ هجری دوران [[غیبت صغری]] ۶۹ سال بوده است و در این مدت 4 نایب خاص داشته اند: [[نواب اربعه|عثمان بن سعید عمری]]، [[نواب اربعه|محمد بن عثمان]]، [[نواب اربعه|حسین بن روح نوبختی]]، [[نواب اربعه|علی بن محمد سمری]]. در سال ۳۲۹ هجری چند روز قبل از مرگ آخرین نایبشان نامه ای به او نوشتند که تو حداکثر تا ۶ روز دیگر خواهی مرد و به کسی در این باب وصیت نکن که [[غیبت کبری]] آغاز شده و دیگر برای من ظهوری نیست تا گاهی که خدا اجازه دهد و تکلیف مردم این است که مشکلات خود را با فقهای جامع الشرایط در میان بگذارند.<br /> <br /> یکی از القابی که حضرت مهدی (عج) را با آن می خوانند و بسیار هم شایع است، لقب «[[امام زمان]] (عج)» است. شاید این لقب برگرفته از این حدیث معروف نبوی باشد که صراحتاً واژه &quot;'''امام زمان'''&quot; در آن آمده است:«مَنْ ماتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ اَمامَ زَمانُهُ، ماتَ مَیْتَةً جاهلیَّةَ »يعنى کسی که بمیرد و امام زمان خویش را نشناخته باشد، مرگ او مانند مرگ افراد دوران جاهلیّت است و چون در این دوره از زمان، هیچ امام حیّ و حاضر دیگری به جز حضرت مهدی (عج) امام فریادرس و امید بی پناهان نیست، ایشان را با لقب «امام زمان» ندا می کنند.ناقلان اين حديث از شيعه و سنى آن چنان بسيارند كه شرح همه آنها خود جزوه مفصلى خواهد شد&lt;ref&gt;اصول كافي٣٧٥/١&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> <br /> <br /> علامه مجلسی گويد:شیعه و سنی به صورت «متواتر» روایت کرده اند که: «من مات و لم یعرف &quot;امام زمانه&quot; مات میتة جاهلیة»&lt;ref&gt;بحارالانوار٣٦٨/٨&lt;/ref&gt;. سلیمان بن ابراهیم قندوزی حنفی هم گويد:این حدیث در میان شیعه و سنی متفق علیه است که: «من مات و لم یعرف &quot;امام زمانه&quot; مات میتة جاهلیة»&lt;ref&gt;ینابیع المودة٤٥٦/٣&lt;/ref&gt;. ابن ابی الحدید معتزلی در شرح این فراز از کلام امیر مؤمنان (ع) که می فرماید: «لایدخل الجنة الا من عرفهم و عرفوه »يعنى وارد بهشت نمی شود جز کسی که امامان را بشناسد و امامان نیز او را بشناسند» گوید:«اصحاب ما همگی بر درستی این مطلب معتقد هستند که هرکس امامان را نشناسد وارد بهشت نمی شود»&lt;ref&gt;شرح نهج البلاغه١٥٥/٩&lt;/ref&gt;. سیوطی و آلوسی در ذیل آیه شریفه: (یوم ندعو کل اناس بامامهم)&lt;ref&gt;نساء/٤١.&lt;/ref&gt; از رسول اکرم (ص)روایت کرده اند که فرمود: «یدعی کل قوم بامام زمانهم»يعنى«روز قیامت هر گروهی با امام زمانشان فراخوانده می شوند»&lt;ref&gt;الدر المنثور١٩٤/٤ و روح المعاني١١٢/١٥&lt;/ref&gt;.منابع شيعى نيز از جمله مرحوم طبرسي عين همين عبارت را نقل نموده اند&lt;ref&gt;مجمع البيان٦٦٣/٦&lt;/ref&gt;.<br /> <br /> <br /> <br /> بر اساس اين حديث متواتر و مشهور كه بطور مشخص واژه &quot;امام زمان&quot;در آن بكار رفته به روشنی معلوم می شود که شناخت امام از شناخت خداوند متعال جدا نیست، بلکه یکی از ابعاد آن است، چنانکه دعای معرفت که از [[ناحیه‌ی مقدّسه|ناحیه مقدسه]] صادر شده، اشاره لطیفی به آن دارد، آنجا که می فرماید:«اللهم عرفنی نفسک، فانک ان لم تعرفنی نفسک لم اعرف نبیک،اللهم عرفنی نبیک، فانک ان لم تعرفنی نبیک لم اعرف حجتک: اللهم عرفنی حجتک، فانک ان لم تعرفنی حجتک ضللت عن دینی»&lt;ref&gt;كمال الدين/٥١٢&lt;/ref&gt; این دعا توسط نخستین نائب خاص حضرت بقیة الله ارواحنا فداه، از ناحیه مقدسه صادر شده، و امر شده که در دوران [[غیبت]] آن کعبه مقصود شیعیان منتظر و چشم به راه بر خواندن آن مداومت کنند. معرفت امام زمان، شرط اسلام است و اگر کسى بدون شناخت امام از دنیا برود، گویا از اسلام واقعى و اصیل بی بهره بوده است. پس شناخت امام زمان، آن‏گاه می ‏تواند انسان را از مرگ جاهلى دور کند که بتواند به دستورات او پاینده بوده و از ارشادات و هدایت‏ هاى او بهره‏مند شود.<br /> <br /> <br /> <br /> شناخت امام زمان، چراغ هدایت و رمز ديند‏ارى است و نتیجه آن، دستیابى به صراط مستقیم، خداشناسى، حق‏شناسى و راه کمال و سعادت است.ديگر آن كه شناخت امام زمان(عج) و باور قلبى به او، باعث نزدیکى هر چه بیشتر انسان به او مى‏شود. اگر با این معرفت از دنیا برود، از پاداش‏هاى بیشمارى برخوردار خواهد شد که یکى از آنها درک ثواب یارى امام عصر علیه السلام در زمان ظهور است ؛ یعنى، چنین شخصى، همچون کسى است که در لشکر آن حضرت بوده و یا زیر پرچم او نشسته است&lt;ref&gt;كافي٣٧/١&lt;/ref&gt;.منظور از این شناخت فقط شناخت حسب ونسب و نیای امام زمان نیست ؛بلكه شناخت اوصاف ،ویژگی ها و معرفت به سیره علمی وعملی امام ونزدیکی بیشتر به این اوصاف و خصایص و همراهی با امام است.شناخت امام زمان يعنى آگاهی از اینکه امام زبان گویای وحی و مفسر حقیقی قرآن است و آگاهی به این حقیقت که امام [[حجت]] بالغه‏ خدا و وصی پیامبر او بر روی زمین می‏باشد و به همین دلیل اولی به تصرف در جان و مال همه‏ مسلمانان و متصرف در همه‏ عوالم ملک و ملکوت است.<br /> <br /> &lt;nowiki&gt;--------------&lt;/nowiki&gt;<br /> &lt;references /&gt;<br /> [[رده:نام‌ها و القاب]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D8%AD%D8%A7%D8%AF%DB%8C%D8%AB_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D9%82%D8%AF%DB%8C%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AA%D8%B1%DB%8C%D9%86_%D9%85%D9%86%D8%A7%D8%A8%D8%B9&diff=1341 2026-04-30T16:34:51Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>== اشاره ==<br /> بیش از ۲۰۰۰ جلد کتاب مستقل پیرامون [[مهدویت در ادیان و مکاتب|مهدویت]] در کتابخانه‌های تخصصی قم موجود است که قدیمی‌ترین آنها به شرح زیر است:<br /> <br /> # غیبت نعمانی، تألیف محمد بن ابراهیم نعمانی، به سال ۳۴۲ ق. شامل ۵۰۰ حدیث.<br /> # كمال الدين، تأليف: شیخ صدوق، متوفای ۳۸۱ ق. شامل ۷۰۰ حدیث.<br /> # غیبت طوسی، تألیف شیخ طوسی، متوفای ۴۶۰ق. شامل ۵۰۰ حدیث.<br /> <br /> قدیمی ترین کتاب موجود از قرن اول هجری، کتاب سُلَیم بن قیس، متوفای ۹۰ ق. است که برخی از احادیث مهدویت در آن آمده است.<br /> <br /> ابن ندیم می‌نویسد: نخستین کتابی که برای شیعیان ظاهر شده کتاب سلیم بن قیس هلالی است.&lt;ref&gt;ابن ندیم، الفهرست، ص ۲۷۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> نعمانی در اعتبار آن می‌نویسد: در میان حاملان علم و راویان حدیث از شیعیان، اختلافی نیست در این که کتاب سلیم بن قیس از بزرگترین و قدیمی‌ترین کتاب‌های اصل و مرجع می‌باشد، که همه‌ی شیعیان از آن روایت می‌کنند و به آن اعتماد می‌کنند.&lt;ref&gt;نعمانی، الغیبه، ص ۱۰۱.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلف از اصحاب خاص مولای متقیان و جزء «شرطه الخمیس» یعنی گارد ویژه‌ی آن حضرت بود.<br /> <br /> ابان بن ابی عیّاش این کتاب را به امام سجاد &lt;small&gt;عليه‌السلام&lt;/small&gt; ارایه داده، حضرت فرموده: سلیم راست گفته، سپس به امام صادق &lt;small&gt;عليه‌السلام&lt;/small&gt; ارایه داده، حضرت فرموده: این کتاب الفبای شیعه می‌باشد و رازی از رازهای شیعه است.&lt;ref&gt;تهرانی، الذریعه، ج ۲ ص ۱۵۲.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> سلیم بن قیس از پیامبر اکرم &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt; روایت کرده که خطاب به حضرت فاطمه فرمود:<br /> <br /> '''«منّا و الّذي نفسي بيده مهدىّ هذه الأمّه»؛'''<br /> <br /> سوگند به خدایی که جان من در دست قدرت اوست، [[مهدی]] این امت از ماست.&lt;ref&gt;سليم بن قيس، کتاب سلیم، ص ۱۸.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> آنگاه از مولای متقیان روایت می‌کند که فرمود:<br /> <br /> '''«مِنْهُمْ وَاللَّهِ يَا بَنِى هِلَالٍ مَهْدِيُّ هَذِهِ الْأُمَّهِ، الَّذى يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً، كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً.'''<br /> <br /> '''وَالله إِنِّي لَأَعْرِفُ جَميعَ مَنْ يُبَايِعُهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقام، وَ أَعرِفُ أَسْمَاءَ الْجَميع وَ قَبَائِلَهُمْ»؛'''<br /> <br /> به خدا سوگند ای هلالی! از آن اوصیای دوازده گانه است مهدی این امت، که زمین را پر از [[عادل|عدل]] و داد کند، همانگونه که پر از جور و ستم شده باشد.<br /> <br /> به خدا سوگند همه‌ی کسانی که با او در میان رکن و مقام بیعت می‌کنند را می‌شناسم، نام خود و قبیله‌شان را می‌دانم.&lt;ref&gt;همان، ص ۶۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> آنگاه از راهبی به نام شمعون، از نسل «شمعون بن حمّون» وصى حضرت عيسى &lt;small&gt;عليه‌السلام&lt;/small&gt; روایت می‌کند که گفت:<br /> <br /> در کتاب جد من بشارت پیامبری از نسل اسماعیل در تهامه و ۱۲ تن وصی آن حضرت، که نامش احمد و محمد، وصيش علی، سپس ۱۱ تن از نسل علی، حسن و حسین (شَبَر و شُبَیر) و ۹ تن از نسل حسین (شُبیر) که عیسی بن مریم در پشت سر نهمین آنها نماز می‌خواند، او همه‌ی سرزمین‌های خدا را پر از عدل و داد می‌کند، شرق و غرب را مالک می‌شود و خداوند او را بر همه‌ی ادیان پیروز گرداند.&lt;ref&gt;همان، ص ۱۱۷.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> سپس از پیامبر اکرم &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt; روایت کرده که فرمود:<br /> <br /> آگاه باشید که من، علی، جعفر، حمزه، حسن، حسین، فاطمه، مهدی، ما فرزندان عبدالمطلب سروران اهل بهشت هستیم.&lt;ref&gt;همان، ص ۲۰۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == احادیث مهدوی در منابع قرن دوم هجری ==<br /> تنها کتابی که از قرن اول هجری از حوادث روزگار جان سالم به در برده و تا زمان ما سالم مانده، کتاب سلیم بن قیس بود که تعدادی از احادیث آن را نقل کردیم.<br /> <br /> ولی در قرن دوم هجری صدها کتاب توسط اصحاب امام باقر و امام صادق و دیگر امامان معصوم &lt;small&gt;عليهم‌السلام&lt;/small&gt; تأليف شده، که غالباً به نام «اصل» شناخته می‌شوند.<br /> <br /> اصل به کتابی گفته می‌شود که مطالب آن را مؤلف بدون واسطه از امام و یا راویان اخذ کرده باشد؛ نه از آثار دیگران.<br /> <br /> تعداد ۴۵۰۰ اصل توسط اصحاب ائمه &lt;small&gt;عليهم‌السلام&lt;/small&gt; ثبت شده که ۴۰۰۰ جلد آن مربوط به اصحاب امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; می‌باشد.<br /> <br /> ابن عقده تعداد ۴۰۰۰ نفر از شاگران امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; را در کتاب رجالش معرفی کرده، آقای شبستری ۳۷۵۹ تن از آنها را در کتاب «الفائق» معرفی کرده و آیه الله قزوینی تعداد آنها را در «موسوعه الامام الصادق &lt;small&gt;عليه‌السلام&lt;/small&gt;» به ۵۰۰۰ نفر رسانیده است.<br /> <br /> در میان کتاب‌های اصل، چهارصد اصل از آنها بسیار معتبر بوده که به اصول اربع مائه مشهور می‌باشد، که تقریبا همه‌ی آنها در کتب اربعه منعکس است.<br /> <br /> تقریباً همه‌ی آنها در طول چهارده قرن توسط حوادث طبیعی از قبیل زلزله، سیل، حریق، و تهاجم‌های دشمنان اهل بیت از بین رفته، فقط ۱۶ اصل از آنها باقی مانده، که به نام «الاصول السته عشر» چاپ شده است.<br /> <br /> زید زرّاد، از اصحاب امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; در اصل خود می‌نویسد:<br /> <br /> به امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; عرض کردم: می‌ترسم مؤمن حقیقی نباشم، زیرا به پول بیش از برادران ایمانی وابسته هستم.<br /> <br /> فرمود: نه شما مؤمن هستید، ولی تا [[قائم]] ما ظهور نکند ایمان شما کامل نمی‌شود، چون ایشان ظهور کند عقل‌های شما را خداوند کامل می‌کند، پس مؤمن کامل می‌شوید.&lt;ref&gt;زيد زراد، الاصول السته عشر، ص ۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> دُرُست بن منصور حدیث مفصلی پیرامون برخورد حضرت با مخالفان نقل می‌کند.&lt;ref&gt;درست بن منصور، همان، ص ۱۶۶.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> جعفر بن محمد حضرمی از امام باقر &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; روایت می‌کند که خطاب به جابر فرمود:<br /> <br /> ای جابر! برای بنی عباس پرچم‌هایی هست، برای دیگران نیز پرچم‌هایی است. پرهیز کن و دور باش، تا هنگامی که مردی را از اولاد امام حسین &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; ببینی که در میان رکن و مقام با او بیعت می‌کنند، سلاح پیامبر، کلاه خود پیامبر، زره و شمشیر پیامبر با او می‌باشد.&lt;ref&gt;جعفر بن محمد حضرمی، همان، ص ۷۹.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ابو سعید عصفری از امام صادق &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; روایت می‌کند که پیامبر اکرم &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt; فرمود:<br /> <br /> '''«مِنْ وُلْدِى أَحَدَ عَشَرَ نَقِيباً نَجيباً، مُحَدَّثُونَ، مُفَهَّمُونَ، آخِرِهُمُ الْقائِمُ بِالْحَقِّ، يَمْلَأُهَا عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً»؛''' <br /> <br /> از فرزندان من یازده تن نقیب، نجیب، محدّث، فرزانه خواهد بود، که واپسین آنها قائم به حق می‌باشد، که زمین را پر از عدل نماید، همان‌گونه که پر از ستم شده باشد.&lt;ref&gt;ابو سعید عصفری، همان، ص ۱۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> == احادیث مهدویت در قدیم‌ترین اثر اهل سنت ==<br /> در میان کتب اهل سنت تنها یک مورد سراغ داریم که از قرن دوم هجری سالم مانده و در دسترس ما می‌باشد و آن کتاب «الجامع» تأليف معمر بن راشد ازدی، متولد ۹۵ یا ۹۶ ق. و متوفای ۱۵۲ یا ۱۵۴ ق. است.&lt;ref&gt;ذهبي، سير أعلام النبلاء، ج ۷، ص ۱۴.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این کتاب را شاگرد مؤلف، عبدالرزاق صنعانی، متوفای ۲۱۱ ق. از او روایت کرده است.<br /> <br /> کتاب «الجامع» شامل ۱۶۱۱ حدیث، در ۲۸۳ باب، در ۳۸۳ صفحه‌ی وزیری به چاپ رسیده است.<br /> <br /> باب ۲۴۱ از ابواب کتاب الجامع به احادیث در باره‌ی حضرت مهدی &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; اختصاص دارد، در این باب ۱۱ حدیث پیرامون حضرت مهدی آمده، که یک نمونه‌ی آن به شرح زیر است:<br /> <br /> مُعَمَّر ؛ با سلسله اسنادش از ابو سعید خدری روایت می‌کند که پیامبر اکرم &lt;small&gt;صلی‌الله‌علیه‌و‌آله&lt;/small&gt; از بلایی سخن گفت که امت اسلامی را در بر خواهد گرفت، دیگر کسی پناهگاهی پیدا نخواهد کرد که به آن پناه ببرد، آنگاه فرمود:<br /> <br /> '''«فَيَبْعَثُ اللَّهُ رَجُلاً مِنْ عِتْرَتي مِنْ أَهْلِ بَيْتِي، فَيَمْلَأُ بِهِ الْأَرْضَ قِسْطاً كَما مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً، يَرْضَى عَنْهُ سَاكِنُ السَّمَاءِ وَ سَاكِنُ''' <br /> <br /> '''الْأَرْضِ، لا تَدَعُ الْأَرْضُ مِنْ مائِها شَيْئًا إِلّا أَخْرَجَتْهُ، حَتَّى تَتَمَنَّى الْأَحْيَاءُ الْأَمْواتَ».'''<br /> <br /> پس خداوند مردی را از عترت من که از اهل بیت من می‌باشد، بر می‌انگیزاند، که زمین را به وسیله‌ی او پر از عدل فرماید، همانگونه که پر از جور و ستم شده باشد. آسمان چیزی از بارانش را دریغ نمی‌کند، که آن را سیل آسا فرو می‌ریزد. زمین نیز چیزی از آبش را فرو نمی‌گزارد، جز این که بیرون می‌فرستد. تا جایی که زنده‌ها مردگان خود را آرزو می‌کنند.&lt;ref&gt;معمر بن راشد، الجامع جلد دهم المصنّف ص ۳۱۶، باب ۲۴۱، ح ۵۰۳۵.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> در این کتاب بیش از ۲۰ حدیث پیرامون حضرت [[بقية الله|بقیه الله]] آمده است، که به نمونه‌ی یاد شده بسنده می‌کنیم.<br /> <br /> <br /> درسنامه مهدویت، علی اکبر مهدی‌پور، (قائمیه اصفهان) ص ۵۶.<br /> <br /> == پانویس ==</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%B1%D8%AF_%D8%AF%D9%84%D9%91%D8%A7%DA%A9&diff=1338 2026-04-30T16:00:56Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - مرد دلّاک =<br /> نیز ایشان از جناب شیخ باقر کاظمی نقل نمود:<br /> <br /> شخص راست‌گویی بود که شغلش دلّاکی بود. او پدر پیری داشت و در خدمت‌گزاری به او هیچ گونه کوتاهی نمی‌کرد؛ حتّی خودش برای قضای حاجت او آب را می‌برد و منتظر می‌ایستاد تا پدرش بیرون آید و او را دوباره به جایش برمی‌گرداند. مرد دلّاک همیشه مراقب کارهای پدر بود، مگر در شب چهارشنبه که به مسجد سهله می‌رفت. مدّتی بعد، رفتن به مسجد را ترک نمود.<br /> <br /> از او سبب ترک کردن رفتن به مسجد را پرسیدم.<br /> <br /> گفت: چهل شب چهارشنبه به آن‌جا رفتم. وقتی آخرین شب چهارشنبه فرا رسید، تا نزدیک مغرب نتوانستم بروم. پس تنها به راه افتادم و شب شد. من می‌رفتم تا آن‌که یک‌سوم راه باقی ماند و شبی ماهتابی بود.<br /> <br /> پس یک اعرابی را دیدم که سوار بر اسبی رو به من می‌آید. پیش خود گفتم که به زودی این اعرابی مرا برهنه می‌کند. وقتی به من رسید، به زبان عرب بدوی با من سخن گفت و مقصد مرا پرسید.<br /> <br /> گفتم: مسجد سهله.<br /> <br /> فرمود: چیزی خوردنی همراه تو هست؟<br /> <br /> گفتم: نه.<br /> <br /> فرمود: دستت را به جیبت ببر!<br /> <br /> گفتم: در آن چیزی نیست.<br /> <br /> باز آن سخن را با تندی تکرار فرمود. پس دست در جیب خود کردم، در آن مقداری کشمش یافتم که برای طفل خود خریده بودم و فراموش کردم که به او بدهم، پس در جیبم ماند.<br /> <br /> آن‌گاه سه بار به من فرمود: «اوصیكَ بِالعود!»<br /> <br /> و «عود» در زبان عرب بدوی، به پدر پیر می‌گویند. یعنی تو را به پدر پیرت سفارش می‌کنم. آن‌گاه از نظرم پنهان شد.<br /> <br /> پس فهمیدم که او [[مهدی]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; است و آن جناب راضی نیست که حتّی در شب چهارشنبه من از پدرم دور شوم. به همین خاطر دیگر به مسجد نرفتم.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۷۲ و ۷۳ (حکایت ۱۸).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> این حکایت را یکی از علمای معروف نجف اشرف نیز برای من نقل کرد.<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF%D8%AC%D8%B9%D9%81%D8%B1_%D9%88_%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF%D8%A8%D8%A7%D9%82%D8%B1_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D8%B3%D9%87%D9%84%D9%87&diff=1337 2026-04-30T15:59:04Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّدجعفر و سیّدباقر قزوینی در مسجد سهله =<br /> نیز ایشان از جناب شیخ باقر کاظمی، از سیّدجعفر، پسر سیّد بزرگوار شریف، سیّدباقر قزوینی، صاحب کرامات درخشان &lt;small&gt;قدّس‌الله‌روحه&lt;/small&gt; نقل کرد و گفت:<br /> <br /> با پدرم به مسجد سهله می‌رفتیم. نزدیک مسجد که رسیدیم، به او گفتم: این سخنان که از مردم می‌شنوم که هر کس چهل شب چهارشنبه به مسجد سهله بیاید، حتماً حضرت مهدی &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; را می‌بیند، به نظرم اصل و ریشه‌ای ندارد.<br /> <br /> پس با خشم به من روی کرد و گفت: چرا اصل ندارد؟! چون تو (مدرکش را) ندیدی؟ آیا هر چیزی که تو آن را ندیدی ریشه‌ای ندارد؟<br /> <br /> و بسیار مرا سرزنش کرد به گونه‌ای که از گفته‌ی خود پشیمان شدم. پس داخل مسجد شدیم و مسجد خالی از مردم بود.<br /> <br /> وقتی که در وسط مسجد ایستاد تا دو رکعت نماز عمل استجاره را به‌جاآورد، شخصی از طرف مقام حجّت &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; به سمت او آمد و از کنار او گذشت. پدرم به او سلام کرد و با او دست داد. آن‌گاه پدرم رو به من گفت: پس ایشان کیست؟!<br /> <br /> گفتم: آیا او [[مهدی]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; است؟<br /> <br /> فرمود: پس کیست؟!<br /> <br /> پس به دنبال آن جناب دویدم امّا هیچ کس را نه در مسجد و نه بیرون از آن ندیدم.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۷۱ و ۷۲ (حکایت ۱۷).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%AC%D8%A7_%D9%85%D8%A7%D9%86%D8%AF%D9%87_%D8%A7%D8%B2_%DA%A9%D8%B4%D8%AA%DB%8C&diff=1335 2026-04-30T15:54:25Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - جا مانده از کشتی =<br /> سیّد محدّث بزرگوار، سیّدنعمت‌الله جزایری، در کتاب مقامات النّجاة می‌نویسد:<br /> <br /> مورد اعتمادترین برادران من در شوشتر، در خانه‌ی ما که نزدیک مسجد اعظم است، برای من حکایت کرد و گفت:<br /> <br /> هنگامی که در دریای هند بودیم، گفت‌وگو پیرامون شگفتی‌های دریا به میان آمد. پس یکی از افراد مورد اطمینان نقل کرد و گفت:<br /> <br /> کسی که من به او اعتماد داشتم برایم روایت نمود که منزل او در شهری ساحلی است و با فاصله‌ی یک روز یا کمتر از ساحل، جزیره‌ای در میان دریا بود که اهالی، آب و هیزم و میوه‌ی خود را از آن‌جزیره تأمین می‌کردند.<br /> <br /> یک روز طبق معمول، برای رفتن به جزیره بر کشتی سوار شدند و به اندازه‌ی نیاز یک روز، آب و غذا همراه خود بردند. وقتی به وسط دریا رسیدند، بادی وزید و آنان را از مقصدی که داشتند، برگرداند. و به همین حال (سرگردان در دریا) باقی ماندند تا نُه روز و نزدیک بود به خاطر کمی آب و غذا بمیرند.<br /> <br /> آن‌گاه باد، کشتی آنان را به یکی از جزایر دریا رساند. پس بیرون آمدند و به آن جزیره رفتند. در آن‌جا آب‌های گوارا و میوه‌های شیرین و انواع درختان بود. یک روزی آن‌جا ماندند و هر چه نیاز داشتند، در کشتی بار کردند و سوار شده و به راه افتادند.<br /> <br /> وقتی مقداری از ساحل دور شدند، دیدند که یک نفر از آنان در جزیره جا مانده است. پس او را صدا زدند ولی نتوانستند که برگردند. پس دیدند که آن مرد دسته‌ای هیزم بسته و آن را زیر سینه‌ی خود قرار داده و با آن در آب دریا حرکت می‌کند تا خود را به کشتی برساند. امّا پیش از آن‌که به کشتی رسد، شب فرا رسید و تاریکی بین آنها جدایی انداخت و آن مرد در دریا ماند.<br /> <br /> اهل کشتی بعد از چند ماه به وطن و خانواده‌های خود رسیدند و به خانواده‌ی آن مرد خبر دادند. پس برای او عزاداری کردند.<br /> <br /> یک سال یا بیشتر به همین حال بودند؛ آن‌گاه دیدند که آن مرد به خانواده‌اش بازگشت. به یک‌دیگر بشارت دادند و هم‌سفران کشتی، دور هم جمع شدند. او قصّه‌ی خود را برای آنان نقل کرد و گفت:<br /> <br /> وقتی که شب میان من و شما فاصله انداخت، به حال خود باقی ماندم و موج دریا مرا از جایی به جایی می‌برد و دو روز روی آن دسته هیزم بودم. تا آن‌که موج مرا به کوهی انداخت که در ساحل بود. پس به سنگی چسبیدم و چون بلند بود، نتوانستم که از آن بالا روم و در آب ماندم.<br /> <br /> ناگاه افعی بسیار بزرگی را دیدم که از مناره درازتر و ستبرتر بود. از آن کوه پایین آمد و از بالای سر من، سر خود را دراز کرد که از دریا ماهی صید کند. من یقین کردم که خواهم مرد و به درگاه خداوند -تبارک و تعالی- ناله و زاری نمودم.<br /> <br /> پس عقربی را دیدم که بر پشت افعی راه می‌رود. وقتی بالای دماغش رسید، نیش خود را در او فرو برد. پس گوشت او از بین رفت و استخوان پشت و دنده‌های او مانند نردبان بزرگی باقی ماند که پلّه‌های بسیار داشت و بالا رفتن بر آنها آسان بود.<br /> <br /> من از آن دنده‌ها بالا رفتم تا آن‌که داخل جزیره شدم و شکر خدای تعالی را برای این عطای بزرگ به‌جاآوردم. تا نزدیک عصر در آن جزیره راه رفتم و منازل نیکویی با ساختمان‌های بلند دیدم. این خانه‌ها خالی بود امّا ردّ و نشان (حضور) انسان در آنها بود. خودم را در گوشه‌ای از آنها پنهان نمودم.<br /> <br /> هنگام عصر، بندگان و خدمت‌کارانی را دیدم که سوار بر استرهایی رسیدند. از استرها پایین آمدند و فرش‌های نیکو گستراندند و شروع به تهیّه و طبخ غذا نمودند.<br /> <br /> وقتی کار آنها به پایان رسید، سوارهایی را دیدم که می‌آیند و جامه‌های سفید و سبز پوشیده‌اند و از رخسارشان نور می‌درخشد. از مرکب‌ها پایین آمدند و خدمت‌کاران غذا را نزد ایشان حاضر نمودند.<br /> <br /> هنگامی که شروع به خوردن نمودند، آن کسی که هیئتی نیکوتر از همه، و نوری بیش از دیگران داشت، فرمود: مقداری از این غذا را بردارید برای مردی که غایب است.<br /> <br /> وقتی دست از غذا کشیدند، مرا صدا داد: «ای فلانی پسر فلانی، بیا!»<br /> <br /> تعجّب کردم و نزد ایشان رفتم. آنان به من خوش‌آمد گفتند.<br /> <br /> من از آن غذا خوردم و یقین کردم که از بهشت بود.<br /> <br /> روز بعد همه سوار شدند و به من فرمود: «منتظر بمان!» عصر بازگشتند و من چند روز با ایشان بودم.<br /> <br /> یک روز آن شخص که از همه نورانی‌تر بود به من فرمود: اگر می‌خواهی با ما در این جزیره بمانی، بمان. و اگر خواستی نزد خانواده‌ی خود بروی، کسی را با تو می‌فرستم که تو را به وطنت برساند.<br /> <br /> من از شقاوتی که داشتم، شهر خودم را انتخاب کردم!<br /> <br /> شب که فرا رسید، امر فرمود مرکبی برای من آوردند و بنده‌ای از بندگان خود را با من فرستاد. ساعتی از شب رفتیم و من می‌دانم که از آن‌جا تا محلّ زندگی من، چند ماه و چند روز مسافت است. پس اندکی از شب نگذشته بود که صدای سگ‌ها را شنیدم.<br /> <br /> آن غلام به من گفت: این صدای سگ‌های شماست. پس چیزی نفهمیدم مگر آن‌که خود را در خانه‌ی خود دیدم. پس گفت: این خانه‌ی تو است، پیاده شو!<br /> <br /> وقتی از مرکب پایین آمدم، گفت: در دنیا و آخرت زیان‌کار شدی؛ آن مرد، [[صاحب الزمان|صاحب الزّمان]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; بود.<br /> <br /> به طرف غلام برگشتم، دیگر او را ندیدم. و حالا من در میان شما هستم، پشیمان از خطایی که کردم. این حکایت من است.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۱۴۳ - ۱۴۵ (حکایت ۵۷).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: در حکایت سی و هشتم، ماجرایی نزدیک به همین مضمون گذشت، و خدا دانا است که هر دو یک حکایت‌اند یا دو حکایت متفاوت.<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%A8_%D9%85%D8%B7%D9%87%D9%91%D8%B1&diff=1328 2026-02-12T15:24:45Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در سرداب مطهّر =<br /> سیّد سند و عالم معتمد، محقّق بصیر، سیّدعلی،&lt;ref&gt;سیّدعلیّ‌بن سیّدمحمّدرضا بحرالعلوم (۱۲۲۴ - ۱۲۹۸ق) فقیه و ادیب شیعی است. او فرزند تنها پسر به جای مانده از علّامه بحرالعلوم است.&lt;/ref&gt; -که نوه‌ی جناب بحرالعلوم(قدس سره) و مؤلّف کتاب البرهان القاطع فی شرح المختصر النّافع در چند جلد است- از سیّد پاک‌دل پارسا و مورد اطمینان پاک‌سیرت، سیّد مرتضی -که داماد همشیره‌ی سیّد بود و در سفر و حضر با او همراه، و مراقب خدمات داخلی و بیرونی او بود- نقل کرد و گفت:<br /> <br /> با آن جناب در سفر زیارت [[سامرا|سامرّا]] بودم و ایشان اتاقی داشت که تنها در آن‌جا می‌خوابید و من اتاقی داشتم که به آن اتاق متّصل و شب و روز، نهایت مراقبت را نسبت به خدماتشان داشتم.<br /> <br /> مردم شب‌ها خدمت آن مرحوم جمع می‌شدند تا آن‌که پاسی از شب می‌گذشت. <br /> <br /> یک شب که طبق معمول (برای دیدار با مردم) نشسته بود و مردم نزد او جمع شده بودند، دیدم که گویا حضور جمعیّت، برای او خوشایند نیست و دوست دارد خلوت شود، به طوری که با هر کس که سخنی می‌گوید، در کلامش اشاره‌ای دارد به این‌که می‌خواهد زودتر از نزد آنان برود.<br /> <br /> (بالاخره) مردم پراکنده شدند و جز من، کسی باقی نماند. پس به من نیز امر فرمود که بیرون روم. من به اتاق خود رفتم و به حال سیّد در این شب فکر می‌کردم و خواب به چشمم نمی‌آمد. قدری صبر کردم، آن‌گاه مخفیانه بیرون آمدم تا از حال سیّد خبری بگیرم.<br /> <br /> دیدم درِ اتاقش بسته است. از شکاف در نگاه کردم، دیدم چراغ همان طور روشن است امّا کسی در اتاق نیست. داخل رفتم و از وضع اتاق فهمیدم که امشب نخوابیده است.<br /> <br /> پس پا برهنه و مخفیانه در جست‌وجوی سیّد بیرون رفتم. وارد صحن شریف شدم و دیدم درهای قبّه‌ی عسکریّین(علیهما السلام) بسته است. اطراف بیرون حرم را گشتم، اثری از او نیافتم.<br /> <br /> به صحن [[سرداب مقدس|سرداب]] رفتم، دیدم درهای آن باز است. پس بدون این‌که هرگونه صدایی از من شنیده شود، آهسته از پله‌های سرداب پایین رفتم. از صُفّه‌ی&lt;ref&gt;در لغت به «غرفه‌مانندی در داخل اتاق یا مسجد که جای نشستن چند تن باشد» معنی شده است.&lt;/ref&gt; سرداب همهمه‌ای شنیدم، گویی کسی با دیگری سخن می‌گوید؛ امّا کلمات را تشخیص نمی‌دادم. تا آن‌که سه یا چهار پلّه باقی ماند و من در نهایتِ آهستگی می‌رفتم که ناگاه ندای سیّد از همان جا بلند شد که «ای سیّدمرتضی چه می‌کنی؟! چرا از خانه بیرون آمدی؟!»<br /> <br /> همان جا که بودم، حیرت‌زده و بی‌حرکت، مثل چوب خشک ماندم. خواستم قبل از گفتن جوابی بازگردم، امّا به خود گفتم: چگونه حالت بر کسی پوشیده خواهد ماند که تو را بدون این‌که حس کند، شناخت؟!<br /> <br /> پس با عذرخواهی و پشیمانی جواب دادم و در همین بین از پلّه‌ها پایین رفتم تا جایی که صفّه‌ی سرداب را مشاهده می‌نمودم. سیّد را دیدم که تنها رو به قبله ایستاده و اثری از کس دیگری نیست. پس فهمیدم که او با غایب از چشم‌ها(علیه السلام) سخن می‌گفت.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 64 و 65 (حکایت 13).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D8%B3%D9%87%D9%84%D9%87_(%DB%B2)&diff=1327 2026-02-12T15:21:29Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در مسجد سهله (2) =<br /> مرد درست‌کار پاک‌دل، شیخ احمد صدتومانی نجفی که در پرهیزکاری و پارسایی یگانه بود، نقل کرد و گفت که این حکایت از طرق متعدّد به ما رسیده است:<br /> <br /> جدّ ما، مولامحمّدسعید صدتومانی از شاگردان سیّد بحرالعلوم بود. روزی در مجلس سیّد صحبت پیرامون کسانی به میان آمد که حضرت مهدی &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; را دیدند، تا آن‌که جناب سیّد هم در بین آن گفت‌وگو به سخن آمد و فرمود: <br /> <br /> «روزی اشتیاق پیدا کردم که نماز را در مسجد سهله به‌جاآورم، در وقتی که گمان می‌کردم کسی از مردم در آن زمان به مسجد نمی‌رود. هنگامی که به آن‌جا رسیدم، دیدم مسجد پر از مردم است و صدای ذکر و قرائت ایشان بلند. در حالی که به طور معمول در چنین وقتی هیچ کس آن‌جا نبود.<br /> <br /> دیدم مردم برای به‌جاآوردن نماز جماعت در صف‌ها ایستاده‌اند. جایی در کنار دیوار مقداری شن بود، بالای آن رفتم، ایستادم و نگاه کردم شاید در میان صف‌ها جایی خالی بیابم.<br /> <br /> در یکی از صف‌ها جایی به اندازه‌ی یک نفر پیدا کردم. به آن‌جا رفتم و ایستادم.»<br /> <br /> سخن سیّد که به این‌جا رسید، یکی از حاضرین مجلس گفت: «بگو [[حضرت مهدی علیه‌السلام، حجت الاهی|حضرت مهدی]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; را دیدم.» پس سیّد سکوت نمود و گویا در خواب بود و بیدار شد. پس هر چقدر از او خواستند حکایت را تا انتها ادامه دهد، نپذیرفت.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۶۵ و ۶۶ (حکایت ۱۴).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%AD%D8%B1%D9%85_%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%A4%D9%85%D9%86%DB%8C%D9%86_%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85&diff=1326 2026-02-12T15:19:26Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در حرم امیرالمؤمنین‌ &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; =<br /> عالم درست‌کار، متدیّن پارسا، جناب میرزاحسین لاهیجی رشتی، مجاور نجف اشرف، که از نیکان گرامی و صاحب‌فضلان باتقوا و در بین علما شناخته شده است، از عالم ربّانی و مؤیّد آسمانی، ملّازین‌العابدین سلماسی نقل کرد که فرمود:<br /> <br /> روزی جناب سیّد بحرالعلوم -طاب ثراه- وارد حرم امیرالمؤمنین &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; شد و این مصراع را زمزمه می‌نمود:<br /> <br /> چه خوش است صوت قرآن ز تو دل‌ربا شنیدن<br /> <br /> پس درباره‌ی خواندن این مصراع از سیّد سؤال کردند، فرمود: هنگامی که وارد حرم امیرالمؤمنین &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; شدم، حضرت [[حجت|حجّت]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; را دیدم که بالای سر، با صدای بلند قرآن تلاوت می‌فرمود. وقتی صدای آن بزرگوار را شنیدم، آن مصراع را خواندم. و هنگامی که وارد حرم شدم، قرائت را ترک نمودند و از حرم بیرون رفتند.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۱۳۷ (حکایت ۵۴).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D9%84%D9%91%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D9%86%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%A7%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%B3%DB%8C&diff=1325 2026-02-12T15:17:48Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - ملّازین‌العابدین سلماسی =<br /> آقامحمّد که بسیار مورد اعتماد و اطمینان و امین است، و تا کنون بیش از چهل سال مسئول امور شمع‌های حرم عسکرییّن &lt;small&gt;علیهما‌السلام&lt;/small&gt; و سرداب شریف بوده، و امین استاد اعظم، میرزای شیرازی -دام علاه- است، از مادر خود که از بانوان درست‌کار و شناخته‌شده است و اکنون در قید حیات است نقل کرد که گفت:<br /> <br /> روزی با خانواده‌ی عالم ربّانی و مؤیّد سبحانی، ملّازین‌العابدین سلماسی، در سرداب شریف بودیم؛ در دورانی که ایشان برای ساخت قلعه‌ی [[سامرا|سامرّا]] در این شهر مجاور بودند.<br /> <br /> آن روز، جمعه بود و جناب آخوند مشغول به خواندن [[دعای ندبه]] معروف شد و هم‌چون زن مصیبت‌دیده و مُحبِّ جدایی کشیده، می‌گریست و ناله می‌کرد. ما نیز از گریه‌ی او به گریه و ناله افتادیم.<br /> <br /> در همین حال بودیم که ناگاه بوی عطری وزید و در فضای سرداب پیچید و طوری هوا از بوی خوش پر شد که همه‌ی ما را از آن حالی که داشتیم بیرون آورد.<br /> <br /> پس همه ساکت شدیم و توان سخن گفتن نداشتیم و حیرت‌زده ماندیم، تا اندک زمانی گذشت و آن بوی خوش ناپدید شد و هوا به حالت اوّل بازگشت و ما نیز به ادامه‌ی دعا مشغول شدیم.<br /> <br /> وقتی به خانه بازگشتیم، از جناب آخوند ملّازین‌العابدین درباره‌ی سرّ آن بوی خوش پرسیدم. فرمود: «تو را چه کار به این سؤال؟» و از پاسخ دادن روی گرداند.<br /> <br /> عالم عامل متّقی، آقا علی‌رضا اصفهانی -طاب ثراه- که به ملّازین‌العابدین بسیار نزدیک بود، نقل کرد:<br /> <br /> روزی از آن مرحوم درباره‌ی دیدار حضرت [[حجت|حجّت]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; سؤال کردم و در مورد او، مثل استادش، [[سیّد بحرالعلوم در آغوش امام عصر(علیه السلام)|سیّد بحرالعلوم]] &lt;small&gt;رحمه‌الله&lt;/small&gt; چنین گمانی داشتم (که سعادت تشرّف را یافته‌اند)، پس همین ماجرا را بدون اختلاف برای من نقل کرد.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۱۰۰ (حکایت ۳۳).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A2%D8%B3%D9%88%D8%AF%D9%87_%D8%B3%D8%A7%D8%AE%D8%AA%D9%86_%D8%B2%D9%88%D9%91%D8%A7%D8%B1_%D8%A7%D8%B2_%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%B1_%D8%AE%D8%A7%D8%AF%D9%85_%D8%B3%D9%86%D9%91%DB%8C&diff=1323 2026-02-12T15:14:53Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - آسوده ساختن زوّار از آزار خادم سنّی =<br /> آقامحمّد -دام توفیقه- نقل کرد که مردی از اهل سنّت [[سامرا|سامرّا]] به نام مصطفی حمّود، یکی از خدّامی بود که کاری جز آزردن زوّار و گرفتن مال آنها با هر مکر و حیله‌ای ندارند. او بیشتر اوقات در [[سرداب مقدس|سرداب]] مقدّس بود در صفّه‌ی کوچک که پشت پنجره‌ی ناصر عبّاسی است و اکثر زیارات مأثوره را حفظ بود. هر کس وارد آن مکان شریف می‌شد و شروع به زیارت می‌کرد، آن خبیث او را از حالت زیارت و حضور قلب می‌انداخت و پیوسته اشتباه‌های قرائت زائرین را تذکّر می‌داد، اشتباهات کوچکی که برای بیشتر مردم پیش می‌آید.<br /> <br /> پس شبی حضرت [[حجت|حجّت]] &lt;small&gt;علیه‌السلام&lt;/small&gt; را در خواب دید که به او می‌فرماید: «تا کی زوّار مرا می‌آزاری و نمی‌گذاری زیارت بخوانند؟ تو را چه به دخالت در این کار؟ ایشان را واگذار با آن‌چه می‌گویند!»<br /> <br /> پس بیدار شد در حالی که خداوند هر دو گوشش را کر نموده بود.<br /> <br /> پس از آن دیگر چیزی نشنید و زوّار از او آسوده شدند و همین طور بود تا به گذشتگان خویش پیوست.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۱۰۶ (حکایت ۳۹).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D8%AA%D8%A7%D8%AC%D8%B1&diff=1322 2026-02-12T15:08:41Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - محمّدمهدی تاجر =<br /> آقامحمّدمهدی، تاجری اصالتاً شیرازی است امّا در بندر ملومین ماچین به دنیا آمده و رشد کرده است. او بعد از این‌که در آن‌جا دچار بیماری شدیدی شد و بهبود یافت، هم ناشنوا شد و هم لال. و نزدیک سه سال این‌گونه بر او گذشت.<br /> <br /> پس به نیّت شفا گرفتن، قصد زیارت ائمّه &lt;small&gt;علیهم‌السلام&lt;/small&gt; را در عراق کرد و در جُمادی الاولی سال هزار و دویست و نود و نُه وارد کاظمین شد و در منزل یکی از تجّار معروف که از نزدیکان او بود، ساکن شد و بیست روز در آن‌جا ماند. پس زمان حرکت کشتی بخار به [[سامرا|سامرّا]] رسید.<br /> <br /> بستگانش او را به کشتی رساندند و به خاطر ناشنوایی و ناتوانی‌اش در ابراز خواسته‌ها و نیازها، او را به اهالی کشتی سپردند که از اهل بغداد و کربلا بودند. و برای سفارش او به بعضی از مجاورین [[سامرا|سامرّا]]، نامه‌هایی نوشتند.<br /> <br /> بعد از این‌که روز جمعه، دهم جُمادی الثّانیه آن سال، به [[سامرا|سامرّا]] رسید، در محضر جمعی از موثّقین به [[سرداب مقدس|سرداب]] مقدّس رفت و خادمی برای او زیارت می‌خواند. تا آن‌که به صفّه‌ی سرداب رفت و در بالای چاه، مدّتی گریه و ناله می‌کرد و التماس دعا از حاضرین و ناظرین را برای شفای خود، با قلم بر دیوار سرداب می‌نوشت.<br /> <br /> پس از دعا و ناله و زاری و توبه، قفل زبانش باز شد و از ناحیه‌ی مقدّسه با زبانی گویا و شیوا و بیانی گیرا بیرون آمد.<br /> <br /> روز شنبه، همراهانش او را در محفل تدریس جناب سیّد الفقهاء العظام، الاستاد الاکرم، حجّة الاسلام، میرزامحمّدحسن شیرازی -متّعنا الله تعالی ببقائه- حاضر کردند. پس از سخنانی مناسب آن مقام، او سوره‌ی مبارک حمد را برای تبرّک، با قرائت بسیار خوب خواند به طوری که همه‌‌ی حاضران، درستی و نیکویی آن را تصدیق نمودند.<br /> <br /> و شب یک‌شنبه و دوشنبه، صحن مطهّر را چراغانی کردند و شعرای عرب و عجم مضمون این رخداد را به نظم درآوردند. بعضی از آنها در رساله‌ی جنّة المأوی ثبت شد.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۹۵ - ۹۹ (حکایت ۳۲).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> والحمد لله و صلّی الله علی محمّد و آله الطّاهرین.<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%A8_%D9%85%D9%82%D8%AF%D8%B3&diff=1321 2026-02-12T15:07:36Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «&#039;&#039;&#039;سرداب مقدس&#039;&#039;&#039; یا &#039;&#039;&#039;سرداب غیبت،&#039;&#039;&#039; زیرزمین خانگی در حرم عسکریین واقع در سامرای عراق است که به نظر علمای شیعه، امام علی النقی، امام حسن عسکری و حجت بن الحسن از امامان شیعه در آن به راز و نیاز مشغول بودند و...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>'''سرداب مقدس''' یا '''سرداب غیبت،''' زیرزمین خانگی در حرم عسکریین واقع در [[سامرا|سامرای]] عراق است که به نظر علمای [[شیعه]]، امام علی النقی، [[حسن عسکری علیه‌السلام|امام حسن عسکری]] و [[حجت|حجت بن الحسن]] از امامان شیعه در آن به راز و نیاز مشغول بودند و از این رو برای شیعیان مقدس است.<br /> <br /> این سرداب در ضلع شمال غربی صحن‌های عسکریین و در پانزده متری بقعه و حرم قرار دارد. این صحن، دارای ۶۰ متر طول و عرض بیست متر است، و شامل ایوان و شبستان نیز می باشد. روی سرداب، مسجدی واقع شده است که به مسجد صاحب مشهور است. بر فراز سرداب، گنبدی کاشی‌کاری نهاده شده است. بر مدخل ورودی سرداب، دری نصب شده که به «باب الغیبة» شهرت یافته و در عقب آن، اتاقی کوچک به طول ۲ متر و عرض ۵٫۱ متر واقع شده که به محل غیبت حجت بن الحسن معروف گردیده است.<br /> <br /> به نقل از ویکی پدیا فارسی</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF%D9%85%D9%87%D8%AF%DB%8C_%D8%AA%D8%A7%D8%AC%D8%B1&diff=1320 2026-02-12T14:29:24Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - محمّدمهدی تاجر =<br /> آقامحمّدمهدی، تاجری اصالتاً شیرازی است امّا در بندر ملومین ماچین به دنیا آمده و رشد کرده است. او بعد از این‌که در آن‌جا دچار بیماری شدیدی شد و بهبود یافت، هم ناشنوا شد و هم لال. و نزدیک سه سال این‌گونه بر او گذشت.<br /> <br /> پس به نیّت شفا گرفتن، قصد زیارت ائمّه &lt;small&gt;علیهم‌السلام&lt;/small&gt; را در عراق کرد و در جُمادی الاولی سال هزار و دویست و نود و نُه وارد کاظمین شد و در منزل یکی از تجّار معروف که از نزدیکان او بود، ساکن شد و بیست روز در آن‌جا ماند. پس زمان حرکت کشتی بخار به [[سامرا|سامرّا]] رسید.<br /> <br /> بستگانش او را به کشتی رساندند و به خاطر ناشنوایی و ناتوانی‌اش در ابراز خواسته‌ها و نیازها، او را به اهالی کشتی سپردند که از اهل بغداد و کربلا بودند. و برای سفارش او به بعضی از مجاورین [[سامرا|سامرّا]]، نامه‌هایی نوشتند.<br /> <br /> بعد از این‌که روز جمعه، دهم جُمادی الثّانیه آن سال، به [[سامرا|سامرّا]] رسید، در محضر جمعی از موثّقین به سرداب مقدّس رفت و خادمی برای او زیارت می‌خواند. تا آن‌که به صفّه‌ی سرداب رفت و در بالای چاه، مدّتی گریه و ناله می‌کرد و التماس دعا از حاضرین و ناظرین را برای شفای خود، با قلم بر دیوار سرداب می‌نوشت.<br /> <br /> پس از دعا و ناله و زاری و توبه، قفل زبانش باز شد و از ناحیه‌ی مقدّسه با زبانی گویا و شیوا و بیانی گیرا بیرون آمد.<br /> <br /> روز شنبه، همراهانش او را در محفل تدریس جناب سیّد الفقهاء العظام، الاستاد الاکرم، حجّة الاسلام، میرزامحمّدحسن شیرازی -متّعنا الله تعالی ببقائه- حاضر کردند. پس از سخنانی مناسب آن مقام، او سوره‌ی مبارک حمد را برای تبرّک، با قرائت بسیار خوب خواند به طوری که همه‌‌ی حاضران، درستی و نیکویی آن را تصدیق نمودند.<br /> <br /> و شب یک‌شنبه و دوشنبه، صحن مطهّر را چراغانی کردند و شعرای عرب و عجم مضمون این رخداد را به نظم درآوردند. بعضی از آنها در رساله‌ی جنّة المأوی ثبت شد.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / ۹۵ - ۹۹ (حکایت ۳۲).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> والحمد لله و صلّی الله علی محمّد و آله الطّاهرین.<br /> <br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> <br /> == پانویس ==</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%A8_%D9%85%D8%B7%D9%87%D9%91%D8%B1&diff=1310 2026-01-22T14:47:57Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در سرداب مطهّر =<br /> سیّد سند و عالم معتمد، محقّق بصیر، سیّدعلی،&lt;ref&gt;سیّدعلیّ‌بن سیّدمحمّدرضا بحرالعلوم (۱۲۲۴ - ۱۲۹۸ق) فقیه و ادیب شیعی است. او فرزند تنها پسر به جای مانده از علّامه بحرالعلوم است.&lt;/ref&gt; -که نوه‌ی جناب بحرالعلوم(قدس سره) و مؤلّف کتاب البرهان القاطع فی شرح المختصر النّافع در چند جلد است- از سیّد پاک‌دل پارسا و مورد اطمینان پاک‌سیرت، سیّد مرتضی -که داماد همشیره‌ی سیّد بود و در سفر و حضر با او همراه، و مراقب خدمات داخلی و بیرونی او بود- نقل کرد و گفت:<br /> <br /> با آن جناب در سفر زیارت سامرّا بودم و ایشان اتاقی داشت که تنها در آن‌جا می‌خوابید و من اتاقی داشتم که به آن اتاق متّصل و شب و روز، نهایت مراقبت را نسبت به خدماتشان داشتم.<br /> <br /> مردم شب‌ها خدمت آن مرحوم جمع می‌شدند تا آن‌که پاسی از شب می‌گذشت. <br /> <br /> یک شب که طبق معمول (برای دیدار با مردم) نشسته بود و مردم نزد او جمع شده بودند، دیدم که گویا حضور جمعیّت، برای او خوشایند نیست و دوست دارد خلوت شود، به طوری که با هر کس که سخنی می‌گوید، در کلامش اشاره‌ای دارد به این‌که می‌خواهد زودتر از نزد آنان برود.<br /> <br /> (بالاخره) مردم پراکنده شدند و جز من، کسی باقی نماند. پس به من نیز امر فرمود که بیرون روم. من به اتاق خود رفتم و به حال سیّد در این شب فکر می‌کردم و خواب به چشمم نمی‌آمد. قدری صبر کردم، آن‌گاه مخفیانه بیرون آمدم تا از حال سیّد خبری بگیرم.<br /> <br /> دیدم درِ اتاقش بسته است. از شکاف در نگاه کردم، دیدم چراغ همان طور روشن است امّا کسی در اتاق نیست. داخل رفتم و از وضع اتاق فهمیدم که امشب نخوابیده است.<br /> <br /> پس پا برهنه و مخفیانه در جست‌وجوی سیّد بیرون رفتم. وارد صحن شریف شدم و دیدم درهای قبّه‌ی عسکریّین(علیهما السلام) بسته است. اطراف بیرون حرم را گشتم، اثری از او نیافتم.<br /> <br /> به صحن سرداب رفتم، دیدم درهای آن باز است. پس بدون این‌که هرگونه صدایی از من شنیده شود، آهسته از پله‌های سرداب پایین رفتم. از صُفّه‌ی&lt;ref&gt;در لغت به «غرفه‌مانندی در داخل اتاق یا مسجد که جای نشستن چند تن باشد» معنی شده است.&lt;/ref&gt; سرداب همهمه‌ای شنیدم، گویی کسی با دیگری سخن می‌گوید؛ امّا کلمات را تشخیص نمی‌دادم. تا آن‌که سه یا چهار پلّه باقی ماند و من در نهایتِ آهستگی می‌رفتم که ناگاه ندای سیّد از همان جا بلند شد که «ای سیّدمرتضی چه می‌کنی؟! چرا از خانه بیرون آمدی؟!»<br /> <br /> همان جا که بودم، حیرت‌زده و بی‌حرکت، مثل چوب خشک ماندم. خواستم قبل از گفتن جوابی بازگردم، امّا به خود گفتم: چگونه حالت بر کسی پوشیده خواهد ماند که تو را بدون این‌که حس کند، شناخت؟!<br /> <br /> پس با عذرخواهی و پشیمانی جواب دادم و در همین بین از پلّه‌ها پایین رفتم تا جایی که صفّه‌ی سرداب را مشاهده می‌نمودم. سیّد را دیدم که تنها رو به قبله ایستاده و اثری از کس دیگری نیست. پس فهمیدم که او با غایب از چشم‌ها(علیه السلام) سخن می‌گفت.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 64 و 65 (حکایت 13).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%A8_%D9%85%D8%B7%D9%87%D9%91%D8%B1&diff=1309 2026-01-22T14:46:04Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - سیّد بحرالعلوم در سرداب مطهّر = سیّد سند و عالم معتمد، محقّق بصیر، سیّدعلی،&lt;ref&gt;سیّدعلیّ‌بن سیّدمحمّدرضا بحرالعلوم (۱۲۲۴ - ۱۲۹۸ق) فقیه و ادیب شیعی است. او فرزند تنها پسر به جای مانده از علّامه بحرال...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در سرداب مطهّر =<br /> سیّد سند و عالم معتمد، محقّق بصیر، سیّدعلی،&lt;ref&gt;سیّدعلیّ‌بن سیّدمحمّدرضا بحرالعلوم (۱۲۲۴ - ۱۲۹۸ق) فقیه و ادیب شیعی است. او فرزند تنها پسر به جای مانده از علّامه بحرالعلوم است.&lt;/ref&gt; -که نوه‌ی جناب بحرالعلوم(قدس سره) و مؤلّف کتاب البرهان القاطع فی شرح المختصر النّافع در چند جلد است- از سیّد پاک‌دل پارسا و مورد اطمینان پاک‌سیرت، سیّد مرتضی -که داماد همشیره‌ی سیّد بود و در سفر و حضر با او همراه، و مراقب خدمات داخلی و بیرونی او بود- نقل کرد و گفت:<br /> <br /> با آن جناب در سفر زیارت سامرّا بودم و ایشان اتاقی داشت که تنها در آن‌جا می‌خوابید و من اتاقی داشتم که به آن اتاق متّصل و شب و روز، نهایت مراقبت را نسبت به خدماتشان داشتم.<br /> <br /> مردم شب‌ها خدمت آن مرحوم جمع می‌شدند تا آن‌که پاسی از شب می‌گذشت. <br /> <br /> یک شب که طبق معمول (برای دیدار با مردم) نشسته بود و مردم نزد او جمع شده بودند، دیدم که گویا حضور جمعیّت، برای او خوشایند نیست و دوست دارد خلوت شود، به طوری که با هر کس که سخنی می‌گوید، در کلامش اشاره‌ای دارد به این‌که می‌خواهد زودتر از نزد آنان برود.<br /> <br /> (بالاخره) مردم پراکنده شدند و جز من، کسی باقی نماند. پس به من نیز امر فرمود که بیرون روم. من به اتاق خود رفتم و به حال سیّد در این شب فکر می‌کردم و خواب به چشمم نمی‌آمد. قدری صبر کردم، آن‌گاه مخفیانه بیرون آمدم تا از حال سیّد خبری بگیرم.<br /> <br /> دیدم درِ اتاقش بسته است. از شکاف در نگاه کردم، دیدم چراغ همان طور روشن است امّا کسی در اتاق نیست. داخل رفتم و از وضع اتاق فهمیدم که امشب نخوابیده است.<br /> <br /> پس پا برهنه و مخفیانه در جست‌وجوی سیّد بیرون رفتم. وارد صحن شریف شدم و دیدم درهای قبّه‌ی عسکریّین(علیهما السلام) بسته است. اطراف بیرون حرم را گشتم، اثری از او نیافتم.<br /> <br /> به صحن سرداب رفتم، دیدم درهای آن باز است. پس بدون این‌که هرگونه صدایی از من شنیده شود، آهسته از پله‌های سرداب پایین رفتم. از صُفّه‌ی&lt;ref&gt;در لغت به «غرفه‌مانندی در داخل اتاق یا مسجد که جای نشستن چند تن باشد» معنی شده است.&lt;/ref&gt; سرداب همهمه‌ای شنیدم، گویی کسی با دیگری سخن می‌گوید؛ امّا کلمات را تشخیص نمی‌دادم. تا آن‌که سه یا چهار پلّه باقی ماند و من در نهایتِ آهستگی می‌رفتم که ناگاه ندای سیّد از همان جا بلند شد که «ای سیّدمرتضی چه می‌کنی؟! چرا از خانه بیرون آمدی؟!»<br /> <br /> همان جا که بودم، حیرت‌زده و بی‌حرکت، مثل چوب خشک ماندم. خواستم قبل از گفتن جوابی بازگردم، امّا به خود گفتم: چگونه حالت بر کسی پوشیده خواهد ماند که تو را بدون این‌که حس کند، شناخت؟!<br /> <br /> پس با عذرخواهی و پشیمانی جواب دادم و در همین بین از پلّه‌ها پایین رفتم تا جایی که صفّه‌ی سرداب را مشاهده می‌نمودم. سیّد را دیدم که تنها رو به قبله ایستاده و اثری از کس دیگری نیست. پس فهمیدم که او با غایب از چشم‌ها(علیه السلام) سخن می‌گفت.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 64 و 65 (حکایت 13).&lt;/ref&gt;<br /> ----<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%B2%D9%85%D8%A7%D9%86(%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85)_%D8%AF%D8%B1_%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85&diff=1307 2026-01-22T14:12:06Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - امام زمان(علیه السلام) در خانه‌ی سیّد بحرالعلوم = نیز از ملّازین‌العابدین سلماسی -طاب ثراه- از ناظر امور جناب سیّد بحرالعلوم در دوران مجاور بودن در مکّه‌ی معظّمه نقل کرد که گفت: با آن‌که آن جناب...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - امام زمان(علیه السلام) در خانه‌ی سیّد بحرالعلوم =<br /> نیز از ملّازین‌العابدین سلماسی -طاب ثراه- از ناظر امور جناب سیّد بحرالعلوم در دوران مجاور بودن در مکّه‌ی معظّمه نقل کرد که گفت:<br /> <br /> با آن‌که آن جناب در دیار غربت بود، و دور از خانواده و آشنایان، امّا در بخشش و عطا ترسی به دل راه نمی‌داد و پروایی نسبت به زیاد شدن مصارف و هزینه‌ها نداشت.<br /> <br /> پس روزی پیش آمد که هیچ چیز نداشتیم. من شرایط را خدمت سیّد عرض کردم که هزینه‌ بسیار است و چیزی در دست نیست. سخنی نفرمود.<br /> <br /> برنامه‌ی جناب سیّد این بود که صبح، طوافی دور کعبه می‌کرد و به خانه می‌آمد و به اتاق مخصوص خودش می‌رفت. پس ما قلیانی برای او می‌بردیم، آن را می‌کشید. آن‌گاه بیرون می‌آمد و در اتاق دیگر می‌نشست و شاگردان از مذاهب مختلف جمع می‌شدند و ایشان برای هر گروه، طبق مذهبش درس می‌داد.<br /> <br /> فردای روزی که از تنگ‌دستی شکایت کرده بودم، هنگامی که از طواف برگشت، مطابق معمول قلیان را حاضر کردم که ناگاه کسی در را کوبید. پس سیّد به شدّت مضطرب شد و به من گفت: «قلیان را بردار و از این‌جا بیرون ببر!» و خود با شتاب برخاست و به سمت در رفت و در را باز کرد.<br /> <br /> پس شخص بزرگواری در هیئت عرب‌ها وارد شد و نشست.<br /> <br /> سیّد با نهایت افتادگی و خاک‌ساری و ادب، دمِ در نشست و به من اشاره کرد که قلیان را نزدیک نبرم.<br /> <br /> پس ساعتی نشستند و با یک‌دیگر سخن می‌گفتند. آن‌گاه آن شخص برخاست. پس سیّد با شتاب برخاست و درِ خانه را باز کرد و دستش را بوسید و او را بر ناقه‌ای که آن را بر درِ خانه خوابانیده بود، سوار کرد و او رفت.<br /> <br /> سیّد با رنگ دگرگون شده برگشت و حواله‌ای به دست من داد و گفت: این حواله‌ای است که مرد صرّافی که در کوه صفاست آن را پرداخت می‌کند. نزد او برو و آن‌چه را به او حواله شده، از او بگیر!<br /> <br /> پس من آن حواله را گرفتم و نزد همان مرد بردم.<br /> <br /> وقتی حواله را گرفت و به آن نگاه کرد، آن را بوسید و گفت: برو و چند باربر بیاور!<br /> <br /> من رفتم و چهار باربر آوردم. پس به قدری که آن چهار نفر توان داشتند، ریال فرانسه آورد و آنان برداشتند. (و ریال فرانسه، کمی بیشتر از پنج قران ایرانی است.) باربرها آن ریال‌ها را به منزل آوردند.<br /> <br /> روزی نزد آن صرّاف رفتم که جویای حال و اخبار او شوم و بپرسم که آن حواله از چه شخصی بوده است. پس نه صرّافی دیدم و نه مغازه‌ای! از کسی که در آن‌جا بود، درباره‌ی صرّاف پرسیدم، گفت که ما در این‌جا هرگز صرّافی ندیده بودیم و در آن‌جا فلانی می‌نشیند.<br /> <br /> پس فهمیدم که این از اسرار خداوند منّان بوده است.<br /> <br /> و این حکایت را فقیه دانا و عالم وجیه، صاحب تألیفات نیکو و نیکی‌های ممتاز، شیخ محمّدحسین کاظمی، ساکن نجف اشرف، از بعضی افراد مورد اطمینان از شخص مذکور نقل فرمود.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 62 - 64 (حکایت 12).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%86%D9%88%D8%A7%D8%A8_%D8%A7%D8%B1%D8%A8%D8%B9%D9%87&diff=1306 2026-01-22T13:57:19Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>حضرت امام زمان علیه السلام در زمان غیبت صغری چهار نایب خاص که معروف به '''نواب اربعه''' هستند را انتخاب کردند که یکی پس از دیگری در طول ۶۹ سال غیبت صغری وظیفهٔ ارتباط مردم با امام زمان علیه السلام و رساندن پاسخ‌های ایشان را بر عهده داشتند.<br /> <br /> == اسامی نواب اربعه ==<br /> <br /> # عثمان بن سعید<br /> # محمد بن عثمان<br /> # حسین ابن روح نوبختی<br /> # علی بن محمد سمری</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%B9%D8%B5%D8%B1(%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85)&diff=1291 2025-12-18T16:46:59Z

<p>Vafa: /* تشرفات و ملاقات ها - سیّد بحرالعلوم در آغوش امام عصر(علیه السلام) */</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در آغوش امام عصر(علیه السلام) =<br /> نیز جناب نایینی از ملّازین‌العابدین سلماسی -رحمهما الله تعالی- نقل کرد که گفت:<br /> <br /> من در محفل درس سیّد بحرالعلوم(قدس سره) حاضر بودم که شخصی درباره‌ی امکان رؤیت چهره‌ی تابان امام عصر(علیه السلام) در غیبت کبری از او سؤال کرد. در این حال قلیان در دست سیّد(رحمه الله) بود و مشغول کشیدن.<br /> <br /> پس در جواب آن شخص سکوت نمود و سر را به زیر انداخته، خود را مخاطب قرار داد و آهسته می‌فرمود -و من می‌شنیدم-: «چه بگویم در جواب او؟ و حال آن‌که آن حضرت مرا در بغل کشید و به سینه‌ی خود چسبانید. و از طرفی در احادیث، تکذیب مدّعی رؤیت در دوران غیبت وارد شده است.» و این سخن را تکرار می‌کرد.<br /> <br /> آن‌گاه در جواب پرسش‌کننده فرمود: «از اهل‌بیت عصمت(علیهم السلام) تکذیب مدّعی دیدن حجّت(علیه السلام) روایت شده است.» و به همین مقدار قناعت نمود و به آن‌چه می‌فرمود، اشاره‌ نکرد.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 61 (حکایت 10).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> &lt;references /&gt;<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%AD%D8%B1%D9%85_%D8%B9%D8%B3%DA%A9%D8%B1%DB%8C%D9%91%DB%8C%D9%86(%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87%D9%85%D8%A7_%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85)&diff=1290 2025-12-18T16:08:01Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - سیّد بحرالعلوم در حرم عسکریّین(علیهما السلام) = نیز از ایشان نقل کرده که گفت: با جناب سیّد در حرم عسکریّین(علیهما السلام) نماز می‌گزاردیم. هنگامی که خواست بعد از تشهّد رکعت دوم برخیزد، حالتی به او...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در حرم عسکریّین(علیهما السلام) =<br /> نیز از ایشان نقل کرده که گفت:<br /> <br /> با جناب سیّد در حرم عسکریّین(علیهما السلام) نماز می‌گزاردیم. هنگامی که خواست بعد از تشهّد رکعت دوم برخیزد، حالتی به او دست داد که اندکی مکث کرد، آن‌گاه برخاست.<br /> <br /> پس از نماز، همه‌ی ما تعجّب کردیم و دلیل آن مکث را ندانستیم و هیچ یک از ما جرئت نمی‌کرد که سؤال کند تا آن‌که به منزل برگشتیم و سفره‌ی غذا حاضر شد.<br /> <br /> پس یکی از سادات حاضر در آن مجلس به من اشاره کرد که از آن جناب درباره‌ی سرّ آن توقّف سؤال کنم.<br /> <br /> گفتم: نه؛ تو از ما نزدیک‌تری.<br /> <br /> پس جناب سیّد(رحمه الله) به من روی نمود و فرمود: در چه مورد گفت‌وگو می‌کنید؟<br /> <br /> و من جسارتم نزد ایشان از همه بیشتر بود.<br /> <br /> گفتم: ایشان می‌خواهند سرّ آن حالتی را که در نماز به شما دست داد، بفهمند.<br /> <br /> فرمود: به درستی که حضرت [[حجت|حجّت]](علیه السلام) برای سلام کردن بر پدر بزرگوارش وارد حرم شدند. پس، از مشاهده‌ی جمال درخشان حضرتش آن حالت به من دست داد تا آن‌که از حرم بیرون رفتند.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 62 (حکایت 12).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D8%A2%D8%BA%D9%88%D8%B4_%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85_%D8%B9%D8%B5%D8%B1(%D8%B9%D9%84%DB%8C%D9%87_%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85)&diff=1289 2025-12-18T16:00:14Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - سیّد بحرالعلوم در آغوش امام عصر(علیه السلام) = نیز جناب نایینی از ملّازین‌العابدین سلماسی -رحمهما الله تعالی- نقل کرد که گفت: من در محفل درس سیّد بحرالعلوم(قدس سره) حاضر بودم که شخصی درباره‌ی امکا...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در آغوش امام عصر(علیه السلام) =<br /> نیز جناب نایینی از ملّازین‌العابدین سلماسی -رحمهما الله تعالی- نقل کرد که گفت:<br /> <br /> من در محفل درس سیّد بحرالعلوم(قدس سره) حاضر بودم که شخصی درباره‌ی امکان رؤیت چهره‌ی تابان امام عصر(علیه السلام) در غیبت کبری از او سؤال کرد. در این حال قلیان در دست سیّد(رحمه الله) بود و مشغول کشیدن.<br /> <br /> پس در جواب آن شخص سکوت نمود و سر را به زیر انداخته، خود را مخاطب قرار داد و آهسته می‌فرمود -و من می‌شنیدم-: «چه بگویم در جواب او؟ و حال آن‌که آن حضرت مرا در بغل کشید و به سینه‌ی خود چسبانید. و از طرفی در احادیث، تکذیب مدّعی رؤیت در دوران غیبت وارد شده است.» و این سخن را تکرار می‌کرد.<br /> <br /> آن‌گاه در جواب پرسش‌کننده فرمود: «از اهل‌بیت عصمت(علیهم السلام) تکذیب مدّعی دیدن حجّت(علیه السلام) روایت شده است.» و به همین مقدار قناعت نمود و به آن‌چه می‌فرمود، اشاره‌ نکرد.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 61 (حکایت 10).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D8%AD%D8%B1%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%84%D9%88%D9%85_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%B3%D8%AC%D8%AF_%D8%B3%D9%87%D9%84%D9%87&diff=1288 2025-12-18T15:56:42Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - سیّد بحرالعلوم در مسجد سهله = عالم کامل و زاهد عامل و عارف بصیر، برادر ایمانی و صدیق روحانی، آقا علی‌رضا -طاب الله ثراه- فرزند عالم جلیل، حاج ملّامحمّد نایینی و همشیره‌زاده‌ی فخرالعلماء الزّاهدی...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد بحرالعلوم در مسجد سهله =<br /> عالم کامل و زاهد عامل و عارف بصیر، برادر ایمانی و صدیق روحانی، آقا علی‌رضا -طاب الله ثراه- فرزند عالم جلیل، حاج ملّامحمّد نایینی و همشیره‌زاده‌ی فخرالعلماء الزّاهدین، حاج محمّدابراهیم کلباسی(رحمه الله) -که در صفات نفسانی و کمالات انسانی مانند خوف و محبّت و صبر و رضا و شوق و اعراض از دنیا، بی‌نظیر بود- برای ما حکایت نمود و گفت:<br /> <br /> عالم جلیل، آخوند ملّازین‌العابدین سلماسی -که پیش‌تر نیز از او نام برده شد- نقل نمود و گفت:<br /> <br /> روزی در مجلس درس آیةالله، سیّد سند، عالم مُسَدَّد، فخر شیعه، علّامه بحرالعلوم طباطبایی(قدس سره) در نجف اشرف نشسته بودم که عالم محقّق، جناب میرزاابوالقاسم قمی، صاحب قوانین، برای دیدار با ایشان وارد شد. و این رخداد در سالی بود که میرزا برای زیارت ائمّه(علیهم السلام) در عراق و سپس زیارت بیت الله الحرام، از ایران بازگشته بود.<br /> <br /> پس بیش از صد نفر که برای بهره‌مندی از مجلس درس حضور داشتند، پراکنده شدند. و من ماندم و سه نفر از اصحاب خاصّ او که در بالاترین درجه‌ی درست‌کاری و استواری و پرهیزکاری و اجتهاد بودند.<br /> <br /> میرزای قمی به سیّد بحرالعلوم روی نمود و گفت: شما به رستگاری رسیدید و مرتبه‌ی ولادت روحانی و جسمانی، و نزدیکی جایگاه ظاهری و باطنی را به دست آوردید؛ پس چیزی از آن نعمت‌های بی‌انتها که بهره‌مند شدید، به ما مرحمت نمایید.<br /> <br /> پس جناب سیّد بدون درنگ فرمود: من شب گذشته یا دو شب قبل (تردید از راوی است) برای ادای نافله‌ی شب به مسجد کوفه رفته بودم و تصمیم داشتم اوّل صبح به نجف اشرف بازگردم که امور مباحثه و مذاکره‌ی علمی تعطیل نگردد. (و سال‌های بسیاری برنامه‌ی آن مرحوم همین بود.)<br /> <br /> هنگامی که از مسجد کوفه بیرون آمدم، در دلم شوقی افتاد که به مسجد سهله بروم. پس ذهن خود را از آن بازگرداندم که مبادا پیش از صبح به نجف نرسم و مباحثه در آن روز از دست برود، امّا اشتیاقم هر لحظه بیشتر می‌شد و دلم به آن‌جا تمایل پیدا می‌کرد.<br /> <br /> در همین حالِ تردید بودم که ناگاه بادی وزید و غبار بسیاری برخاست و مرا از مسیر برگرداند و به سوی مسجد سهله حرکت داد. اندکی نگذشت که مرا به در مسجدِ سهله کشاند. وارد شدم و دیدم که مسجد از زوّار و اهل عبادت خالی است مگر یک فرد بزرگوار که مشغول مناجات با قاضی الحاجات است با کلماتی که دل را دگرگون و چشم را گریان می‌کند.<br /> <br /> با شنیدن آن کلمات که هرگز به گوشم نرسیده بود و چشمم در دعاهای مأثوره‌ای که به دستم رسیده، ندیده بود، حالم منقلب گردید، دلم از جا کنده شد، زانوهایم به لرزه افتاد و اشکم جاری گشت. و متوجّه شدم که مناجات‌کننده، این عبارات را در همان حال از خود می‌گوید، نه آن‌که از محفوظات خود می‌خواند. پس در جای خود ایستادم، به آن کلمات گوش فرادادم و از شنیدن آنها لذّت می‌بردم تا آن‌که مناجاتش به پایان رسید.<br /> <br /> پس به من روی نمود و به زبان فارسی فرمود: مهدی بیا!<br /> <br /> چند گامی پیش رفتم و ایستادم. پس امر فرمود که جلوتر روم.<br /> <br /> اندکی رفتم و توقّف نمودم. باز امر به جلو رفتن نمود و فرمود: ادب در امتثال است.<br /> <br /> پس پیش رفتم تا آن‌جا که دست آن جناب به من و دست من به آن جناب می‌رسید و کلمه‌ای فرمود.<br /> <br /> ملّازین‌العابدین سلماسی گفت: هنگامی که کلام سیّد(رحمه الله) به این‌جا رسید، یک مرتبه از این رشته سخن دست کشید و از این موضوع روی‌ گرداند و شروع کرد به جواب سؤالی که میرزا پیش از این از او پرسیده بود که با آن گستره‌ی علمی در رشته‌های گوناگون، چرا تألیفات اندکی دارند و دلایلی بیان فرمود.<br /> <br /> پس جناب میرزا دوباره پیرامون آن کلام سؤال کرد، امّا سیّد با دست اشاره فرمود که آن از اسرار پوشیده است.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 59 - 61 (حکایت 9).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%D9%82%D9%88%D8%AA_%D8%B1%D9%88%D8%BA%D9%86%E2%80%8C%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4&diff=1287 2025-12-18T15:46:44Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - یاقوت روغن‌فروش =<br /> یاقوت دهّان<br /> <br /> عالم عالی‌قدر و دانشمند بزرگوار، مجمع فضیلت‌ها و بخشش‌ها، شیخ علی رشتی این حکایت را برای من نقل نمود. وی عالمی باتقوا و دل از دنیا بریده بود که انواع گوناگون علوم را همراه با بینش و دانشی عمیق در خود گردآورده و از شاگردان خاتم المحقّقین، شیخ مرتضی انصاری -اعلی الله مقامه- و سیّد سند، استاد اعظم، میرزای شیرازی -دام ظلّه- بود. و چون اهالی منطقه‌ی لار و اطراف آن‌جا شکایت کردند که عالمی جامع و با نفوذ که حُکمش مورد پذیرش باشد، در آن مناطق ندارند، آن مرحوم را به آن‌جا فرستادند. بنده در سفر و حضر سال‌ها با او همراه و همنشین بودم و در اخلاق و فضل و تقوا مانند او کمتر دیدم.<br /> <br /> او نقل کرد: یک بار که از زیارت اباعبد‌الله(علیه السلام) بازمی‌گشتم و از راه آب فرات به سمت نجف اشرف می‌رفتم، در کشتی کوچکی که از کربلا و طویرج بود، نشستم. اهل آن کشتی، همه از اهالی حلّه بودند. از طویرج، راه حلّه و نجف جدا می‌شود.<br /> <br /> پس دیدم که آن جمع، همه مشغول خوش‌گذرانی و شوخی شدند مگر یک نفر که جزو آنان بود امّا در عمل با آنان مشارکت نداشت. آثار متانت و وقار در او نمایان بود؛ نه می‌خندید و نه شوخی می‌کرد. همراهانش او را به خاطر مذهبش سرزنش می‌کردند و بر او عیب می‌گرفتند؛ با این حال در خوردنی و نوشیدنی با هم شریک بودند.<br /> <br /> بسیار تعجّب کردم امّا فرصت و موقعیّت پرسش فراهم نبود تا این‌که به جایی رسیدیم که به دلیل کم بودن عمق آب، ما را از کشتی بیرون فرستادند.<br /> <br /> در کنار نهر راه می‌رفتیم. پس به طور اتّفاقی در کنار آن شخص قرار گرفتم و از او پرسیدم که چرا از رفتار همراهانش کناره‌گیری می‌کند و چرا آنها به خاطر مذهبش بر او عیب می‌گیرند.<br /> <br /> پاسخ داد: آنان بستگان من و از اهل سنّت‌اند و پدرم نیز جزو ایشان بود، امّا مادرم از اهل ایمان بود. خود من نیز مثل آنان اهل سنّت بودم و به برکت [[حجت|حجّت]] [[صاحب الزمان|صاحب الزّمان]](علیه السلام) شیعه شدم.<br /> <br /> درباره‌ی چگونگی شیعه شدنش سؤال کردم.<br /> <br /> گفت: «اسم من یاقوت و شغلم روغن‌فروشی در کنار پل حلّه است. یک سال برای خریدن روغن، از حلّه به سمت اطراف و نواحی و بادیه‌نشینان عرب بیرون رفتم.<br /> <br /> پس چند منزلی دور شدم تا آن‌چه می‌خواستم، خریدم و با جمعی از اهل حلّه برگشتم. وقتی در یکی از منزل‌گاه‌ها توقّف کردیم، خوابیدم. هنگامی که بیدار شدم، کسی را ندیدم. همه رفته بودند. و راه ما در صحرای بی آب و علفی بود که درّندگان فراوان داشت و در آن نزدیکی حتّی یک آبادی هم نبود، مگر با فاصله‌ی فرسخ‌های بسیار.<br /> <br /> برخاستم و بارم را بر مرکب گذاشتم و به دنبال آنها رفتم. پس راه را گم کردم و سرگردان ماندم و از درّندگان و تشنگی روز، می‌ترسیدم.<br /> <br /> پس شروع کردم به استغاثه و کمک خواستن از خلفا و مشایخ و ایشان را نزد خداوند شفیع قرار دادم و زاری و التماس نمودم. فرجی پدید نیامد.<br /> <br /> آن‌گاه پیش خود گفتم که من از مادر می‌شنیدم که او می‌گفت: ما امام زنده‌ای داریم که کنیه‌اش [[ابا صالح|اباصالح]] است؛ راه را به گمشدگان نشان می‌دهد و به فریاد درماندگان می‌رسد و ضعیفان را یاری می‌کند.<br /> <br /> پس با خداوند عهد کردم که به او استغاثه می‌کنم، اگر مرا نجات داد، به دین مادرم در خواهم آمد. پس او را ندا کردم و استغاثه نمودم. ناگاه کسی را دیدم که با من راه می‌رود و بر سرش عِمامه‌ی سبزی است که رنگش مانند این بود -و به علف‌های سبزی اشاره کرد که کنار نهر روییده بود.»<br /> <br /> آن‌گاه راه را به او نشان داد و امر فرمود که به دین مادرش درآید و کلماتی فرمود که من -یعنی مؤلّف کتاب- فراموش کردم و فرمود: به زودی به روستایی می‌رسی که اهل آن‌جا همه شیعه‌اند.<br /> <br /> گفتم: آقای من! آقای من! با من تا این روستا نمی‌آیید؟<br /> <br /> فرمود: نه؛ زیرا هزار نفر در گوشه و کنار زمین به من استغاثه کردند. باید ایشان را نجات دهم.<br /> <br /> این خلاصه‌ی کلام آن جناب بود که در خاطرم ماند. آن‌گاه از نظرم غایب شد.<br /> <br /> اندکی نرفتم که به آن روستا رسیدم. مسافت منزل‌گاه تا آن‌جا بسیار زیاد بود و گروه همراهانم روز بعد به آن‌جا رسیدند.<br /> <br /> وقتی به حلّه رسیدم، خدمت سیّد فقهای کاملین، سیّدمهدی قزوینی ساکن حلّه -قدّس الله روحه- رفتم و قصّه را نقل کردم و معالم دین را از او آموختم. نیز از او خواستم به من عملی بیاموزد که سبب شود تا بار دیگر آن حضرت را ملاقات کنم.<br /> <br /> فرمود: چهل شب جمعه حضرت ابا‌عبد‌الله(علیه السلام) را زیارت کن.<br /> <br /> پس شروع کردم و شب‌های جمعه از حلّه برای زیارت به کربلا می‌رفتم. تا آن‌که یک هفته باقی ماند. روز پنج شنبه بود که از حلّه به کربلا رفتم. وقتی به دروازه‌ی شهر رسیدم، دیدم مأموران دولتی با سخت‌گیری بسیار، از هر که می‌خواهد وارد شود، گذرنامه می‌خواهند. امّا من نه گذرنامه داشتم و نه پول آن را. پس سرگردان ماندم. مردم نزدیک دروازه ازدحام کرده بودند. پس چند بار خواستم که خود را پنهان کرده و از مأموران بگذرم، ممکن نشد.<br /> <br /> در همین حال، صاحب خود، حضرت [[صاحب الامر]](علیه السلام) را دیدم که در هیئت طلّاب عجم، عِمامه‌ی سفیدی بر سر دارد و داخل شهر است. هنگامی که آن حضرت را دیدم، استغاثه کردم و کمک خواستم. پس بیرون آمد و دست مرا گرفت و داخل شهر برد، امّا کسی مرا ندید. وقتی وارد شدم، دیگر آن جناب را ندیدم و حیرت‌زده باقی ماندم.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 126 - 128 (حکایت 47).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%DB%8C%D8%A7%D9%82%D9%88%D8%AA_%D8%B1%D9%88%D8%BA%D9%86%E2%80%8C%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4&diff=1286 2025-12-18T15:41:48Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - یاقوت روغن‌فروش = یاقوت دهّان عالم عالی‌قدر و دانشمند بزرگوار، مجمع فضیلت‌ها و بخشش‌ها، شیخ علی رشتی این حکایت را برای من نقل نمود. وی عالمی باتقوا و دل از دنیا بریده بود که انواع گوناگون علوم ر...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - یاقوت روغن‌فروش =<br /> یاقوت دهّان<br /> <br /> عالم عالی‌قدر و دانشمند بزرگوار، مجمع فضیلت‌ها و بخشش‌ها، شیخ علی رشتی این حکایت را برای من نقل نمود. وی عالمی باتقوا و دل از دنیا بریده بود که انواع گوناگون علوم را همراه با بینش و دانشی عمیق در خود گردآورده و از شاگردان خاتم المحقّقین، شیخ مرتضی انصاری -اعلی الله مقامه- و سیّد سند، استاد اعظم، میرزای شیرازی -دام ظلّه- بود. و چون اهالی منطقه‌ی لار و اطراف آن‌جا شکایت کردند که عالمی جامع و با نفوذ که حُکمش مورد پذیرش باشد، در آن مناطق ندارند، آن مرحوم را به آن‌جا فرستادند. بنده در سفر و حضر سال‌ها با او همراه و همنشین بودم و در اخلاق و فضل و تقوا مانند او کمتر دیدم.<br /> <br /> او نقل کرد: یک بار که از زیارت اباعبد‌الله(علیه السلام) بازمی‌گشتم و از راه آب فرات به سمت نجف اشرف می‌رفتم، در کشتی کوچکی که از کربلا و طویرج بود، نشستم. اهل آن کشتی، همه از اهالی حلّه بودند. از طویرج، راه حلّه و نجف جدا می‌شود.<br /> <br /> پس دیدم که آن جمع، همه مشغول خوش‌گذرانی و شوخی شدند مگر یک نفر که جزو آنان بود امّا در عمل با آنان مشارکت نداشت. آثار متانت و وقار در او نمایان بود؛ نه می‌خندید و نه شوخی می‌کرد. همراهانش او را به خاطر مذهبش سرزنش می‌کردند و بر او عیب می‌گرفتند؛ با این حال در خوردنی و نوشیدنی با هم شریک بودند.<br /> <br /> بسیار تعجّب کردم امّا فرصت و موقعیّت پرسش فراهم نبود تا این‌که به جایی رسیدیم که به دلیل کم بودن عمق آب، ما را از کشتی بیرون فرستادند.<br /> <br /> در کنار نهر راه می‌رفتیم. پس به طور اتّفاقی در کنار آن شخص قرار گرفتم و از او پرسیدم که چرا از رفتار همراهانش کناره‌گیری می‌کند و چرا آنها به خاطر مذهبش بر او عیب می‌گیرند.<br /> <br /> پاسخ داد: آنان بستگان من و از اهل سنّت‌اند و پدرم نیز جزو ایشان بود، امّا مادرم از اهل ایمان بود. خود من نیز مثل آنان اهل سنّت بودم و به برکت حجّت صاحب الزّمان(علیه السلام) شیعه شدم.<br /> <br /> درباره‌ی چگونگی شیعه شدنش سؤال کردم.<br /> <br /> گفت: «اسم من یاقوت و شغلم روغن‌فروشی در کنار پل حلّه است. یک سال برای خریدن روغن، از حلّه به سمت اطراف و نواحی و بادیه‌نشینان عرب بیرون رفتم.<br /> <br /> پس چند منزلی دور شدم تا آن‌چه می‌خواستم، خریدم و با جمعی از اهل حلّه برگشتم. وقتی در یکی از منزل‌گاه‌ها توقّف کردیم، خوابیدم. هنگامی که بیدار شدم، کسی را ندیدم. همه رفته بودند. و راه ما در صحرای بی آب و علفی بود که درّندگان فراوان داشت و در آن نزدیکی حتّی یک آبادی هم نبود، مگر با فاصله‌ی فرسخ‌های بسیار.<br /> <br /> برخاستم و بارم را بر مرکب گذاشتم و به دنبال آنها رفتم. پس راه را گم کردم و سرگردان ماندم و از درّندگان و تشنگی روز، می‌ترسیدم.<br /> <br /> پس شروع کردم به استغاثه و کمک خواستن از خلفا و مشایخ و ایشان را نزد خداوند شفیع قرار دادم و زاری و التماس نمودم. فرجی پدید نیامد.<br /> <br /> آن‌گاه پیش خود گفتم که من از مادر می‌شنیدم که او می‌گفت: ما امام زنده‌ای داریم که کنیه‌اش اباصالح است؛ راه را به گمشدگان نشان می‌دهد و به فریاد درماندگان می‌رسد و ضعیفان را یاری می‌کند.<br /> <br /> پس با خداوند عهد کردم که به او استغاثه می‌کنم، اگر مرا نجات داد، به دین مادرم در خواهم آمد. پس او را ندا کردم و استغاثه نمودم. ناگاه کسی را دیدم که با من راه می‌رود و بر سرش عِمامه‌ی سبزی است که رنگش مانند این بود -و به علف‌های سبزی اشاره کرد که کنار نهر روییده بود.»<br /> <br /> آن‌گاه راه را به او نشان داد و امر فرمود که به دین مادرش درآید و کلماتی فرمود که من -یعنی مؤلّف کتاب- فراموش کردم و فرمود: به زودی به روستایی می‌رسی که اهل آن‌جا همه شیعه‌اند.<br /> <br /> گفتم: آقای من! آقای من! با من تا این روستا نمی‌آیید؟<br /> <br /> فرمود: نه؛ زیرا هزار نفر در گوشه و کنار زمین به من استغاثه کردند. باید ایشان را نجات دهم.<br /> <br /> این خلاصه‌ی کلام آن جناب بود که در خاطرم ماند. آن‌گاه از نظرم غایب شد.<br /> <br /> اندکی نرفتم که به آن روستا رسیدم. مسافت منزل‌گاه تا آن‌جا بسیار زیاد بود و گروه همراهانم روز بعد به آن‌جا رسیدند.<br /> <br /> وقتی به حلّه رسیدم، خدمت سیّد فقهای کاملین، سیّدمهدی قزوینی ساکن حلّه -قدّس الله روحه- رفتم و قصّه را نقل کردم و معالم دین را از او آموختم. نیز از او خواستم به من عملی بیاموزد که سبب شود تا بار دیگر آن حضرت را ملاقات کنم.<br /> <br /> فرمود: چهل شب جمعه حضرت ابا‌عبد‌الله(علیه السلام) را زیارت کن.<br /> <br /> پس شروع کردم و شب‌های جمعه از حلّه برای زیارت به کربلا می‌رفتم. تا آن‌که یک هفته باقی ماند. روز پنج شنبه بود که از حلّه به کربلا رفتم. وقتی به دروازه‌ی شهر رسیدم، دیدم مأموران دولتی با سخت‌گیری بسیار، از هر که می‌خواهد وارد شود، گذرنامه می‌خواهند. امّا من نه گذرنامه داشتم و نه پول آن را. پس سرگردان ماندم. مردم نزدیک دروازه ازدحام کرده بودند. پس چند بار خواستم که خود را پنهان کرده و از مأموران بگذرم، ممکن نشد.<br /> <br /> در همین حال، صاحب خود، حضرت صاحب الامر(علیه السلام) را دیدم که در هیئت طلّاب عجم، عِمامه‌ی سفیدی بر سر دارد و داخل شهر است. هنگامی که آن حضرت را دیدم، استغاثه کردم و کمک خواستم. پس بیرون آمد و دست مرا گرفت و داخل شهر برد، امّا کسی مرا ندید. وقتی وارد شدم، دیگر آن جناب را ندیدم و حیرت‌زده باقی ماندم.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 126 - 128 (حکایت 47).&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B3%DB%8C%D9%91%D8%AF_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%85%D9%88%D8%B3%D9%88%DB%8C_%D8%B1%D8%B4%D8%AA%DB%8C&diff=1283 2025-12-04T16:44:39Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - سیّد احمد موسوی رشتی = جناب مستطاب، پارسای درست‌کار، سیّداحمد‌بن سیّدهاشم‌بن سیّدحسن موسوی رشتی، تاجر ساکن رشت -ایّده الله- حدود هفده سال قبل، به نجف اشرف مشرّف شد و همراه با عالم ربّانی و فاضل ص...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد احمد موسوی رشتی =<br /> جناب مستطاب، پارسای درست‌کار، سیّداحمد‌بن سیّدهاشم‌بن سیّدحسن موسوی رشتی، تاجر ساکن رشت -ایّده الله- حدود هفده سال قبل، به نجف اشرف مشرّف شد و همراه با عالم ربّانی و فاضل صمدانی، شیخ علی رشتی -طاب ثراه- که حکایت آینده به نقل از ایشان است، به منزل حقیر آمدند و چون برخاستند، شیخ به شایستگی و درست‌کاری جناب سیّداحمد اشاره کرد و فرمود که وی حکایتی شگفت دارد، امّا در آن وقت، فرصت نقل حکایت نبود.<br /> <br /> پس از چند روزی، شیخ را ملاقات نمودم، فرمود که سیّد رفته و حکایت را همراه با برخی از حالات سیّد نقل کرد. بسیار متأسّف شدم که آنها را از خود او نشنیدم؛ اگرچه مقام شیخ(رحمه الله) بالاتر از آن بود که احتمال اندکی خلاف در نقل ایشان وجود داشته باشد.<br /> <br /> از آن سال تا چند ماه پیش، مطلب در خاطرم بود. تا این‌که در ماه جُمادَی الآخره‌ی امسال، از نجف اشرف برگشته بودم و در کاظمین، جناب سیّداحمد را ملاقات کردم که از سامرّا بازمی‌گشت و عازم ایران بود.<br /> <br /> پس شرح حال او را آن‌گونه که شنیده بودم، از جمله، آن حکایت را پرسیدم؛ همه را همان طور نقل کرد و آن حکایت را نیز چنین بازگو نمود:<br /> <br /> سال هزار و دویست و هشتاد با تصمیم تشرّف به حجّ بیت الله الحرام، از دار المرز رشت به تبریز آمدم و در خانه‌ی حاج صفرعلی، تاجر تبریزی معروف میهمان شدم.<br /> <br /> چون قافله‌ای نبود، سرگردان مانده بودم تا آن‌که حاج جبّار جلودار سدهی اصفهانی به تنهایی برای رفتن به سمت طربوزن&lt;ref&gt;ظاهراً منظور طرابزون / ترابزون، شهری در ترکیه‌ی امروزی است که در گذشته موقعیّت تجاری خاصّی داشته است.&lt;/ref&gt; بارگیری کرد. از او چهارپایی کرایه کردم و رفتم. وقتی به منزل‌گاه اوّل رسیدیم، سه نفر دیگر با تشویق حاج صفرعلی به من ملحق شدند. یکی حاج ملّاباقر تبریزی -که در نائب شدن برای حج بین علما معروف بود- و حاج سیّدحسین تاجر تبریزی و حاج علی نامی که خدمت‌گزار بود.<br /> <br /> پس همگی روانه شدیم تا به ارزنة الرّوم&lt;ref&gt;ارزنة الرّوم یا اِرزروم نیز شهری در ترکیه‌ی امروزی است.&lt;/ref&gt; رسیدیم و از آن‌جا عازم طربوزن شدیم. در یکی از منزل‌گاه‌های بین این دو شهر، حاج جبّار جلودار نزد ما آمد و گفت: «این منزل که پیش رو داریم، خطرناک و ترسناک است. زودتر آماده شوید تا همراه قافله باشید.» چون در بیشتر مسیر با فاصله پشت سر قافله می‌رفتیم.<br /> <br /> پس ما هم حدود دو ساعت و نیم یا سه ساعت مانده به صبح، همگی حرکت کردیم. به اندازه‌ی نیم فرسخ یا سه چهارم فرسخ از منزل‌گاه خود دور شده بودیم که هوا تاریک شد و برف شروع به باریدن کرد، به گونه‌ای که رفقا هر کدام سر خود را پوشیده و با سرعت بسیار به حرکت ادامه دادند. من هر چه کردم که هم‌سرعت با آنها بروم، ممکن نشد تا این‌که آنها رفتند و من تنها ماندم.<br /> <br /> پس، از اسب پیاده شده و در کنار راه نشستم و در اوج نگرانی و آشفتگی بودم. چون حدود شش‌صد تومان برای هزینه‌های سفر به همراه داشتم. بعد از تأمّل و تفکّر، تصمیم گرفتم که همین جا بمانم تا آفتاب طلوع کند، آن‌گاه به منزل‌گاه پیشین بازگردم و از آن‌جا چند نفر نگهبان با خود همراه کنم تا به قافله ملحق شوم.<br /> <br /> در همان حال، در مقابل خود باغی دیدم و در آن باغ، باغبانی که بیلی در دست داشت و با آن بر درختان می‌زد که برف را از آنها بریزد. باغبان جلو آمد و در نزدیکی من ایستاد و فرمود: تو کیستی؟<br /> <br /> عرض کردم: رفقای من رفتند و من مانده‌ام. راه را نمی‌دانم، گم کرده‌ام.<br /> <br /> به زبان فارسی فرمود: نافله(ی شب) بخوان تا راه را پیدا کنی!<br /> <br /> من مشغول نافله شدم. بعد از به پایان رسیدن نماز شب، دوباره آمد و فرمود: نرفتی؟!<br /> <br /> گفتم: به خدا قسم راه را نمی‌دانم.<br /> <br /> فرمود: جامعه بخوان!<br /> <br /> من زیارت جامعه را حفظ نبودم و تا کنون نیز حفظ نیستم با این‌که بارها به زیارت عتبات مشرّف شدم. پس، از جای برخاستم و تمام جامعه را از حفظ خواندم.<br /> <br /> باز نمایان شد، فرمود: نرفتی؟! هستی؟!<br /> <br /> بی‌اختیار گریه‌ام گرفت. گفتم: هستم؛ راه را نمی‌دانم.<br /> <br /> فرمود: عاشورا بخوان!<br /> <br /> و زیارت عاشورا را هم حفظ نبودم و تا کنون نیز حفظ نیستم. پس برخاستم و از حفظ مشغول خواندن زیارت عاشورا شدم، تا آن‌که تمام لعن و سلام و دعای علقمه را خواندم.<br /> <br /> دیدم باز آمد و فرمود: نرفتی؟! هستی؟!<br /> <br /> گفتم: نه؛ تا صبح هستم.<br /> <br /> فرمود: من حالا تو را به قافله می‌رسانم.<br /> <br /> پس رفت و بر الاغی سوار شد و بیل خود را به دوش گرفت و آمد.<br /> <br /> فرمود: پشت سر من بر الاغم سوار شو.<br /> <br /> سوار شدم. پس من افسار اسب خود را کشیدم، فرمان نپذیرفت و حرکت نکرد.<br /> <br /> فرمود: افسار اسب را به من بده.<br /> <br /> افسار را به دست او دادم. پس بیل را به دوش چپ گذاشت و افسار اسب را به دست راست گرفت و به راه افتاد. اسب با فرمان‌برداریِ تمام، به راه افتاد.<br /> <br /> پس دست خود را به زانوی من گذاشت و فرمود: شما چرا نافله نمی‌خوانید؟! نافله! نافله! نافله! (سه مرتبه فرمود.)<br /> <br /> و باز فرمود: شما چرا عاشورا نمی‌خوانید؟! عاشورا! عاشورا! عاشورا! (سه مرتبه.)<br /> <br /> و بعد فرمود: شما چرا جامعه نمی‌خوانید؟! جامعه! جامعه! جامعه!<br /> <br /> و در وقت طیّ مسافت به نحو استداره سیر می‌نمود.&lt;ref&gt;با توجّه به عدم نقل این حکایت در سایر آثار مؤلّف محترم، و به نظر نرسیدن معنای یقینی روشنی برای این جمله؛ عبارت به شکل خود باقی گذاشته شد.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> ناگهان برگشت و فرمود: «آنها همراهان شمایند» که لب نهر آبی از مرکب‌ها پایین آمده، مشغول وضو گرفتن برای نماز صبح بودند.<br /> <br /> پس من از الاغ پایین آمدم تا سوار اسب خود شوم و نتوانستم. پس آن جناب پیاده شد و بیل را در برف فرو کرد و مرا سوار کرد و سر اسب را به سمت رفقا برگرداند.<br /> <br /> من در همان حال، به فکر افتادم که این شخص چه کسی بود که به زبان فارسی حرف می‌زد در حالی که در آن نواحی زبانی جز ترکی نبود، و اکثر مردم مسیحی بودند؛ و چگونه به این سرعت مرا به رفقای خود رسانید. پس به پشت سر نگاه کردم، هیچ کس را ندیدم و اثری از او پیدا نکردم. آن‌گاه به رفقای خود ملحق شدم.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85&diff=1282 2025-12-04T16:30:25Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - شیخ قاسم = نیز در همان کتاب می‌نویسد: مردی از اهل ایمان از هم‌وطنان ما، به نام شیخ قاسم، که بسیار به حج می‌رفت، برای من حکایت نمود و گفت: روزی از راه رفتن خسته شدم و زیر درختی خوابیدم. خواب من طول کش...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - شیخ قاسم =<br /> نیز در همان کتاب می‌نویسد: مردی از اهل ایمان از هم‌وطنان ما، به نام شیخ قاسم، که بسیار به حج می‌رفت، برای من حکایت نمود و گفت:<br /> <br /> روزی از راه رفتن خسته شدم و زیر درختی خوابیدم. خواب من طول کشید و حاجی‌ها از آن‌جا رفتند و از من بسیار دور شدند. هنگامی که بیدار شدم، از وقت فهمیدم که خوابم طول کشیده و حاجی‌ها از من دور شدند. و نمی‌دانستم به کدام طرف بروم. پس به یک سمت روانه شدم و به آواز بلند فریاد می‌زدم: «یا اباصالح!» و با این ندا، صاحب‌الامر(علیه السلام) را قصد می‌کردم؛ چنان‌که ابن‌طاووس در کتاب امان ذکر کرده، در شمار آن‌چه هنگام گم نمودن راه گفته می‌شود.&lt;ref&gt;الأمان / 121.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> پس در همین حال که فریاد می‌زدم، ناگاه کسی را در هیئت عرب‌های بادیه دیدم که بر ناقه‌ای سوار است.<br /> <br /> هنگامی که مرا دید، به من فرمود: تو از حاجی‌ها جا مانده‌ای؟<br /> <br /> گفتم: آری.<br /> <br /> فرمود: پشت سر من سوار شو تا تو را به آنان برسانم.<br /> <br /> پشت سر او سوار شدم و ساعتی نگذشت که به قافله رسیدیم.<br /> <br /> وقتی نزدیک شدیم، به من فرمود: فرود آی و به دنبال کار خویش برو.<br /> <br /> به او گفتم: تشنگی مرا آزار داده است.<br /> <br /> پس، از زین شتر خود مشکی آب بیرون آورد و مرا از آن سیراب نمود. به خداوند سوگند که لذیذترین و گواراترین آبی بود که آشامیدم.<br /> <br /> آن‌گاه رفتم تا به حاجی‌ها رسیدم و به سمت او توجّه کردم امّا ندیدمش. و نه پیش از آن و نه بعد از آن او را ندیده بودم و ندیدم تا آن‌که بازگشتیم.&lt;ref&gt;ر.ک: جنّة المأوی / 135 (حکایت 53).&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: در باب نهم، شرحی مربوط به این حکایت و امثال آن خواهد آمد، که باید آن را ملاحظه نمود.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B4%D9%87%DB%8C%D8%AF_%D8%AB%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=1276 2025-12-04T15:55:59Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - شهید ثانی = شیخ فاضل جلیل، محمّد‌بن علیّ‌بن حسن عودی، شاگرد شهید ثانی، در رساله‌ی بغیة المرید فی الکشف عن احوال الشّیخ زین‌الدّین الشّهید، ضمن وقایع سفر شهید از دمشق تا مصر گوید: در آن راه، الطا...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - شهید ثانی =<br /> شیخ فاضل جلیل، محمّد‌بن علیّ‌بن حسن عودی، شاگرد شهید ثانی، در رساله‌ی بغیة المرید فی الکشف عن احوال الشّیخ زین‌الدّین الشّهید، ضمن وقایع سفر شهید از دمشق تا مصر گوید: در آن راه، الطاف پروردگار و کراماتی آشکار برای او اتّفاق افتاد که بعضی از آنها را برای ما حکایت نمود.<br /> <br /> یکی از آنها کرامتی است که شب چهارشنبه، دهم ربیع الاوّل سال نه‌صد و شش برای ما نقل کرد و گفت: او در منزل‌گاه رمله، به تنهایی به مسجد آن‌جا که به مسجد جامع سفید معروف است، رفت تا انبیایی را که در غار آن مدفون‌اند زیارت کند. پس دید که در قفل شده است و هیچ کس هم در مسجد نیست.<br /> <br /> پس دست خود را بر قفل گذاشت و کشید، در باز شد. به غار رفت و مشغول نماز و دعا شد و حال توجّهی به خداوند به او دست داد به گونه‌ای که از حرکت قافله و زمان به راه افتادن ایشان غافل شد. آن‌گاه مدّتی طولانی نشست و پس از آن وارد شهر شد. وقتی به محلّ توقف قافله رسید، دید آنها رفته‌اند و هیچ یک از ایشان نمانده است.<br /> <br /> پس در کار خویش متحیّر شد و به فکر فرورفته بود که چگونه به قافله ملحق شود با این‌که توان پیاده رفتن نداشت و قافله، اسباب او را با هودج بی قبّه‌ای که داشته به همراه برده بودند. پس به تنهایی به دنبال قافله به راه افتاد تا آن‌که از پیاده‌روی خسته شد ولی نه به آنها رسید و نه حتّی از دور ایشان را دید.<br /> <br /> در همین حال که در چنین تنگنایی افتاده بود، ناگاه مردی را دید سوار بر استری، رو به او می‌آید. وقتی به او رسید، فرمود: «پشت سر من سوار شو!» و او را بر استر خود سوار کرد و چون برقی گذشت.<br /> <br /> اندکی طول نکشید که او را به قافله رساند و از استر پیاده نمود و فرمود: «نزد همراهان خود برو!» و او به قافله ملحق شد.<br /> <br /> شهید فرمود: در بین راه جست‌وجو می‌کردم که او را دوباره ببینم، امّا اصلاً او را ندیدم و قبل از آن نیز ندیده بودم.&lt;ref&gt;بغیة المرید، نسخه‌ی خطّی / برگه‌ی 90. (کتاب‌خانه‌ی مجلس. شماره کتابشناسی ملّی 21252-10) الدّرّ المنثور (للعاملی) 2 / 622.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D8%AF%DB%8C&diff=1275 2025-12-04T15:24:22Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - میرزا محمّد استرآبادی = علّامه مجلسی در بحارالانوار فرموده که جمعی برای من از سیّد سند فاضل، میرزامحمّد استرآبادی&lt;ref&gt;محمّدبن علی استرآبادی (1028ق) فقیه و رجالی زبردست شیعی است.&lt;/ref&gt; -نوّر الله مرقده- ن...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - میرزا محمّد استرآبادی =<br /> علّامه مجلسی در بحارالانوار فرموده که جمعی برای من از سیّد سند فاضل، میرزامحمّد استرآبادی&lt;ref&gt;محمّدبن علی استرآبادی (1028ق) فقیه و رجالی زبردست شیعی است.&lt;/ref&gt; -نوّر الله مرقده- نقل نمودند که گفت:<br /> <br /> شبی به دور بیت الله الحرام مشغول طواف بودم که ناگاه جوانی نیکو روی را دیدم که طواف می‌نمود. هنگامی که نزدیک من رسید، یک طاقه گل سرخ به من داد و آن وقت (از سال)، زمانِ گل نبود. من آن گل را گرفتم و بوییدم و گفتم: ای سیّد من! این از کجاست؟<br /> <br /> فرمود: از خرابات&lt;ref&gt;طبق آن‌چه مؤلّف محترم در پایان همین فصل از میرزامحمّد نیشابوری نقل می‌فرمایند، «خرابات» نام محلّ سکونت آن حضرت در جزیره‌ی خضراست.&lt;/ref&gt; برای من آورده‌اند.<br /> <br /> آن‌گاه از نظر من غایب شد و من او را ندیدم.&lt;ref&gt;بحارالأنوار 52 / 176.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> حکایت شیخ محمّد عاملی<br /> <br /> مؤلّف گوید: شیخ اجلّ اکمل، شیخ علی عاملی&lt;ref&gt;علیّ‌بن محمّد عاملی (1013 - 1104ق) فقیه و حدیث‌شناس شیعی است. تنبیه الغافلین (با موضوع حرمت غنا) و الدّر المنثور (شرح احادیث مشکل و موضوعات دیگر) از آثار اوست.&lt;/ref&gt; از نوادگان شهید ثانی(رحمه الله) است. وی فرزند عالم دانشمند، شیخ محمّد‌،&lt;ref&gt;محمّدبن حسن عاملی (980 - 1030ق) فقیه و رجالی شیعی است.&lt;/ref&gt; و نوه‌ی محقّق مدقّق، شیخ حسن، معروف به صاحب معالم&lt;ref&gt;حسن‌بن زین‌الدّین، معروف به صاحب معالم (959 - 1011ق) فقیه و اصولی شیعی است. بخش اصول فقه کتاب مشهور او، معالم الدّین، سالیان طولانی متن درسی حوزه‌های علوم دینی شیعه بوده است.&lt;/ref&gt; است. شیخ حسن نیز فرزند سرشناس عالم ربّانی، شهید ثانی(رحمه الله) است. از شیخ علی اثری به جای مانده است به نام الدُرّ المنثور.<br /> <br /> وی در این کتاب، ضمن شرح حال پدر خود، شیخ محمّد -که تألیفاتی از جمله شرح استبصار دارد و مجاور مکّه‌ی معظّمه بوده و همان‌جا از دنیا رفته است- چنین نقل کرده است:<br /> <br /> «هنگامی که آن مرحوم از دنیا رفت، همسر او -یعنی دختر سیّدمحمّد‌بن ابی‌الحسن(رحمه الله)- و امّ‌ولد&lt;ref&gt;کنیزی که از مولای خود فرزند داشته باشد.&lt;/ref&gt; او، در طول آن شب صدای تلاوت قرآن را نزد (جنازه‌ی) او می‌شنیدند.<br /> <br /> و یکی از مطالبی که مشهور است، آن‌که او طواف می‌کرد، پس مردی آمد و به او گلی از گل‌های زمستان عطا نمود که نه در آن مناطق بود و نه آن زمان، فصل آن گل بود.<br /> <br /> پس به او گفت: این را از کجا آوردی؟<br /> <br /> گفت: از این خرابات است.<br /> <br /> آن‌گاه پس از این سؤال خواست او را ببیند؛ امّا او را ندید.»&lt;ref&gt;الدّرّ المنثور (للعاملی) 2 / 675.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مخفی نماند که سیّد جلیل، میرزامحمّد استرآبادی، که تألیفات او در زمینه‌ی علم رجال، معروف است، و آیات الاحکام نیز از آثار اوست، مجاور مکّه‌ی معظّمه بود. و این جناب شیخ محمّد، نوه‌ی شهید ثانی نیز شاگرد او بوده است. وی در شرح استبصار، بارها با احترام و بزرگ‌داشت از استادش نام می‌برد.<br /> <br /> این دو عالم بزرگوار هر دو جلیل القدر و دارای مقامات عالی‌اند. و احتمال دارد که این قضیّه برای هر دو روی داده باشد، و یا این‌که با توجّه به یکی بودن نام ایشان و شهر محلّ سکونتشان، راوی اشتباه کرده باشد. اگرچه احتمال دوم، نزدیک‌تر به نظر می‌رسد.<br /> <br /> در پشت شرح استبصار که نزد حقیر است و ملک مؤلّفش بوده و در چند جا خطّ خود آن مرحوم، و نیز خطّ فرزندش، شیخ علی در آن دیده می‌شود، چنین نوشته شده است:<br /> <br /> «مصنّف این کتاب، شیخِ سعیدِ حمید، بازمانده‌ی علمای گذشته و جانشین کاملان ثابت‌قدم، یعنی شیخ و مولای ما، و کسی که از برکات او علوم شرعی، حدیث، فروع، رجال و... را استفاده نمودیم، شیخ محمّد‌بن شهید ثانی، از سرای غرور به سرای سرور منتقل شد، در شب دوشنبه، دهم ماه ذی القعدة الحرام سال هزار و سی، از هجرت سیّد المرسلین(صلی الله علیه و آله). <br /> <br /> همانا اندک روزهایی پیش از ارتحالش، من از او -قدّس الله روحه- به طور شفاهی و مستقیم شنیدم که به من می‌گفت: «به درستی که من در این روزها رحلت خواهم کرد؛ امیدوارم که خداوند مرا در این باره یاری نماید.» و دیگران نیز همین را از او شنیدند. و این اتّفاق در مکّه‌ی مشرّفه بود. و پیکر او -برّد الله مضجعه- را در «معلّی» نزدیک مزار خدیجه‌ی کبری دفن کردیم.<br /> <br /> این را نیازمند به خدای بی‌نیاز، حسین‌بن حسن عاملی مشغری، در همان تاریخ نوشت؛ خداوند با لطف پنهان و نمایان خود با او رفتار کناد، به حقّ نبیّ و ولیّ و اصحاب وفادار.» <br /> <br /> شیخ علی در الدرّ المنثور همین عبارت را از نسخه‌ی مورد اشاره نقل کرده است.&lt;ref&gt;الدّرّ المنثور (للعاملی) 2 / 676.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و شیخ حرّ عاملی در امل الآمل از شیخ حسین مشغری، بسیار تمجید نموده است. او از محضر شیخ بهایی نیز استفاده کرده بود.&lt;ref&gt;أمل الآمل 1 / 69.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D9%8F%D8%B9%D9%8E%D9%85%D9%8E%D9%91%D8%B1%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%BA%D9%88%D8%AB_%D8%B3%D9%90%D9%86%D9%92%D8%A8%D9%90%D8%B3%DB%8C&diff=1274 2025-12-04T15:12:49Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - مُعَمَّر‌ بن غوث سِنْبِسی = دو مجموعه‌ی نفیس نزد حقیر است که تمام هر دو به خطّ عالم جلیل، شمس‌الدّین، محمّد‌بن علیّ‌بن حسن جُباعی، جدّ شیخ بهایی است. او کسی است که مجلسی اوّل و ثانی و سیّدنعمت...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - مُعَمَّر‌ بن غوث سِنْبِسی =<br /> دو مجموعه‌ی نفیس نزد حقیر است که تمام هر دو به خطّ عالم جلیل، شمس‌الدّین، محمّد‌بن علیّ‌بن حسن جُباعی، جدّ شیخ بهایی است. او کسی است که [[مجلسی اوّل]] و ثانی و سیّدنعمت‌الله جزایری و شیخ بهایی و... بیشتر اوقات از او با وصف «صاحب کرامات و مقامات» یاد می‌کنند. و هر دو مجموعه از خطّ شهید اوّل نقل شده و در بر دارنده‌ی‌ رساله‌های گوناگون در زمینه‌ی اخبار و اشعار و حکایات سودمند است.<br /> <br /> از یکی از این دو مجموعه که خطّ شیخ بهایی در چند جای آن دیده می‌شود، ذیل حکایت چهل و نهم، قصّه‌ی درّ منقوش را نقل کردیم. و در دیگری، این حکایت را نقل فرموده است:<br /> <br /> «سیّدتاج‌الدّین، محمّد‌بن مُعَیّه حسنی -احسن الله الیه- فرمود: پدرم، قاسم‌بن حسین‌بن معیّه حسنی -تجاوز الله عن سیّئاته- برای من نقل نمود که مُعَمَّر‌بن غوث سِنْبِسی دو مرتبه به حلّه آمد. یکی از آنها در گذشته‌ی دور بوده که تاریخ دقیق آن را نمی‌دانم. و دیگری، دو سال پیش از فتح بغداد بوده است.&lt;ref&gt;حکومت بنی‌عبّاس با کشته شدن مستعصم در سال 656ق پایان یافته است. بر این اساس، زمان مورد نظر باید حدود سال 654ق باشد.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> پدرم گفت: من در آن هنگام، هشت سال داشتم. معمّربن غوث در منزل فقیه، مفیدالدّین‌بن جَهْم اقامت نمود و مردم به دیدار او می‌رفتند. دایی من نیز به ملاقات او رفت و من که طفلی هشت ساله بودم همراه او بودم و معمّر را دیدم که شیخی بلند قد بود و (از نظر ظاهر) جزو میان‌سالان محسوب می‌شد، ساق دست او مانند چوبی بود که جز پوست و استخوان چیزی نداشت و بر اسبان نجیب سوار می‌شد. وی چند روزی در حلّه ماند. او می‌گفت که یکی از غلامان امام ابی‌محمّد حسن‌بن علی عسکری(علیه السلام) بوده و ولادت قائم(علیه السلام) را مشاهده کرده است.<br /> <br /> پدرم گفت: بعد از رفتن او از حلّه، از شیخ مفیدالدّین‌بن جهم شنیدم می‌گفت که او خبری سرّی به من داد که الآن نمی‎‌توانیم آن را پخش کنیم. و می‌گفتند که او به شیخ خبر داده بود که پادشاهی بنی‌عبّاس از بین خواهد رفت. وقتی دو سال یا نزدیک دو سال از این واقعه گذشت، بغداد سقوط کرد و مستعصم کشته شد و حکومت بنی‌عبّاس منقرض شد. فَسُبْحانَ مَنْ لَهُ الدَّوامُ وَ البَقاءُ.<br /> <br /> این را محمّد‌بن علی جباعی، روز سه‌شنبه، در ماه شعبان سال هشت‌صد و پنجاه و نه، از روی خطّ سیّدتاج‌الدّین نوشت.»<br /> <br /> و چند سطر قبل از این حکایت، دو حدیث از معمّر مذکور، از خطّ سیّدتاج‌الدّین نقل نموده است:<br /> <br /> حدیث اوّل: از معمّر‌بن غوث سنبسی، از ابی‌الحسن داعی&lt;ref&gt;هرچند خطّ مؤلّف در این‌جا به وضوح «داعی» خوانده می‌شود، امّا در مستدرک به صورت «راعی» به چاپ رسیده است. (مستدرک الوسائل 12 / 402)&lt;/ref&gt; بن نوفل سلمی که گفت: از رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) شنیدم که می‌فرمود: به درستی که خداوند خلقی را از رحمت خود و برای رحمت خود و به رحمت خود آفرید. و آنها کسانی‌اند که نیازهای مردم را برآورده می‌کنند. پس هر کس از شما می‌تواند جزو آنها شود، پس بشود.<br /> <br /> حدیث دوم: از معمّر‌بن غوث سنبسی، از امام حسن‌بن علی عسکری(علیه السلام) که فرمود: خوش‌گمان باش حتّی به سنگی؛ که خداوند شرّ آن را در خودش می‌اندازد، پس تو بهره‌ات را از آن می‌گیری.<br /> <br /> پس گفتم: ایّدک الله، حتّی به سنگی؟<br /> <br /> فرمود: آیا تو حجرالاسود را نمی‌بینی؟!<br /> <br /> این دو حدیث را محدّث عارف، شیخ ابن‌ابی‌جمهور اَحْسائی&lt;ref&gt;محمّدبن علیّ‌بن ابراهیم اَحسائی، معروف به ابن‌ابی‌جمهور (قرن نهم) محدّث و فقیه شیعی است. اَحساء منطقه‌ای پهناور در شرق شبه جزیره‌ی عربستان است. پیرامون شخصیّت او و گرایشش به عرفان نظرات گوناگونی مطرح است. مؤلّف محترم در خاتمه‌ی مستدرک (1 / 331 - 344) به او و مدح و توثیقش پرداخته است.&lt;/ref&gt; در اوّل کتاب عوالی اللّئالی به سند خود از شیخ فقها، محقّق صاحب شرائع، از شیخ مفیدالدّین‌بن جهم، از معمّر مذکور روایت کرده است.&lt;ref&gt;عوالی اللّئالی 1 / 24 و 25؛ بحارالأنوار 72 / 197. (فقط حدیث دوم آمده است.)&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: در اخبار معمّرین که بعد از این اشاره‌ای اجمالی به اسامی ایشان خواهد شد، صحیح‌تر از این خبر دیده نمی‌شود، زیرا جلالت قدر جدّ شیخ بهایی معلوم شد.<br /> <br /> امّا سیّدتاج‌الدّین، پس او عالم جلیل، قاضی معروف، سیّد نسب‌شناس، تاج‌الدّین، ابوعبد‌الله، محمّد‌بن قاسم است که عظمت شأن و بلندمرتبگی او، در کتب علما و اجازات نمایان است. شهید اوّل برای خود و برای دو فرزندش، محمّد و علی از او اجازه‌ی روایت گرفت. هم‌چنین برای دختر خود، «سِتّ المشایخ»&lt;ref&gt;امّ‌علی، فاطمه عاملی، معروف به «ستّ المشایخ» (قرن هشتم و نهم) بانوی عالم و راوی حدیث است. پدرش، شهید اوّل، بانوان را در احکام به او ارجاع می‌داد.&lt;/ref&gt; که در سلسله‌ی روات و طرق اجازات قرار دارد نیز از او اجازه گرفت. شهید در آن مجموعه، مواعظی ظریف و زیبا از سیّدتاج‌الدّین نقل کرده است.<br /> <br /> امّا پدر او، پس جلال‌الدّین، ابوجعفر، قاسم‌بن حسن‌بن محمّد‌بن حسن‌بن معیّة‌بن سعید دیباجی حسنی، فقیه فاضل و عالم جلیل است. او از شاگردان عمیدالرّؤسا، سیّد اجلّ، ابومنصور، هبةالله‌بن حامد‌بن احمد‌بن ایّوب حلّی، لغوی و ادیب کامل مشهور است. هم‌چنین در محضر شیخ علیّ‌بن محمّد‌بن محمّد‌بن علیّ‌بن محمّد‌بن محمّد‌بن سَکون، معروف به ابن‌سکون شاگردی نموده است. سیّدجلال‌الدّین معاصر علّامه حلّی است و صحیفه‌ی مبارکه را از عمیدالرّؤسا و ابن‌سکون روایت کرده، و آن دو نیز از سیّدبهاءالشّرف؛ همان‌طور که در ابتدای صحیفه آمده، و در جای خود پیرامون آن توضیح داده شده است.<br /> <br /> امّا ابن‌جهم، پس او شیخ فقیه معروف، مفیدالدّین، محمّد‌بن جهم است.<br /> <br /> علّامه حلّی نقل نموده است: هنگامی که خواجه نصیرالدّین در مجلس درس محقّق(رحمه الله) حاضر شد، در مورد شاگردانش سؤال کرد و گفت: کدام یک از ایشان در علم اصول دین و علم اصول فقه اعلم است؟<br /> <br /> پس محقّق به پدرم، سدیدالدّین یوسف‌بن مطهّر، و به فقیه مذکور اشاره نمود و فرمود: در این جمع، این دو در علم کلام و اصول فقه اعلم‌اند.&lt;ref&gt;در ضمن اجازه‌ی کبیره‌ی علّامه برای بنی‌زهره: بحارالأنوار 104 / 65. (نقل مؤلّف محترم با تلخیص همراه است.)&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و این که محقّق حلّی آن دو حدیث را از شاگردش مفیدالدّین، از معمّر، نقل کرده است، خود یکی از شواهد قطعی بر درستی روایت است؛ زیرا اگر محقّق یقین به صحّت انتساب این حدیث به امام حسن عسکری(علیه السلام)نداشت، هرگز آن را در زمان خود به یک واسطه از آن حضرت روایت نمی‌نمود در حالی که در این بین بیش از چهارصد سال فاصله است.<br /> <br /> و تاکنون درباره‌ی معمّربن غوث اطّلاعی به دست نیامده که سبب طول عمرش چه بوده و کجا بوده است. در حال حاضر نیز شرح سیّدنعمت‌الله جزایری بر عوالی اللّئالی در دست‌رس نیست تا به آن مراجعه شود، که شاید ایشان مطلبی به دست آورده باشد.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AC%D9%84%D8%B3%DB%8C_%D8%A7%D9%88%D9%91%D9%84&diff=1273 2025-12-04T14:40:01Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - مجلسی اوّل = حکایت دیگری که در کلام علّامه شیخ ابوالحسن شریف به آن اشاره شد، ماجرای تشرّف عالم ربّانی، آخوند ملّامحمّدتقی مجلسی است. ظاهراً منظور ایشان حکایتی است که آن مرحوم در جلد چهارم شرح کتاب...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - مجلسی اوّل =<br /> حکایت دیگری که در کلام علّامه شیخ ابوالحسن شریف به آن اشاره شد، ماجرای تشرّف عالم ربّانی، آخوند ملّامحمّدتقی مجلسی است. ظاهراً منظور ایشان حکایتی است که آن مرحوم در جلد چهارم شرح کتاب من لایحضره الفقیه در ضمن احوال متوکّل‌بن عمیر، راوی صحیفه‌ی کامله‌ی سجّادیّه، ذکر نموده است. مجلسی اوّل گوید:<br /> <br /> در اوایل بلوغ خواهان و جویای خشنودی خداوند بودم و برای به دست آوردن رضای الهی تلاش می‌کردم و جز با یاد او آرامش نمی‌یافتم. تا آن‌که بین بیداری و خواب دیدم که صاحب الزّمان(علیه السلام) در مسجد جامع قدیم اصفهان، نزدیک درِ «طنبی» -محلّ تدریسِ کنونیِ من- ایستاده‌اند.<br /> <br /> پس به آن حضرت سلام کردم و خواستم پای مبارکش را ببوسم، ولی ایشان نگذاشت چنین کنم و مرا گرفت. پس دست مبارکش را بوسیدم و مسائلی را که برایم دشوار شده بود از آن حضرت پرسیدم.<br /> <br /> یکی از آنها این بود که من در نماز خود دچار وسواس بودم و معتقد بودم نمازم آن‌گونه نیست که از من خواسته‌اند و مشغول به قضا نمودن نمازهایم بودم و نماز شب برایم امکان‌پذیر نبود. و در این باره از استادم، شیخ بهایی(رحمه الله) پرسیدم و او گفت که یک نماز ظهر و عصر و مغرب به قصد قضا و نماز شب به‌جای‌آور. و من چنین می‌کردم.<br /> <br /> پس، از حجّت(علیه السلام) پرسیدم که من نماز شب بخوانم؟<br /> <br /> فرمود: نماز شب بخوان و مانند آن نماز ساختگی که می‌خواندی انجام مده.<br /> <br /> و... مسائل دیگری که به یاد ندارم.<br /> <br /> آن‌گاه گفتم: ای مولای من! رسیدن به خدمت حضرت شما، همیشه برای من دست‌یافتنی نیست، پس کتابی به من عطا فرما که همیشه به آن عمل کنم.<br /> <br /> آن حضرت فرمود: من کتابی را برای تو به مولانا محمّد تاج عطا کردم.<br /> <br /> من در خواب او را می‌شناختم.<br /> <br /> پس فرمود: برو و آن کتاب را از او بگیر.<br /> <br /> من از آن درِ مسجد که روبه‌روی حضرت بود، به سمت «دار بطّیخ» -که محلّه‌ای از اصفهان است- بیرون رفتم.<br /> <br /> وقتی به آن شخص رسیدم و مرا دید، گفت: تو را صاحب الزّمان(علیه السلام) نزد من فرستاده است؟<br /> <br /> گفتم: آری.<br /> <br /> پس او کتابی قدیمی از بغل خود بیرون آورد. آن را باز کردم و دیدم کتاب دعایی است. آن را بوسیدم و بر چشم خود گذاشتم و از نزد او به سوی حضرت صاحب(علیه السلام) روانه شدم.<br /> <br /> در همین حال از خواب بیدار شدم و آن کتاب همراه من نبود. پس به خاطر از دست دادن آن کتاب شروع کردم به زاری و گریه و ناله تا طلوع فجر.<br /> <br /> نماز صبح و تعقیبات را به پایان رساندم و در دلم چنین افتاده بود که مولانا محمّد، همان شیخ بهایی است و این‌که حضرت او را تاج نامیدند به دلیل نام‌آور بودن او در بین علماست.<br /> <br /> وقتی که به محلّ درس او که کنار مسجد جامع بود، رفتم، او را دیدم که مشغول مقابله‌ی صحیفه‌ی کامله با سیّد صالح، امیرذوالفقار گلپایگانی است. پس ساعتی نشستم، تا کار او به پایان رسید. و ظاهراً ایشان دست اندر کار سند صحیفه بودند، امّا به سبب اندوهی که مرا در بر گرفته بود، متوجّه سخنان ایشان نمی‌شدم و می‌گریستم. آن‌گاه نزد شیخ رفتم و گریه‌کنان خواب خود را به او گفتم.<br /> <br /> شیخ گفت: تو را بشارت باد به علوم الهی و معارف یقینی و تمام آن‌چه همیشه می‌خواستی.<br /> <br /> و بیشتر صحبت من با شیخ پیرامون تصوّف&lt;ref&gt;در پاورقی روضة المتّقین تذکّر داده شده است که منظور جناب مجلسی از تصوّف، تصوّف اصطلاحی نیست؛ بلکه همان‌گونه که در جای دیگر از همین کتاب (14 / 410) بیان نموده، مراد او توجّهی در نهایت کمال به خداوند است.&lt;/ref&gt; بود و شیخ به آن گرایش داشت. پس دلم آرام نگرفت و با گریه و تفکّر بیرون رفتم. تا آن‌که به دلم افتاد که به همان سمتی بروم که در خواب به آن‌جا رفته بودم.<br /> <br /> وقتی به محلّه‌ی دار بطّیخ رسیدم، مرد صالحی را دیدم که اسمش آقا حسن، و لقبش تاج بود.<br /> <br /> هنگامی که به او رسیدم و سلام کردم، گفت: ای فلانی! هر طلبه‌ای که از کتاب‌های وقفیِ نزد من می‌گیرد، به شروط وقف عمل نمی‌کند، امّا تو به آن عمل می‌کنی. بیا و این کتاب‌ها را ببین و هر کدام را می‌خواهی بردار!<br /> <br /> پس با او به کتاب‌خانه‌اش رفتم. اوّلین کتابی که به من داد، همان کتابی بود که در خواب دیده بودم [و آن کتاب، صحیفه‌ی سجّادیّه بود]. پس با صدای بلند شروع به گریستن نمودم و گفتم: برای من کافی است.<br /> <br /> و در خاطر ندارم که خواب را برای او نقل نمودم یا نه.<br /> <br /> پس نزد شیخ بهایی آمدم و شروع کردم به مقابله‌ی این نسخه با نسخه‌ی او که جدّ پدر او از روی نسخه‌ی شهید نوشته بود، و شهید(رحمه الله) نسخه‌ی خود را از روی نسخه‌ی عمیدالرّؤسا&lt;ref&gt;ابومنصور، رضیّ‌الدّین، هبةالله‌بن حامد، معروف به عمیدالرّؤسا (609ق) فقیه و ادیب شیعی است.&lt;/ref&gt; و ابن‌سَکون&lt;ref&gt;ابوالحسن، علیّ‌بن محمّد حلّی، معروف به ابن‌سکون (606ق) فقیه و لغت‌شناس شیعی است.&lt;/ref&gt; نوشته بود و با نسخه‌ی ابن‌ادریس -بدون واسطه یا به یک واسطه- مقابله کرده بود. و نسخه‌ای که حضرت صاحب الامر(علیه السلام) به من عطا فرمود، از روی خطّ شهید نوشته شده بود و کاملاً با نسخه‌ی شیخ مطابق بود، حتّی در مورد نسخه‌هایی که در حاشیه نوشته شده بود.<br /> <br /> بعد از آن‌که مقابله تمام شد، مردم شروع کردند به مقابله کردن نزد من. و به برکت عطای حجّت(علیه السلام) صحیفه‌ی کامله در همه‌ی شهرها، مانند آفتاب در هر خانه‌ای پرتو افکند، به خصوص در اصفهان. زیرا بیشتر مردم صحیفه‌های متعدّد دارند. و اکثر آنان درست‌کار و اهل دعا شدند و بسیاری نیز مستجاب الدّعوه.<br /> <br /> و این آثار معجزه‌ای است از حضرت صاحب(علیه السلام). و امّا آن‌چه خداوند به سبب صحیفه به من عطا فرمود، برایم غیر قابل شمارش است.&lt;ref&gt;روضة المتّقین 14 / 419 - 422.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: علّامه مجلسی(رحمه الله) در بحارالانوار متن اجازه‌ی روایت برای صحیفه‌ی کامله را از پدر خود ذکر می‌نماید. مجلسی اوّل در این اجازه چنین گوید:<br /> <br /> من صحیفه‌ی کامله را -که ملقّب به زبور آل محمّد(علیهم السلام) و انجیل اهل‌بیت(علیهم السلام) و دعای کامل است- با سندهای بسیار و طریق‌های مختلف روایت می‌کنم. یکی از آنها نقلی است که من به شیوه‌ی «مُناوله»&lt;ref&gt;یکی از انواع نقل حدیثِ روای از استاد است که در آن، استاد، کتاب حدیث را در اختیار راوی قرار می‌دهد.&lt;/ref&gt; از مولای ما صاحب الزّمان و خلیفة الرّحمن(علیه السلام) در خوابی طولانی روایت می‌کنم.&lt;ref&gt;بحارالأنوار 107 / 63.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> نسخه‌های صحیفه‌ی سجّادیّه<br /> <br /> مخفی نماند که نسخه‌های صحیفه‌ی کامله از نظر ترتیب و مقدار و کلمات، اختلاف بسیاری دارند، ولی سه نسخه شهرت بیشتری دارند:<br /> <br /> یکی نسخه‌ی متداول مشهور که سلسله‌ی نقل آن به نسخه‌ی مجلسی اوّل و شیخ بهایی می‌رسد و مطابق است با نسخه‌ی صاحب کرامات، شمس‌الدّین، محمّد‌بن علی جُباعی، جدّ شیخ بهایی، به ترتیبی که گذشت و در حکایت آینده نیز اشاره‌ای به ایشان خواهد شد.<br /> <br /> دوم، نسخه‌ی شیخ فقیه، ابوالحسن محمّد‌بن احمد‌بن علیّ‌بن حسن‌بن شاذان، معروف به ابن‌شاذان است. وی معاصر شیخ مفید، و صاحب کتاب ایضاح دفائن النّواصب است که در آن صد منقبت جمع‌آوری نموده و به مائة منقبة مشهور است.<br /> <br /> سوم، نسخه‌ی ابوعلی، حسن‌بن ابی‌الحسن محمّد‌بن اسماعیل‌بن محمّد‌بن اشناس بزّاز است. وی صاحب کتاب عمل ذی‌الحجّة، معاصر شیخ طوسی، بلکه از اساتید اوست.<br /> <br /> غیر از این سه نسخه، نسخه‌های دیگری نیز هست با سندهای مختلف که جناب فاضل میرزاعبد‌الله اصفهانی در اوّل صحیفه‌ی ثالثه به آنها اشاره نموده -و همان‌طور که در دیباچه‌ی نسخه‌ی صحیفه نیز آمده- می‌نویسد که بیست و یک دعا از اصل، افتاده است که اکثر آنها در سایر نسخ، موجود است و در صحیفه‌ی ثالثه گردآوری شده؛ هر که خواهان است، به آن رجوع نماید. <br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D9%82%D8%AF%D9%91%D8%B3_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D9%84%DB%8C&diff=1272 2025-12-04T14:24:12Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - مقدّس اردبیلی =<br /> شیخ متبحّر، ابوالحسن شریف عاملی بعد از نقل حکایت [[محمّد بن احمد و پدرش]] و حکایت [[امیر اسحاق استرآبادی (حرز یمانی)|امیراسحاق استرآبادی]] و مختصری از قصّه‌ی [[جزیره‌ی خضرا]] گوید: غیر از آن‌چه ذکر کردیم، حکایات معتبر دیگر پیرامون مشاهده‌ی صاحب الامر(علیه السلام) بسیار است، حتّی در همین زمان‌های نزدیک. همانا از افراد مورد اطمینان شنیدم که مولانا احمد اردبیلی، آن حضرت را در جامع کوفه دید و مسائلی را از آن حضرت پرسید. نیز مولانا محمّدتقی مجلسی، پدر استاد ما، آن حضرت را در جامع عتیق اصفهان دیده است.&lt;ref&gt;ضیاء العالمین 5 / 248.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> امّا حکایت اوّل، پس محدّث بزرگوار، سیّدنعمت‌الله جزایری در الانوار النّعمانیّة می‌نگارد:<br /> <br /> برترین اساتید من در علم و عمل برایم نقل نمود که مولا احمد (مقدّس) اردبیلی(رحمه الله) شاگردی از اهل تفرش، به نام میرعلاّم داشت که دارای جایگاه بلندی در فضل و پرهیزکاری بود.<br /> <br /> میرعلّام نقل کرد: من در مدرسه‌ای که به قبّه‌ی شریف امیرالمؤمنین(علیه السلام) احاطه دارد، اتاقی داشتم. شبی از شب‌ها وقتی مطالعه‌ام به پایان رسیده بود و بیشتر شب نیز سپری شده بود، از اتاق بیرون آمدم و به اطراف حرم مطهّر نگاه می‌کردم. آن شب بسیار تاریک بود. در میان تاریکی مردی را دیدم که رو به سمت حرم می‌آید. گفتم شاید این دزد است و آمده چراغ‌دان‌ها را بدزدد. پس پایین آمدم و نزدیک او رفتم. من او را می‌دیدم ولی او مرا نمی‌دید.<br /> <br /> نزدیک درِ حرم مطهّر رفت و ایستاد. دیدم قفل باز شد و درهای دوم و سوم نیز به همین ترتیب برای او باز شد و به قبر شریف رسید و سلام کرد، و از جانب قبر مطهّر، سلام او پاسخ داده شد. پس صدای او را شناختم که با امام(علیه السلام) درباره‌ی مسئله‌ای علمی سخن می‌گفت.<br /> <br /> آن‌گاه از شهر بیرون رفت و روانه‌ی مسجد کوفه شد. من به دنبال او رفتم و او مرا نمی‌دید. هنگامی که به محراب مسجد رسید (یعنی محرابی که امیرالمؤمنین(علیه السلام) را در آن به شهادت رساندند)، شنیدم با شخصی دیگر درباره‌ی همان مسئله سخن می‌گوید.<br /> <br /> پس از آن، برگشت و من نیز در پی او برگشتم. وقتی به دروازه‌ی شهر رسید، صبح روشن شده بود. پس خودم را به او نشان دادم و گفتم: ای مولای ما! من از اوّل تا آخر همراه تو بودم؛ پس مرا آگاه کن که شخص اوّل، چه کسی بود که در حرم با او سخن گفتی و شخص دوم چه کسی بود که در مسجد کوفه با تو سخن گفت؟<br /> <br /> پس تعهّدها و پیمان‌ها از من گرفت که تا وفات کند، سرّ او را به کسی خبر ندهم.<br /> <br /> آن‌گاه به من فرمود: ای فرزند من! بعضی از مسائل برای من مشتبه می‌شود. پس گاهی در شب نزد قبر امیرالمؤمنین(علیه السلام) می‌روم و درباره‌ی آن مسئله با آن حضرت گفت‌وگو می‌کنم و جواب می‌شنوم. و در این شب مرا به مولای ما، صاحب الزّمان(علیه السلام) ارجاع داد و به من فرمود: «فرزندم مهدی(علیه السلام) امشب در مسجد کوفه است؛ نزد او برو و این مسئله را از او سؤال کن.» و این شخص، مهدی(علیه السلام) بود.&lt;ref&gt;الأنوار النّعمانیّة 2 / 208.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: فاضل دانشمند، میرزاعبد‌الله اصفهانی در ریاض العلماء گوید: سیّدامیرعلّام، عالم فاضل جلیل، معروف است و مثل اسم خود، علّامه بود. او از شاگردان برتر مولااحمد اردبیلی بود. وی نکته‌ها و تعلیقاتی بر کتب در شاخه‌های مختلف علمی دارد. وقتی که از استاد او، محقّق اردبیلی، به هنگام وفات سؤال کردند که بعد از او برای آموختن علوم به کدام یک از شاگردانش رجوع کنند، فرمود: امّا در امور شرعی، پس به امیرعلّام؛ و در امور عقلی به امیرفیض‌الله.&lt;ref&gt;ریاض العلماء 3 / 321.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> شیخ ابوعلی&lt;ref&gt;محمّدبن اسماعیل‌بن عبدالجبّار، معروف به ابوعلی حائری (1159 - 1215ق) فقیه و رجال‌شناس بزرگ شیعی است.&lt;/ref&gt; در حاشیه‌ی رجال خود، از استادش، استاد اکبر، علّامه بهبهانی نقل کرده است که میرعلّام مذکور، جدّ سیّد سند، سیّدمیرزا است و از بزرگان ساکن در نجف اشرف، و از شمار علمایی بود که در طاعون سال هزار و صد و هشتاد و شش در بغداد و حوالی آن وفات کردند.&lt;ref&gt;ابوعلی حائری نیز این حکایت را از سیّدنعمت‌الله جزایری در منتهی المقال 1 / 312 - 314 نقل نموده است امّا این حاشیه در این‌جا نیامده است.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> علّامه مجلسی در بحارالانوار فرموده است: جمعی برای من از سیّد فاضل، امیرعلّام نقل نمودند که او گفت... -تا پایان حکایت با اندکی اختلاف.<br /> <br /> و آخر آن در نقل علّامه چنین است: من در پی او بودم تا آن‌که نزدیک مسجد حنّانه سرفه‌ام گرفت به گونه‌ای که نتوانستم جلوی خود را بگیرم. وقتی صدای سرفه‌ی مرا شنید، به من روی نموده، مرا شناخت و گفت: تو میرعلّامی؟<br /> <br /> گفتم: بلی.<br /> <br /> گفت: در این‌جا چه می‌کنی؟<br /> <br /> گفتم: من از زمانی که وارد حرم مطهّر شدی تاکنون با شما همراهم و شما را به حقّ صاحب قبر قسم می‌دهم که مرا از ماجرای امشب، از اوّل تا آخر آگاه کنی!<br /> <br /> گفت: به تو می‌گویم به این شرط که تا زنده‌ام، به هیچ کس نگویی.<br /> <br /> هنگامی که از من عهد گرفت، گفت: من پیرامون برخی مسائل فکر می‌کردم امّا حلّ آنها برایم مشکل شده بود. پس به دلم افتاد که خدمت حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) بروم و آنها را از ایشان بپرسم. هنگامی که به در رسیدم - همان طور که دیدی- بدون کلید، باز شد. وارد حرم شدم و از خداوند متعال درخواست کردم که حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) جواب مرا بفرماید. آن‌گاه از قبر صدایی شنیدم که می‌فرمود: به مسجد کوفه برو و از قائم(علیه السلام) بپرس؛ زیرا او امام زمان توست.&lt;ref&gt;بحارالأنوار 52 / 174 و 175.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D9%82%D8%AF%D9%91%D8%B3_%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D8%A8%DB%8C%D9%84%DB%8C&diff=1271 2025-12-04T14:22:33Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - مقدّس اردبیلی = شیخ متبحّر، ابوالحسن شریف عاملی بعد از نقل حکایت محمّد بن احمد و پدرش و حکایت امیراسحاق استرآبادی و مختصری از قصّه‌ی جزیره‌ی خضرا گوید: غیر از آن‌چه ذکر کردیم، حکایات معتبر د...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - مقدّس اردبیلی =<br /> شیخ متبحّر، ابوالحسن شریف عاملی بعد از نقل حکایت [[محمّد بن احمد و پدرش]] و حکایت امیراسحاق استرآبادی و مختصری از قصّه‌ی [[جزیره‌ی خضرا]] گوید: غیر از آن‌چه ذکر کردیم، حکایات معتبر دیگر پیرامون مشاهده‌ی صاحب الامر(علیه السلام) بسیار است، حتّی در همین زمان‌های نزدیک. همانا از افراد مورد اطمینان شنیدم که مولانا احمد اردبیلی، آن حضرت را در جامع کوفه دید و مسائلی را از آن حضرت پرسید. نیز مولانا محمّدتقی مجلسی، پدر استاد ما، آن حضرت را در جامع عتیق اصفهان دیده است.&lt;ref&gt;ضیاء العالمین 5 / 248.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> امّا حکایت اوّل، پس محدّث بزرگوار، سیّدنعمت‌الله جزایری در الانوار النّعمانیّة می‌نگارد:<br /> <br /> برترین اساتید من در علم و عمل برایم نقل نمود که مولا احمد (مقدّس) اردبیلی(رحمه الله) شاگردی از اهل تفرش، به نام میرعلاّم داشت که دارای جایگاه بلندی در فضل و پرهیزکاری بود.<br /> <br /> میرعلّام نقل کرد: من در مدرسه‌ای که به قبّه‌ی شریف امیرالمؤمنین(علیه السلام) احاطه دارد، اتاقی داشتم. شبی از شب‌ها وقتی مطالعه‌ام به پایان رسیده بود و بیشتر شب نیز سپری شده بود، از اتاق بیرون آمدم و به اطراف حرم مطهّر نگاه می‌کردم. آن شب بسیار تاریک بود. در میان تاریکی مردی را دیدم که رو به سمت حرم می‌آید. گفتم شاید این دزد است و آمده چراغ‌دان‌ها را بدزدد. پس پایین آمدم و نزدیک او رفتم. من او را می‌دیدم ولی او مرا نمی‌دید.<br /> <br /> نزدیک درِ حرم مطهّر رفت و ایستاد. دیدم قفل باز شد و درهای دوم و سوم نیز به همین ترتیب برای او باز شد و به قبر شریف رسید و سلام کرد، و از جانب قبر مطهّر، سلام او پاسخ داده شد. پس صدای او را شناختم که با امام(علیه السلام) درباره‌ی مسئله‌ای علمی سخن می‌گفت.<br /> <br /> آن‌گاه از شهر بیرون رفت و روانه‌ی مسجد کوفه شد. من به دنبال او رفتم و او مرا نمی‌دید. هنگامی که به محراب مسجد رسید (یعنی محرابی که امیرالمؤمنین(علیه السلام) را در آن به شهادت رساندند)، شنیدم با شخصی دیگر درباره‌ی همان مسئله سخن می‌گوید.<br /> <br /> پس از آن، برگشت و من نیز در پی او برگشتم. وقتی به دروازه‌ی شهر رسید، صبح روشن شده بود. پس خودم را به او نشان دادم و گفتم: ای مولای ما! من از اوّل تا آخر همراه تو بودم؛ پس مرا آگاه کن که شخص اوّل، چه کسی بود که در حرم با او سخن گفتی و شخص دوم چه کسی بود که در مسجد کوفه با تو سخن گفت؟<br /> <br /> پس تعهّدها و پیمان‌ها از من گرفت که تا وفات کند، سرّ او را به کسی خبر ندهم.<br /> <br /> آن‌گاه به من فرمود: ای فرزند من! بعضی از مسائل برای من مشتبه می‌شود. پس گاهی در شب نزد قبر امیرالمؤمنین(علیه السلام) می‌روم و درباره‌ی آن مسئله با آن حضرت گفت‌وگو می‌کنم و جواب می‌شنوم. و در این شب مرا به مولای ما، صاحب الزّمان(علیه السلام) ارجاع داد و به من فرمود: «فرزندم مهدی(علیه السلام) امشب در مسجد کوفه است؛ نزد او برو و این مسئله را از او سؤال کن.» و این شخص، مهدی(علیه السلام) بود.&lt;ref&gt;الأنوار النّعمانیّة 2 / 208.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: فاضل دانشمند، میرزاعبد‌الله اصفهانی در ریاض العلماء گوید: سیّدامیرعلّام، عالم فاضل جلیل، معروف است و مثل اسم خود، علّامه بود. او از شاگردان برتر مولااحمد اردبیلی بود. وی نکته‌ها و تعلیقاتی بر کتب در شاخه‌های مختلف علمی دارد. وقتی که از استاد او، محقّق اردبیلی، به هنگام وفات سؤال کردند که بعد از او برای آموختن علوم به کدام یک از شاگردانش رجوع کنند، فرمود: امّا در امور شرعی، پس به امیرعلّام؛ و در امور عقلی به امیرفیض‌الله.&lt;ref&gt;ریاض العلماء 3 / 321.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> شیخ ابوعلی&lt;ref&gt;محمّدبن اسماعیل‌بن عبدالجبّار، معروف به ابوعلی حائری (1159 - 1215ق) فقیه و رجال‌شناس بزرگ شیعی است.&lt;/ref&gt; در حاشیه‌ی رجال خود، از استادش، استاد اکبر، علّامه بهبهانی نقل کرده است که میرعلّام مذکور، جدّ سیّد سند، سیّدمیرزا است و از بزرگان ساکن در نجف اشرف، و از شمار علمایی بود که در طاعون سال هزار و صد و هشتاد و شش در بغداد و حوالی آن وفات کردند.&lt;ref&gt;ابوعلی حائری نیز این حکایت را از سیّدنعمت‌الله جزایری در منتهی المقال 1 / 312 - 314 نقل نموده است امّا این حاشیه در این‌جا نیامده است.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> علّامه مجلسی در بحارالانوار فرموده است: جمعی برای من از سیّد فاضل، امیرعلّام نقل نمودند که او گفت... -تا پایان حکایت با اندکی اختلاف.<br /> <br /> و آخر آن در نقل علّامه چنین است: من در پی او بودم تا آن‌که نزدیک مسجد حنّانه سرفه‌ام گرفت به گونه‌ای که نتوانستم جلوی خود را بگیرم. وقتی صدای سرفه‌ی مرا شنید، به من روی نموده، مرا شناخت و گفت: تو میرعلّامی؟<br /> <br /> گفتم: بلی.<br /> <br /> گفت: در این‌جا چه می‌کنی؟<br /> <br /> گفتم: من از زمانی که وارد حرم مطهّر شدی تاکنون با شما همراهم و شما را به حقّ صاحب قبر قسم می‌دهم که مرا از ماجرای امشب، از اوّل تا آخر آگاه کنی!<br /> <br /> گفت: به تو می‌گویم به این شرط که تا زنده‌ام، به هیچ کس نگویی.<br /> <br /> هنگامی که از من عهد گرفت، گفت: من پیرامون برخی مسائل فکر می‌کردم امّا حلّ آنها برایم مشکل شده بود. پس به دلم افتاد که خدمت حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) بروم و آنها را از ایشان بپرسم. هنگامی که به در رسیدم - همان طور که دیدی- بدون کلید، باز شد. وارد حرم شدم و از خداوند متعال درخواست کردم که حضرت امیرالمؤمنین(علیه السلام) جواب مرا بفرماید. آن‌گاه از قبر صدایی شنیدم که می‌فرمود: به مسجد کوفه برو و از قائم(علیه السلام) بپرس؛ زیرا او امام زمان توست.&lt;ref&gt;بحارالأنوار 52 / 174 و 175.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%88_%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%B4&diff=1270 2025-12-04T14:08:43Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - محمّد بن احمد و پدرش =<br /> عالم متبحّر جلیل، فاضل‌ترین زمان خود، شیخ ابوالحسن شریف عاملی(رحمه الله) در کتاب ضیاء العالمین، از حافظ ابونُعَیم و ابوالعَلاء همدانی نقل کرده است که هر دو به سند خود، از ابن‌عمر روایت کردند که گفت: رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) فرمود: مهدی(علیه السلام) از روستایی به نام «کَرعه» قیام می‌کند در حالی که بالای سر او ابری است که یک منادی در آن است و ندا می‌دهد: این مهدی، خلیفةالله است؛ پس، از او پیروی کنید!&lt;ref&gt;ن.ک: الأربعون حدیثاً فی المهدیّ(علیه السلام) (لأبی‌نعیم) / 58. (فقط جمله‌ی نخست)<br /> <br /> نیز بنگرید به: الصّراط المستقیم 2 / 259 و 261. (به نقل از هر دو)&lt;/ref&gt;<br /> <br /> عدّه‌ای از محمّد‌بن احمد نقل کردند که گفت: پدرم پیوسته درباره‌ی کرعه سؤال می‌کرد و ما نمی‌دانستیم که کرعه کجاست. تا این‌که مرد تاجری که اموال و خدمت‌گزارانی داشت، نزد ما آمد. پس درباره‌ی آن روستا از او پرسیدیم.<br /> <br /> گفت: شما از کجا کرعه را می‌شناسید؟<br /> <br /> پدرم گفت: در کتب حدیث اسم آن و قضیّه‌اش را شنیدم.<br /> <br /> مرد تاجر گفت: پدرم بسیار سفر می‌کرد. یک بار شتران خود را بارگیری کرد و من نیز با او همراه بودم و مقصدی را در نظر داشتیم. پس چند روزی راه را گم کردیم تا آن‌که توشه‌ی ما تمام شد و نزدیک بود که تلف شویم. پس، از بالا، قبّه‌ها و خیمه‌هایی چرمی دیدیم. اهالی خیمه‌ها به سوی ما آمدند و ما قصّه‌ی خود را برای ایشان حکایت نمودیم.<br /> <br /> هنگام ظهر، جوانی بیرون آمد که نیکوروی‌تر و باشکوه‌تر و بلندمرتبه‌تر از او ندیده بودم؛ چنان‌که ما از نگریستن به رخسار او سیر نمی‌شدیم.<br /> <br /> پس نماز ظهر را، مثل اهل عراق با دست‌های رها شده (یعنی مانند اهل سنّت متکتّف و دست‌بسته نبود) با آنان اقامه نمود.<br /> <br /> هنگامی که سلام نماز را گفت، پدرم به او سلام کرد و ماجرای ما را برایش حکایت نمود. پس چند روز آن‌جا ماندیم. ما هرگز مردمانی مانند ایشان ندیده بودیم و (در آن چند روز) هیچ سخن ناروا و بیهوده‌ای از آنان نشنیدیم.<br /> <br /> آن‌گاه از او خواهش نمودیم که راه را به ما نشان دهد. پس شخصی را همراه ما فرستاد. او تا زمان بلند شدن آفتاب ما را برد که ناگاه دیدیم که در همان جایی هستیم که می‌خواستیم.<br /> <br /> پدرم از او پرسید که آن مرد که بود؟<br /> <br /> گفت: او مهدی بود، م‌ح‌م‌د‌بن الحسن(علیه السلام). و محلّ سکونت آن حضرت، کرعه نام دارد که جزو یمن است از طرفی که به حبشه متّصل است، و ده روز راه است در بیابانی که آبی در آن نیست.&lt;ref&gt;ضیاء العالمین 5 / 242 و 243.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> شیخ ابوالحسن عاملی، پس از نقل این حکایت، می‌نویسد: منافاتی نیست بین آن‌چه ذکر شد -یعنی خروج مهدی(علیه السلام) از کرعه- و بین این مطلبِ اثبات شده که آن حضرت در آغاز، از مکّه ظهور می‌کند؛ زیرا آن حضرت از محلّ اقامت خود بیرون می‌آید تا این‌که به مکّه می‌رسد و در آن‌جا خود را نمایان ساخته و قیام خود را ابراز می‌نماید.&lt;ref&gt;ضیاء العالمین 5 / 243.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: از این روستا در روایات ما نیز نام برده‌اند:<br /> <br /> ثقه‌ی جلیل، علیّ‌بن محمّد خزّاز در کفایة الاثر با سندهای متعدّد از رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) نقل کرده که ضمن روایتی، پس از برشمردن اسامی ائمّه(علیهم السلام) فرمود: آن‌گاه امام ایشان غایب می‌شود. ... تا این‌که علی(علیه السلام) عرض کرد: یا رسول‌الله! پس در غیبت خود چه خواهد کرد؟<br /> <br /> فرمود: صبر می‌کند تا خداوند به او اجازه‌ی قیام دهد. آن‌گاه از روستایی به نام کرعه خروج می‌کند در حالی که عِمامه‌ی من بر سرش است و زره مرا پوشیده و شمشیر ذوالفقار مرا حمایل نموده و منادی ندا می‌کند که این مهدی خلیفةالله است؛ پس، از او پیروی کنید... .&lt;ref&gt;کفایة الأثر / 150 و 151.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و گنجی شافعی نیز خبر سابق را در کتاب البیان خود نقل نموده است.&lt;ref&gt;البیان فی أخبار صاحب الزّمان / 511.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> &lt;references /&gt;<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF_%D8%A8%D9%86_%D8%A7%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D9%88_%D9%BE%D8%AF%D8%B1%D8%B4&diff=1269 2025-12-04T13:52:11Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - محمّد بن احمد و پدرش = عالم متبحّر جلیل، فاضل‌ترین زمان خود، شیخ ابوالحسن شریف عاملی(رحمه الله) در کتاب ضیاء العالمین، از حافظ ابونُعَیم و ابوالعَلاء همدانی نقل کرده است که هر دو به سند خود، از ابن...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - محمّد بن احمد و پدرش =<br /> عالم متبحّر جلیل، فاضل‌ترین زمان خود، شیخ ابوالحسن شریف عاملی(رحمه الله) در کتاب ضیاء العالمین، از حافظ ابونُعَیم و ابوالعَلاء همدانی نقل کرده است که هر دو به سند خود، از ابن‌عمر روایت کردند که گفت: رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) فرمود: مهدی(علیه السلام) از روستایی به نام «کَرعه» قیام می‌کند در حالی که بالای سر او ابری است که یک منادی در آن است و ندا می‌دهد: این مهدی، خلیفةالله است؛ پس، از او پیروی کنید!&lt;ref&gt;ن.ک: الأربعون حدیثاً فی المهدیّ(علیه السلام) (لأبی‌نعیم) / 58. (فقط جمله‌ی نخست)<br /> <br /> نیز بنگرید به: الصّراط المستقیم 2 / 259 و 261. (به نقل از هر دو)&lt;/ref&gt;<br /> <br /> عدّه‌ای از محمّد‌بن احمد نقل کردند که گفت: پدرم پیوسته درباره‌ی کرعه سؤال می‌کرد و ما نمی‌دانستیم که کرعه کجاست. تا این‌که مرد تاجری که اموال و خدمت‌گزارانی داشت، نزد ما آمد. پس درباره‌ی آن روستا از او پرسیدیم.<br /> <br /> گفت: شما از کجا کرعه را می‌شناسید؟<br /> <br /> پدرم گفت: در کتب حدیث اسم آن و قضیّه‌اش را شنیدم.<br /> <br /> مرد تاجر گفت: پدرم بسیار سفر می‌کرد. یک بار شتران خود را بارگیری کرد و من نیز با او همراه بودم و مقصدی را در نظر داشتیم. پس چند روزی راه را گم کردیم تا آن‌که توشه‌ی ما تمام شد و نزدیک بود که تلف شویم. پس، از بالا، قبّه‌ها و خیمه‌هایی چرمی دیدیم. اهالی خیمه‌ها به سوی ما آمدند و ما قصّه‌ی خود را برای ایشان حکایت نمودیم.<br /> <br /> هنگام ظهر، جوانی بیرون آمد که نیکوروی‌تر و باشکوه‌تر و بلندمرتبه‌تر از او ندیده بودم؛ چنان‌که ما از نگریستن به رخسار او سیر نمی‌شدیم.<br /> <br /> پس نماز ظهر را، مثل اهل عراق با دست‌های رها شده (یعنی مانند اهل سنّت متکتّف و دست‌بسته نبود) با آنان اقامه نمود.<br /> <br /> هنگامی که سلام نماز را گفت، پدرم به او سلام کرد و ماجرای ما را برایش حکایت نمود. پس چند روز آن‌جا ماندیم. ما هرگز مردمانی مانند ایشان ندیده بودیم و (در آن چند روز) هیچ سخن ناروا و بیهوده‌ای از آنان نشنیدیم.<br /> <br /> آن‌گاه از او خواهش نمودیم که راه را به ما نشان دهد. پس شخصی را همراه ما فرستاد. او تا زمان بلند شدن آفتاب ما را برد که ناگاه دیدیم که در همان جایی هستیم که می‌خواستیم.<br /> <br /> پدرم از او پرسید که آن مرد که بود؟<br /> <br /> گفت: او مهدی بود، م‌ح‌م‌د‌بن الحسن(علیه السلام). و محلّ سکونت آن حضرت، کرعه نام دارد که جزو یمن است از طرفی که به حبشه متّصل است، و ده روز راه است در بیابانی که آبی در آن نیست.&lt;ref&gt;ضیاء العالمین 5 / 242 و 243.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> شیخ ابوالحسن عاملی، پس از نقل این حکایت، می‌نویسد: منافاتی نیست بین آن‌چه ذکر شد -یعنی خروج مهدی(علیه السلام) از کرعه- و بین این مطلبِ اثبات شده که آن حضرت در آغاز، از مکّه ظهور می‌کند؛ زیرا آن حضرت از محلّ اقامت خود بیرون می‌آید تا این‌که به مکّه می‌رسد و در آن‌جا خود را نمایان ساخته و قیام خود را ابراز می‌نماید.&lt;ref&gt;ضیاء العالمین 5 / 243.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> مؤلّف گوید: از این روستا در روایات ما نیز نام برده‌اند:<br /> <br /> ثقه‌ی جلیل، علیّ‌بن محمّد خزّاز در کفایة الاثر با سندهای متعدّد از رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) نقل کرده که ضمن روایتی، پس از برشمردن اسامی ائمّه(علیهم السلام) فرمود: آن‌گاه امام ایشان غایب می‌شود. ... تا این‌که علی(علیه السلام) عرض کرد: یا رسول‌الله! پس در غیبت خود چه خواهد کرد؟<br /> <br /> فرمود: صبر می‌کند تا خداوند به او اجازه‌ی قیام دهد. آن‌گاه از روستایی به نام کرعه خروج می‌کند در حالی که عِمامه‌ی من بر سرش است و زره مرا پوشیده و شمشیر ذوالفقار مرا حمایل نموده و منادی ندا می‌کند که این مهدی خلیفةالله است؛ پس، از او پیروی کنید... .&lt;ref&gt;کفایة الأثر / 150 و 151.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و گنجی شافعی نیز خبر سابق را در کتاب البیان خود نقل نموده است.&lt;ref&gt;البیان فی أخبار صاحب الزّمان / 511.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D8%AD%D8%B1%D9%91_%D8%B9%D8%A7%D9%85%D9%84%DB%8C&diff=1268 2025-11-13T16:23:50Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - شیخ حرّ عاملی = هم‌چنین شیخ حرّ در همان کتاب فرموده است: من زمانی که کودکی ده ساله بودم به بیماری سختی دچار شدم، به گونه‌ای که خانواده و نزدیکان من جمع شدند و گریه می‌کردند و آماده‌ی عزاداری شدند...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - شیخ حرّ عاملی =<br /> هم‌چنین شیخ حرّ در همان کتاب فرموده است:<br /> <br /> من زمانی که کودکی ده ساله بودم به بیماری سختی دچار شدم، به گونه‌ای که خانواده و نزدیکان من جمع شدند و گریه می‌کردند و آماده‌ی عزاداری شدند و یقین کردند که من آن شب از دنیا می‌روم.<br /> <br /> پس من در میان خواب و بیداری، پیغمبر و دوازده امام(علیهم السلام) را دیدم. به ایشان سلام کردم و با یکایک آن بزرگواران دست دادم و بین من و حضرت صادق(علیه السلام) سخنی گذشت که در خاطرم نماند، جز آن‌که آن حضرت در حقّ من دعا کرد.<br /> <br /> هنگامی که به حضرت [[صاحب الزمان|صاحب الزّمان]](علیه السلام) سلام کردم و با ایشان دست دادم، گریستم و گفتم: ای مولای من! می‌ترسم در این بیماری بمیرم و هدف خود را در علم و عمل به دست نیاورم.<br /> <br /> آن حضرت فرمود: نترس! زیرا که تو در این بیماری از دنیا نمی‌روی؛ بلکه خداوند -تبارک و تعالی- تو را شفا می‌دهد و عمری طولانی خواهی داشت.<br /> <br /> آن‌گاه جامی که در دست مبارکش بود، به من داد. من از آن آشامیدم و همان لحظه سلامتی‌ام را بازیافتم و بیماری به کلّی از من برطرف شد و نشستم.<br /> <br /> خانواده و نزدیکان شگفت‌زده شدند. و ایشان را از آن‌چه دیده بودم باخبر نکردم مگر بعد از چند روز.&lt;ref&gt;إثبات الهداة 5 / 338 و 339.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF%D8%8C_%D9%87%D9%85%E2%80%8C%D8%AF%D8%B1%D8%B3_%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D8%AD%D8%B1%D9%91_%D8%B9%D8%A7%D9%85%D9%84%DB%8C&diff=1267 2025-11-13T16:18:51Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - شیخ محمّد، هم‌درس شیخ حرّ عاملی = محدّث جلیل، شیخ حرّ عاملی، در کتاب اثبات الهداة بالنّصوص و المعجزات می‌نویسد: عدّه‌ای از دوستان و یاران مورد اطمینان ما به من خبر دادند که صاحب الامر(علیه الس...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - شیخ محمّد، هم‌درس شیخ حرّ عاملی =<br /> محدّث جلیل، شیخ حرّ عاملی، در کتاب اثبات الهداة بالنّصوص و المعجزات می‌نویسد:<br /> <br /> عدّه‌ای از دوستان و یاران مورد اطمینان ما به من خبر دادند که [[صاحب الامر]](علیه السلام) را در بیداری دیدند و از آن حضرت، معجزاتی پرشمار مشاهده کردند و ایشان اخباری از غیب به آنان داده، در حقّشان دعاهایی نمود که مستجاب شده و آنان را از خطرهای مهلک نجات داده است.&lt;ref&gt;إثبات الهداة 5 / 341.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> شیخ حرّ می‌فرماید: ما در نواحی خودمان، در روستای مَشْغَرا، روز عیدی، با جمعی از طلّاب علم و صلحا نشسته بودیم. من به ایشان گفتم: کاش می‌دانستم که در عید آینده، کدام یک از این جمع زنده است و کدام از دنیا رفته!<br /> <br /> پس مردی به نام شیخ محمّد که هم‌درس ما بود، گفت: من می‌دانم که در عید دیگر زنده‌ام و عید دیگر و عید دیگر تا بیست و شش سال!<br /> <br /> و روشن شد که با جدّیت و یقین می‌گوید و شوخی نمی‏کند.<br /> <br /> پس به او گفتم: تو علم غیب می‌دانی؟<br /> <br /> گفت: «نه؛ ولی من [[مهدی|حضرت مهدی]](علیه السلام) را در خواب دیدم در حالی که دچار بیماری سختی بودم و می‌ترسیدم که بمیرم بدون این‌که عمل صالحی داشته باشم که با آن خداوند را ملاقات نمایم.<br /> <br /> پس آن حضرت در خواب به من فرمود: نترس! زیرا خداوند این بیماری تو را شفا می‌دهد و در این بیماری نمی‌میری؛ بلکه بیست و شش سال زندگانی خواهی کرد.<br /> <br /> آن‌گاه جامی را که در دست داشت به من عطا فرمود. از آن نوشیدم و بیماری من از بین رفت و سلامتی به دست آمد. و من یقین دارم که این کار شیطان نیست.»<br /> <br /> من وقتی سخن این مرد را شنیدم، تاریخ آن را نوشتم که سال هزار و چهل و نه بود. مدّتی گذشت و من سال هزار و هفتاد و دو به مشهد مقدّس انتقال پیدا کردم. سال گذشته به دلم افتاد که مدّت تمام شده است. پس به آن تاریخ مراجعه کردم و حساب کردم، دیدم که از آن زمان، بیست و شش سال گذشته است. پس گفتم: حتماً آن مرد از دنیا رفته است. مدّت یک ماه یا دو ماه نگذشت که نامه‌ای از برادرم رسید که در آن نواحی بود، و به من خبر داد که آن مرد وفات کرده است.&lt;ref&gt;إثبات الهداة 5 / 340.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D9%84%D9%91%D8%A7_%D8%B2%DB%8C%D9%86%E2%80%8C_%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%A7%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%B3%DB%8C_%D9%88_%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=1263 2025-11-13T16:11:48Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - ملّا زین‌ العابدین سلماسی و میرزا محمّد علی قزوینی =<br /> عالم درست‌کار پارسا، میرزامحمّدباقر سلماسی، فرزند صاحب مقامات والا و مراتب بالا، آخوند ملّازین‌العابدین سلماسی -رحمهما الله تعالی- برای من چنین نقل کرد:<br /> <br /> جناب میرزامحمّدعلی قزوینی، مردی بود زاهد و عابد و مورد اعتماد. وی اشتیاقی فراوان به علم جفر و حروف داشت و برای به دست آوردن آن، سفرها کرده و به شهرهای مختلف رفته بود. میان او و پدرم(رحمه الله) رفاقتی برقرار بود. پس به [[سامرا|سامرّا]] آمد در آن زمانی که مشغول تعمیر و ساختن قلعه و مشهد عسکرییّن(علیهما السلام) بودیم.<br /> <br /> میرزامحمّدعلی نزد ما ساکن شده بود تا آن‌که به وطن خود، کاظمین(علیهما السلام) برگشتیم و سه سال مهمان ما بود.<br /> <br /> پس روزی به من گفت: سینه‌ام تنگ شده و صبرم تمام شده و خواسته‌ای از تو دارم و پیغامی برای پدر بزرگوارت.<br /> <br /> گفتم: چیست؟<br /> <br /> گفت: «در ایّامی که در سامرّا بودم، [[حجت|حضرت حجّت]](علیه السلام) را در خواب دیدم. پس، از آن حضرت خواستم که پرده از علمی که عمر خود را در آن صرف کردم، بردارند.<br /> <br /> حضرت با اشاره به پدر تو به من فرمود: آن نزد دوست توست.<br /> <br /> پس عرض کردم: او سرّ خود را از من پوشیده می‌دارد.<br /> <br /> فرمود: چنین نیست؛ از او بخواه، که از تو دریغ نخواهد کرد.<br /> <br /> بیدار شدم و برخاستم که نزد پدرت روم. پس دیدم که از طرف صحن مقدّس رو به من می‌آید. وقتی مرا دید، پیش از آن‌که سخنی بگویم، فرمود: چرا از من به حضرت حجّت(علیه السلام) شکایت کردی؟ کی از من چیزی خواستی که نزد من بود و من نسبت به تو بخل ورزیدم؟!<br /> <br /> پس شرمنده شدم و سر به زیر انداختم. و حالا سه سال است که همراه و هم‌نشین او شدم، نه او حرفی از این علم به من فرموده و نه من توانستم از او بپرسم. و تا کنون این را به احدی ابراز ننمودم. اگر توانستی این اندوه را از من برطرف نما.»<br /> <br /> میرزامحمّدباقر گوید: از صبر او تعجّب کردم و خدمت پدرم رفتم و آن‌چه شنیدم، برای ایشان بازگو نمودم و پرسیدم: از کجا دانستید که او از شما به امام(علیه السلام) شکایت کرده؟<br /> <br /> گفت: آن جناب در خواب به من فرمود.<br /> <br /> امّا خواب خود را نقل ننمود.<br /> <br /> مؤلّف گوید: این حکایت ادامه‌ای دارد که آن را همراه با کرامتی از میرزامحمّدعلی قزوینی در کتاب دار السّلام ذکر نمودیم.&lt;ref&gt;دار السّلام 2 / 238 - 240.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D9%84%D9%91%D8%A7_%D8%B2%DB%8C%D9%86%E2%80%8C_%D8%A7%D9%84%D8%B9%D8%A7%D8%A8%D8%AF%DB%8C%D9%86_%D8%B3%D9%84%D9%85%D8%A7%D8%B3%DB%8C_%D9%88_%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%B2%D8%A7_%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF_%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D9%82%D8%B2%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C&diff=1259 2025-11-13T15:57:13Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - ملّا زین‌ العابدین سلماسی و میرزا محمّد علی قزوینی = عالم درست‌کار پارسا، میرزامحمّدباقر سلماسی، فرزند صاحب مقامات والا و مراتب بالا، آخوند ملّازین‌العابدین سلماسی -رحمهما الله تعالی- برای من...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - ملّا زین‌ العابدین سلماسی و میرزا محمّد علی قزوینی =<br /> عالم درست‌کار پارسا، میرزامحمّدباقر سلماسی، فرزند صاحب مقامات والا و مراتب بالا، آخوند ملّازین‌العابدین سلماسی -رحمهما الله تعالی- برای من چنین نقل کرد:<br /> <br /> جناب میرزامحمّدعلی قزوینی، مردی بود زاهد و عابد و مورد اعتماد. وی اشتیاقی فراوان به علم جفر و حروف داشت و برای به دست آوردن آن، سفرها کرده و به شهرهای مختلف رفته بود. میان او و پدرم(رحمه الله) رفاقتی برقرار بود. پس به سامرّا آمد در آن زمانی که مشغول تعمیر و ساختن قلعه و مشهد عسکرییّن(علیهما السلام) بودیم.<br /> <br /> میرزامحمّدعلی نزد ما ساکن شده بود تا آن‌که به وطن خود، کاظمین(علیهما السلام) برگشتیم و سه سال مهمان ما بود.<br /> <br /> پس روزی به من گفت: سینه‌ام تنگ شده و صبرم تمام شده و خواسته‌ای از تو دارم و پیغامی برای پدر بزرگوارت.<br /> <br /> گفتم: چیست؟<br /> <br /> گفت: «در ایّامی که در سامرّا بودم، حضرت حجّت(علیه السلام) را در خواب دیدم. پس، از آن حضرت خواستم که پرده از علمی که عمر خود را در آن صرف کردم، بردارند.<br /> <br /> حضرت با اشاره به پدر تو به من فرمود: آن نزد دوست توست.<br /> <br /> پس عرض کردم: او سرّ خود را از من پوشیده می‌دارد.<br /> <br /> فرمود: چنین نیست؛ از او بخواه، که از تو دریغ نخواهد کرد.<br /> <br /> بیدار شدم و برخاستم که نزد پدرت روم. پس دیدم که از طرف صحن مقدّس رو به من می‌آید. وقتی مرا دید، پیش از آن‌که سخنی بگویم، فرمود: چرا از من به حضرت حجّت(علیه السلام) شکایت کردی؟ کی از من چیزی خواستی که نزد من بود و من نسبت به تو بخل ورزیدم؟!<br /> <br /> پس شرمنده شدم و سر به زیر انداختم. و حالا سه سال است که همراه و هم‌نشین او شدم، نه او حرفی از این علم به من فرموده و نه من توانستم از او بپرسم. و تا کنون این را به احدی ابراز ننمودم. اگر توانستی این اندوه را از من برطرف نما.»<br /> <br /> میرزامحمّدباقر گوید: از صبر او تعجّب کردم و خدمت پدرم رفتم و آن‌چه شنیدم، برای ایشان بازگو نمودم و پرسیدم: از کجا دانستید که او از شما به امام(علیه السلام) شکایت کرده؟<br /> <br /> گفت: آن جناب در خواب به من فرمود.<br /> <br /> امّا خواب خود را نقل ننمود.<br /> <br /> مؤلّف گوید: این حکایت ادامه‌ای دارد که آن را همراه با کرامتی از میرزامحمّدعلی قزوینی در کتاب دار السّلام ذکر نمودیم.&lt;ref&gt;دار السّلام 2 / 238 - 240.&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%86%D8%AF%D8%B1%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%B3&diff=1258 2025-11-13T15:50:17Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - اسکندر‌ بن دربیس =<br /> آیةالله، علّامه حلّی در کتاب ایضاح الاشتباه فرموده است:<br /> <br /> به خطّ صفیّ‌الدّین‌بن محمّد چنین یافتم: برهان‌الدّین قزوینی -وفّقه الله تعالی- برای من نقل نمود و فرمود: شنیدم سیّدفضل‌الله راوندی می‌فرماید: امیری به نام «عکبر» وارد شد.<br /> <br /> یکی از ما گفت: این عَکبر -به فتح عین- است.<br /> <br /> پس سیّدفضل‌الله فرمود: چنین نگویید، بلکه بگویید: عُکبُر -به ضمّ عین و باء. هم‌چنین است شیخ اصحاب ما هارون‌بن موسی التّلعُکبُری -به ضمّ عین و باء.<br /> <br /> و فرمود: در یکی از روستاهای همدان به نام «ورشید»، فرزندان این عُکبُر هستند که یکی از ایشان اسکندربن دربیش&lt;ref&gt;إیضاح الاشتباه: دیربیش.&lt;/ref&gt; بن عُکبر است. و او از امیران درست‌کار و از کسانی بود که [[قائم|حضرت قائم]](علیه السلام) را چند بار دید.<br /> <br /> نیز سیّدفضل‌الله فرمود: عکبر و ماوی و دبیان&lt;ref&gt;إیضاح الاشتباه: ماری و دبنان.&lt;/ref&gt; و دربیش امیران شیعه در عراق و بزرگان و پیش‌گامان ایشان بودند. و یکی از کسانی که بر او عقد خِنصِر می‌شد، همان اسکندری است که پیش‌تر ذکر شد.&lt;ref&gt;إیضاح الاشتباه / 315.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و مراد از عقد خنصر -یعنی انگشت کوچک- بر او، بزرگی مقام و جلالت قدر او نزد مردمان است که هرگاه بخواهند بزرگان را بشمارند، نفر نخست او باشد؛ زیرا رسم است که مردم برای شمردن با انگشتان، با انگشت کوچک آغاز می‌کنند و آن را می‌بندند.<br /> <br /> عالم جلیل، شیخ منتجب‌الدّین در رجال خود فرموده: امیر زاهد، صارم‌الدّین، اسکندر‌بن دربیس‌بن عکبری&lt;ref&gt;الفهرست: دوربیس‌بن عکیر.&lt;/ref&gt; ورشیدی خرقانی، از فرزندان مالک‌بن حارث اشتر نخعی، فردی درست‌کار و پرهیزکار و مورد اعتماد است.&lt;ref&gt;الفهرست (للرّازی) / 36.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و نیز در همان کتاب فرموده: امرای زهّاد، تاج‌الدّین محمود و بهاءالدّین مسعود و شمس‌الدّین محمّد، فرزندان امیر زاهد، صارم‌الدّین اسکندر‌بن دربیس، فقیه و درست‌کارند.&lt;ref&gt;الفهرست (للرّازی) / 124.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و آن سه تن که در ایضاح از آنان نام برده شد، از علما و فقهای بزرگ و محدّث‌اند و تألیفات معروفی دارند.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85_%D8%AD%D8%A7%D8%B3%D9%85%DB%8C&diff=1257 2025-11-13T15:39:41Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - ابوالقاسم حاسمی =<br /> عالم فاضل خبیر، میرزاعبد‌الله اصفهانی، شاگرد علّامه مجلسی(رحمه الله) در فصل دوم از خاتمه‌ی بخش اوّل کتاب ریاض العلماء فرموده است:<br /> <br /> شیخ ابوالقاسم‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم حاسمی، فاضل عالم کامل، معروف به حاسمی است. او از بزرگان مشایخ اصحاب ما، و ظاهر آن است که از پیش‌گامان اصحاب ماست.<br /> <br /> امیر سیّدحسین عاملی، معروف به مجتهد، معاصر شاه عبّاس صفوی در اواخر رساله‌ی خود -که درباره‌ی احوال اهل سنّت در دنیا و آخرت تألیف کرده- هنگام نقل بعضی از مناظره‌های میان [[شیعه]] و سنّی، چنین گوید:<br /> <br /> ... دومین، حکایت شگفتی است که در شهر همدان، میان شیعه‌ای دوازده‌امامی و شخصی سنّی رخ داده است که آن را در کتابی قدیمی دیدم که بر حسب عادت، احتمال دارد زمان کتابت آن، سی‌صد سال پیش باشد. در آن کتاب چنین آمده است:<br /> <br /> میان یکی از علمای شیعه‌ی دوازده‌امامی به نام ابوالقاسم‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم حاسمی، و یکی از علمای اهل سنّت به نام رفیع‌الدّین حسین، دوستی و هم‌نشینی دیرینی شکل گرفت و در اموال یک‌دیگر شریک بودند و در بیشتر اوقات و مسافرت‌ها با هم هم‌صحبت و هم‌سفر.<br /> <br /> هیچ یک از این دو، مذهب و عقیده‌ی خود را از دیگری مخفی نمی‌کرد و با شوخی، ابوالقاسم به رفیع‌الدّین می‌گفت ناصبی؛ و رفیع‌الدّین به ابوالقاسم می‌گفت رافضی.<br /> <br /> امّا در این هم‌نشینی‌ها، مباحثه‌ای در مورد مذهب بین ایشان صورت نمی‌گرفت. تا این‌که اتّفاق افتاد که در مسجد عتیق همدان، گفت‌وگوی ایشان به جایی رسید که رفیع‌الدّین حسین، ابوبکر و عمر را بر امیرالمؤمنین(علیه السلام) برتری داد و ابوالقاسم کلام او را رد کرد و امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) را بر ابوبکر و عمر برتری داد. ابوالقاسم برای مذهب خود به آیات و احادیث بسیاری استدلال کرد و مقامات و کرامات و معجزات بسیاری از آن حضرت ذکر نمود، و رفیع‌الدّین در مقابل برای برتر دانستن ابوبکر از آن حضرت(علیه السلام) استدلال کرد به همراهی او در غار، و خطاب شدن او با عنوان «صدّیق اکبر» در میان مهاجرین و انصار.<br /> <br /> نیز گفت: در میان مهاجرین و انصار، ابوبکر با نسبت دامادی و خلافت و امامت ممتاز بود.<br /> <br /> هم‌چنین رفیع‌الدّین گفت: دو حدیث از پیغمبر(صلی الله علیه و آله) در شأن ابوبکر صادر شده؛ یکی آن‌که تو به منزله‌ی پیراهن منی... . و دومی: به دو نفری که بعد از من هستند اقتدا کنید: ابوبکر و عمر.<br /> <br /> ابوالقاسم شیعی بعد از شنیدن این سخنان از رفیع‌الدّین، گفت: «با چه دلیل و سببی ابوبکر را برتری می‌دهی بر سیّد اوصیا، تکیه‌گاه اولیا، حامل لوا، امام جنّ و انس و تقسیم‌کننده‌ی بهشت و دوزخ؟ در حالی که تو می‌دانی که آن حضرت، صدّیق اکبر و فاروق ازهر است، و او برادر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و همسر دخت گرامی اوست.<br /> <br /> و نیز می‌دانی که آن حضرت، هنگام فرار رسول خدا(صلی الله علیه و آله) از شرّ ستم‌گران و تبه‌کاران کافر به سوی غار، در رختخواب آن حضرت خوابید&lt;ref&gt;با توجه به شهرت و گستردگی و تنوع مدارک این فضیلت و سایر مناقبی که در ادامه ذکر می‌شود، در این موارد به ذکر مجامع روایی اکتفا می‌نماییم.<br /> <br /> بنگرید به بحارالأنوار 36 / 40: باب 32 روایات متعدّد. الغدیر 2 / 48 از منابع متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt; و با آن حضرت در سختی و نداری، همراه و شریک بود.<br /> <br /> و آگاهی که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) درِ خانه‌ی همه‌ی اصحاب را به مسجد بست، مگر درِ خانه‌ی آن حضرت را.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 39 / 19: باب 72، روایات متعدّد. الغدیر 3 / 202 - 209 از منابع متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و باخبری از این‌که آن حضرت، علی(علیه السلام) را در اوّل اسلام، برای شکستن بت‌ها بر دوش شریف خود گرفت.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 38 / 76 - 86، روایات متعدّد. الغدیر 7 / 10 - 13 مدارک متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و می‌دانی که خداوند -جلّ و علا- در ملأ اعلی فاطمه(علیها السلام) را به ازدواج علی(علیه السلام) درآورد.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 41 / 101 - 105 و 109 و 110 و 120 و... . ازدواج ایشان با دستور الهی: تاریخ دمشق 52 / 445؛ مجمع الزّوائد (للهیثمی) 9 / 204؛ کنز العمّال 13 /684.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و آگاهی که او بود که با عمرو‌بن عبدود جنگید&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 41 / 50 و 51 و 67 و 88 و 90 و... . نیز: البدایة و النّهایة (لابن‌کثیر) 6 / 69؛ کنز العمّال 10 / 454 - 457.&lt;/ref&gt; و خیبر را فتح کرد.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 39 / 7، باب 71. نیز: کنز العمّال 10 / 462 - 468.&lt;/ref&gt; و به اندازه‌ی چشم به هم زدنی به خدای تعالی شرک نورزید؛&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 23 / 367 و 31 / 432 و 32 / 350 و 35 / 397 و 45 / 138.&lt;/ref&gt; بر خلاف آن سه.<br /> <br /> و خبر داری که رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) علی(علیه السلام) را به چهار پیغمبر تشبیه نمود، آن‌جا که فرمود: هر که خواهد به آدم(علیه السلام) بنگرد در علمش، و به نوح(علیه السلام) در فهمش، و به موسی(علیه السلام) در شدّتش، و به عیسی(علیه السلام) در زهدش، پس به علیّ‌بن ابی‌طالب(علیه السلام) نگاه کند.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 39 / 35، باب 73. نیز: ینابیع المودّة 2 / 183 و 486.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> با وجود این فضایل و کمالات آشکار و درخشان، و با آن نزدیک بودن او به رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) و با برگرداندن آفتاب برای او،&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 41 / 166، باب 109؛ الغدیر 3 / 127 - 140 بررسی مدارک متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt; چگونه معقول و جایز است که ابوبکر را برتر از او بدانیم؟!»<br /> <br /> هنگامی که رفیع‌الدّین این سخنان را از ابو‌القاسم شنید که علی(علیه السلام) را بر ابی‌بکر برتری می‌دهد، پایه‌ی رفاقت و صمیمیّت دیرینه‌اش با ابو‌القاسم از هم پاشید و بعد از گفت‌وگویی چند، رفیع‌الدّین به ابوالقاسم گفت: هر مردی که وارد مسجد شود، پس هر حکمی کند، چه مذهب من و چه مذهب تو؛ اطاعت می‌کنیم.<br /> <br /> چون ابوالقاسم از عقیده‌ی اهل همدان آگاه بود و می‌دانست که از اهل سنّت‌اند، از این شرطی که بین او و رفیع‌الدّین قرار گرفت، ترسان بود. امّا با توجّه به مجادله و بحث بسیاری که درگرفته بود، آن شرط را قبول نمود و به اجبار راضی شد.<br /> <br /> بعد از قرار دادن این شرط، بدون فاصله، جوانی وارد مسجد شد که از رخسارش، آثار جلالت و نجابت نمایان بود و از احوالش هویدا بود که از سفر می‌آید. به مسجد قدم گذاشت و چرخی در اطراف مسجد زد و بعد نزد آن دو آمد.<br /> <br /> رفیع‌الدّین با نهایت آشفتگی و سرعت از جا برخاست و بعد از سلام، قراری را که میان او و ابوالقاسم گذاشته شده بود، به او عرض نمود و عقیده‌اش را پرسید و بسیار اصرار نمود که نظرش را بیان کند و با قسم تأکید کرد که عقیده‌ی واقعی خود را ابراز نماید.<br /> <br /> آن جوان، بی‌درنگ این دو بیت را قرائت فرمود:<br /> <br /> مَتیٰ أَقُلْ مَوْلايَ أَفْضَلُ مِنْهُما      أَکُنْ لِلَّذي فَضَّلْتُهُ مُتَنَقِصّاً<br /> <br /> أَ لَمْ‌تَرَ أَنَّ السَّیْفَ یُزْري بِحَدِّهِ      مَقالَكَ هٰذَا السَّیْفُ أَحَدُّ مِنَ الْعَصا&lt;ref&gt;مضمون ترجمه‌ی ابیات:<br /> <br /> هرگاه بگویم: «مولای من از آن دو برتر است»، با این کلامم آن کس را که برتری دادم، نکوهش کرده‌ام!<br /> <br /> آیا نمی‌بینی شمشیر با برّندگی‌اش این سخن تو را که بگویی: «شمشیر از عصا برّنده‌تر است» سرزنش می‌کند؟!&lt;/ref&gt;<br /> <br /> هنگامی که جوان این دو بیت را خواند، ابوالقاسم و رفیع‌الدّین از فصاحت و بلاغت او غرق در تحیّر بودند و تا خواستند درباره‌ی او پرس‌وجو کنند، از نظر ایشان پنهان شد و اثری از او دیده نشد.<br /> <br /> رفیع‌الدّین وقتی این امر شگفت و عجیب را مشاهده نمود، مذهب باطل خود را کنار گذاشت و به مذهب حقّ دوازده امامی معتقد گشت.<br /> <br /> میرزاعبد‌الله اصفهانی، مؤلّف کتاب، پس از نقل این قصّه از رساله‌ی مذکور، گوید: ظاهراً آن جوان، [[قائم|حضرت قائم]](علیه السلام) بود.&lt;ref&gt;ریاض العلماء 5 / 504 - 506.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و مؤیّد این کلام او، مطالبی است که در باب نهم کتاب حاضر خواهیم آورد.<br /> <br /> و امّا دو بیت مذکور، پس با تغییر و اضافاتی در کتب علما به این شکل موجود است:<br /> <br /> یَقولونَ لي فَضِّلْ عَلیّاً عَلَیْهِمُ       فَلَسْتُ أَقولُ التِّبْرُ أَعْلیٰ مِنَ الْحَصا&lt;ref&gt;مضمون ترجمه‌ی بیت نخست:<br /> <br /> به من می‌گویند علی را بر آنان برتری ده؛ من نمی‌گویم طلا از سنگ‌ریزه برتر است.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> إذا أَنَا فَضَّلْتُ الإمامَ عَلَیْهِمُ         أَکُنْ بِالَّذي فَضَّلْتُهُ مُتَنَقِّصاً<br /> <br /> أَ لَمْ‌تَرَ أَنَّ السَّیْفَ یُزْري بِحَدِّهِ      مَقالَةَ هٰذَا السَّیْفُ أَحَدُّ مِنَ الْعَصا<br /> <br /> و در ریاض العلماء در ادامه فرموده است: آن دو بیت، مادّه‌ی این ابیات است.<br /> <br /> یعنی سراینده، ابیات را از این حکایت گرفته است. و الله العالم.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%A7%D8%B3%D9%85_%D8%AD%D8%A7%D8%B3%D9%85%DB%8C&diff=1255 2025-11-13T15:30:45Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - ابوالقاسم حاسمی = عالم فاضل خبیر، میرزاعبد‌الله اصفهانی، شاگرد علّامه مجلسی(رحمه الله) در فصل دوم از خاتمه‌ی بخش اوّل کتاب ریاض العلماء فرموده است: شیخ ابوالقاسم‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم حاسمی...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - ابوالقاسم حاسمی =<br /> عالم فاضل خبیر، میرزاعبد‌الله اصفهانی، شاگرد علّامه مجلسی(رحمه الله) در فصل دوم از خاتمه‌ی بخش اوّل کتاب ریاض العلماء فرموده است:<br /> <br /> شیخ ابوالقاسم‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم حاسمی، فاضل عالم کامل، معروف به حاسمی است. او از بزرگان مشایخ اصحاب ما، و ظاهر آن است که از پیش‌گامان اصحاب ماست.<br /> <br /> امیر سیّدحسین عاملی، معروف به مجتهد، معاصر شاه عبّاس صفوی در اواخر رساله‌ی خود -که درباره‌ی احوال اهل سنّت در دنیا و آخرت تألیف کرده- هنگام نقل بعضی از مناظره‌های میان شیعه و سنّی، چنین گوید:<br /> <br /> ... دومین، حکایت شگفتی است که در شهر همدان، میان شیعه‌ای دوازده‌امامی و شخصی سنّی رخ داده است که آن را در کتابی قدیمی دیدم که بر حسب عادت، احتمال دارد زمان کتابت آن، سی‌صد سال پیش باشد. در آن کتاب چنین آمده است:<br /> <br /> میان یکی از علمای شیعه‌ی دوازده‌امامی به نام ابوالقاسم‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم حاسمی، و یکی از علمای اهل سنّت به نام رفیع‌الدّین حسین، دوستی و هم‌نشینی دیرینی شکل گرفت و در اموال یک‌دیگر شریک بودند و در بیشتر اوقات و مسافرت‌ها با هم هم‌صحبت و هم‌سفر.<br /> <br /> هیچ یک از این دو، مذهب و عقیده‌ی خود را از دیگری مخفی نمی‌کرد و با شوخی، ابوالقاسم به رفیع‌الدّین می‌گفت ناصبی؛ و رفیع‌الدّین به ابوالقاسم می‌گفت رافضی.<br /> <br /> امّا در این هم‌نشینی‌ها، مباحثه‌ای در مورد مذهب بین ایشان صورت نمی‌گرفت. تا این‌که اتّفاق افتاد که در مسجد عتیق همدان، گفت‌وگوی ایشان به جایی رسید که رفیع‌الدّین حسین، ابوبکر و عمر را بر امیرالمؤمنین(علیه السلام) برتری داد و ابوالقاسم کلام او را رد کرد و امیرالمؤمنین علی(علیه السلام) را بر ابوبکر و عمر برتری داد. ابوالقاسم برای مذهب خود به آیات و احادیث بسیاری استدلال کرد و مقامات و کرامات و معجزات بسیاری از آن حضرت ذکر نمود، و رفیع‌الدّین در مقابل برای برتر دانستن ابوبکر از آن حضرت(علیه السلام) استدلال کرد به همراهی او در غار، و خطاب شدن او با عنوان «صدّیق اکبر» در میان مهاجرین و انصار.<br /> <br /> نیز گفت: در میان مهاجرین و انصار، ابوبکر با نسبت دامادی و خلافت و امامت ممتاز بود.<br /> <br /> هم‌چنین رفیع‌الدّین گفت: دو حدیث از پیغمبر(صلی الله علیه و آله) در شأن ابوبکر صادر شده؛ یکی آن‌که تو به منزله‌ی پیراهن منی... . و دومی: به دو نفری که بعد از من هستند اقتدا کنید: ابوبکر و عمر.<br /> <br /> ابوالقاسم شیعی بعد از شنیدن این سخنان از رفیع‌الدّین، گفت: «با چه دلیل و سببی ابوبکر را برتری می‌دهی بر سیّد اوصیا، تکیه‌گاه اولیا، حامل لوا، امام جنّ و انس و تقسیم‌کننده‌ی بهشت و دوزخ؟ در حالی که تو می‌دانی که آن حضرت، صدّیق اکبر و فاروق ازهر است، و او برادر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) و همسر دخت گرامی اوست.<br /> <br /> و نیز می‌دانی که آن حضرت، هنگام فرار رسول خدا(صلی الله علیه و آله) از شرّ ستم‌گران و تبه‌کاران کافر به سوی غار، در رختخواب آن حضرت خوابید&lt;ref&gt;با توجه به شهرت و گستردگی و تنوع مدارک این فضیلت و سایر مناقبی که در ادامه ذکر می‌شود، در این موارد به ذکر مجامع روایی اکتفا می‌نماییم.<br /> <br /> بنگرید به بحارالأنوار 36 / 40: باب 32 روایات متعدّد. الغدیر 2 / 48 از منابع متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt; و با آن حضرت در سختی و نداری، همراه و شریک بود.<br /> <br /> و آگاهی که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) درِ خانه‌ی همه‌ی اصحاب را به مسجد بست، مگر درِ خانه‌ی آن حضرت را.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 39 / 19: باب 72، روایات متعدّد. الغدیر 3 / 202 - 209 از منابع متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و باخبری از این‌که آن حضرت، علی(علیه السلام) را در اوّل اسلام، برای شکستن بت‌ها بر دوش شریف خود گرفت.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 38 / 76 - 86، روایات متعدّد. الغدیر 7 / 10 - 13 مدارک متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و می‌دانی که خداوند -جلّ و علا- در ملأ اعلی فاطمه(علیها السلام) را به ازدواج علی(علیه السلام) درآورد.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 41 / 101 - 105 و 109 و 110 و 120 و... . ازدواج ایشان با دستور الهی: تاریخ دمشق 52 / 445؛ مجمع الزّوائد (للهیثمی) 9 / 204؛ کنز العمّال 13 /684.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و آگاهی که او بود که با عمرو‌بن عبدود جنگید&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 41 / 50 و 51 و 67 و 88 و 90 و... . نیز: البدایة و النّهایة (لابن‌کثیر) 6 / 69؛ کنز العمّال 10 / 454 - 457.&lt;/ref&gt; و خیبر را فتح کرد.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 39 / 7، باب 71. نیز: کنز العمّال 10 / 462 - 468.&lt;/ref&gt; و به اندازه‌ی چشم به هم زدنی به خدای تعالی شرک نورزید؛&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 23 / 367 و 31 / 432 و 32 / 350 و 35 / 397 و 45 / 138.&lt;/ref&gt; بر خلاف آن سه.<br /> <br /> و خبر داری که رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) علی(علیه السلام) را به چهار پیغمبر تشبیه نمود، آن‌جا که فرمود: هر که خواهد به آدم(علیه السلام) بنگرد در علمش، و به نوح(علیه السلام) در فهمش، و به موسی(علیه السلام) در شدّتش، و به عیسی(علیه السلام) در زهدش، پس به علیّ‌بن ابی‌طالب(علیه السلام) نگاه کند.&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 39 / 35، باب 73. نیز: ینابیع المودّة 2 / 183 و 486.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> با وجود این فضایل و کمالات آشکار و درخشان، و با آن نزدیک بودن او به رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) و با برگرداندن آفتاب برای او،&lt;ref&gt;بنگرید به: بحارالأنوار 41 / 166، باب 109؛ الغدیر 3 / 127 - 140 بررسی مدارک متعدّد اهل سنّت.&lt;/ref&gt; چگونه معقول و جایز است که ابوبکر را برتر از او بدانیم؟!»<br /> <br /> هنگامی که رفیع‌الدّین این سخنان را از ابو‌القاسم شنید که علی(علیه السلام) را بر ابی‌بکر برتری می‌دهد، پایه‌ی رفاقت و صمیمیّت دیرینه‌اش با ابو‌القاسم از هم پاشید و بعد از گفت‌وگویی چند، رفیع‌الدّین به ابوالقاسم گفت: هر مردی که وارد مسجد شود، پس هر حکمی کند، چه مذهب من و چه مذهب تو؛ اطاعت می‌کنیم.<br /> <br /> چون ابوالقاسم از عقیده‌ی اهل همدان آگاه بود و می‌دانست که از اهل سنّت‌اند، از این شرطی که بین او و رفیع‌الدّین قرار گرفت، ترسان بود. امّا با توجّه به مجادله و بحث بسیاری که درگرفته بود، آن شرط را قبول نمود و به اجبار راضی شد.<br /> <br /> بعد از قرار دادن این شرط، بدون فاصله، جوانی وارد مسجد شد که از رخسارش، آثار جلالت و نجابت نمایان بود و از احوالش هویدا بود که از سفر می‌آید. به مسجد قدم گذاشت و چرخی در اطراف مسجد زد و بعد نزد آن دو آمد.<br /> <br /> رفیع‌الدّین با نهایت آشفتگی و سرعت از جا برخاست و بعد از سلام، قراری را که میان او و ابوالقاسم گذاشته شده بود، به او عرض نمود و عقیده‌اش را پرسید و بسیار اصرار نمود که نظرش را بیان کند و با قسم تأکید کرد که عقیده‌ی واقعی خود را ابراز نماید.<br /> <br /> آن جوان، بی‌درنگ این دو بیت را قرائت فرمود:<br /> <br /> مَتیٰ أَقُلْ مَوْلايَ أَفْضَلُ مِنْهُما      أَکُنْ لِلَّذي فَضَّلْتُهُ مُتَنَقِصّاً<br /> <br /> أَ لَمْ‌تَرَ أَنَّ السَّیْفَ یُزْري بِحَدِّهِ      مَقالَكَ هٰذَا السَّیْفُ أَحَدُّ مِنَ الْعَصا&lt;ref&gt;مضمون ترجمه‌ی ابیات:<br /> <br /> هرگاه بگویم: «مولای من از آن دو برتر است»، با این کلامم آن کس را که برتری دادم، نکوهش کرده‌ام!<br /> <br /> آیا نمی‌بینی شمشیر با برّندگی‌اش این سخن تو را که بگویی: «شمشیر از عصا برّنده‌تر است» سرزنش می‌کند؟!&lt;/ref&gt;<br /> <br /> هنگامی که جوان این دو بیت را خواند، ابوالقاسم و رفیع‌الدّین از فصاحت و بلاغت او غرق در تحیّر بودند و تا خواستند درباره‌ی او پرس‌وجو کنند، از نظر ایشان پنهان شد و اثری از او دیده نشد.<br /> <br /> رفیع‌الدّین وقتی این امر شگفت و عجیب را مشاهده نمود، مذهب باطل خود را کنار گذاشت و به مذهب حقّ دوازده امامی معتقد گشت.<br /> <br /> میرزاعبد‌الله اصفهانی، مؤلّف کتاب، پس از نقل این قصّه از رساله‌ی مذکور، گوید: ظاهراً آن جوان، حضرت قائم(علیه السلام) بود.&lt;ref&gt;ریاض العلماء 5 / 504 - 506.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و مؤیّد این کلام او، مطالبی است که در باب نهم کتاب حاضر خواهیم آورد.<br /> <br /> و امّا دو بیت مذکور، پس با تغییر و اضافاتی در کتب علما به این شکل موجود است:<br /> <br /> یَقولونَ لي فَضِّلْ عَلیّاً عَلَیْهِمُ       فَلَسْتُ أَقولُ التِّبْرُ أَعْلیٰ مِنَ الْحَصا&lt;ref&gt;مضمون ترجمه‌ی بیت نخست:<br /> <br /> به من می‌گویند علی را بر آنان برتری ده؛ من نمی‌گویم طلا از سنگ‌ریزه برتر است.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> إذا أَنَا فَضَّلْتُ الإمامَ عَلَیْهِمُ         أَکُنْ بِالَّذي فَضَّلْتُهُ مُتَنَقِّصاً<br /> <br /> أَ لَمْ‌تَرَ أَنَّ السَّیْفَ یُزْري بِحَدِّهِ      مَقالَةَ هٰذَا السَّیْفُ أَحَدُّ مِنَ الْعَصا<br /> <br /> و در ریاض العلماء در ادامه فرموده است: آن دو بیت، مادّه‌ی این ابیات است.<br /> <br /> یعنی سراینده، ابیات را از این حکایت گرفته است. و الله العالم.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D8%B3%DA%A9%D9%86%D8%AF%D8%B1%E2%80%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%AF%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%B3&diff=1254 2025-11-13T15:14:06Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - اسکندر‌ بن دربیس = آیةالله، علّامه حلّی در کتاب ایضاح الاشتباه فرموده است: به خطّ صفیّ‌الدّین‌بن محمّد چنین یافتم: برهان‌الدّین قزوینی -وفّقه الله تعالی- برای من نقل نمود و فرمود: شنیدم سیّدفضل...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - اسکندر‌ بن دربیس =<br /> آیةالله، علّامه حلّی در کتاب ایضاح الاشتباه فرموده است:<br /> <br /> به خطّ صفیّ‌الدّین‌بن محمّد چنین یافتم: برهان‌الدّین قزوینی -وفّقه الله تعالی- برای من نقل نمود و فرمود: شنیدم سیّدفضل‌الله راوندی می‌فرماید: امیری به نام «عکبر» وارد شد.<br /> <br /> یکی از ما گفت: این عَکبر -به فتح عین- است.<br /> <br /> پس سیّدفضل‌الله فرمود: چنین نگویید، بلکه بگویید: عُکبُر -به ضمّ عین و باء. هم‌چنین است شیخ اصحاب ما هارون‌بن موسی التّلعُکبُری -به ضمّ عین و باء.<br /> <br /> و فرمود: در یکی از روستاهای همدان به نام «ورشید»، فرزندان این عُکبُر هستند که یکی از ایشان اسکندربن دربیش&lt;ref&gt;إیضاح الاشتباه: دیربیش.&lt;/ref&gt; بن عُکبر است. و او از امیران درست‌کار و از کسانی بود که حضرت قائم(علیه السلام) را چند بار دید.<br /> <br /> نیز سیّدفضل‌الله فرمود: عکبر و ماوی و دبیان&lt;ref&gt;إیضاح الاشتباه: ماری و دبنان.&lt;/ref&gt; و دربیش امیران شیعه در عراق و بزرگان و پیش‌گامان ایشان بودند. و یکی از کسانی که بر او عقد خِنصِر می‌شد، همان اسکندری است که پیش‌تر ذکر شد.&lt;ref&gt;إیضاح الاشتباه / 315.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و مراد از عقد خنصر -یعنی انگشت کوچک- بر او، بزرگی مقام و جلالت قدر او نزد مردمان است که هرگاه بخواهند بزرگان را بشمارند، نفر نخست او باشد؛ زیرا رسم است که مردم برای شمردن با انگشتان، با انگشت کوچک آغاز می‌کنند و آن را می‌بندند.<br /> <br /> عالم جلیل، شیخ منتجب‌الدّین در رجال خود فرموده: امیر زاهد، صارم‌الدّین، اسکندر‌بن دربیس‌بن عکبری&lt;ref&gt;الفهرست: دوربیس‌بن عکیر.&lt;/ref&gt; ورشیدی خرقانی، از فرزندان مالک‌بن حارث اشتر نخعی، فردی درست‌کار و پرهیزکار و مورد اعتماد است.&lt;ref&gt;الفهرست (للرّازی) / 36.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و نیز در همان کتاب فرموده: امرای زهّاد، تاج‌الدّین محمود و بهاءالدّین مسعود و شمس‌الدّین محمّد، فرزندان امیر زاهد، صارم‌الدّین اسکندر‌بن دربیس، فقیه و درست‌کارند.&lt;ref&gt;الفهرست (للرّازی) / 124.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> و آن سه تن که در ایضاح از آنان نام برده شد، از علما و فقهای بزرگ و محدّث‌اند و تألیفات معروفی دارند.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF%D8%B7%D8%A7%D9%87%D8%B1_%D9%86%D8%AC%D9%81%DB%8C_(2)&diff=1253 2025-11-13T15:13:55Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - محمّدطاهر نجفی (2) =<br /> هم‌چنین نقل کرد:<br /> <br /> یکی از علمای نجف اشرف که به مسجد کوفه می‌آمد و من به او خدمت می‌کردم و گاهی از وی چیزی می‌آموختم، یک بار، وردی به من تعلیم فرمود. من دوازده سال، شب جمعه، در یکی از حجره‌های مسجد نشسته، آن ورد را می‌خواندم و به حضرت رسول و آل طاهرین(علیهم السلام) به ترتیب متوسّل بودم تا به [[وليّ عصر|امام عصر]](علیه السلام) می‌رسید.<br /> <br /> شبی طبق عادت، مشغول ورد خود بودم که ناگاه شخصی بر من وارد شد و فرمود: چه خبر است ولول ولول بر لب؟! هر دعایی حجابی دارد. بگذار تا حجاب برخاسته شود و همه با هم مستجاب شود.<br /> <br /> این را فرمود و به طرف صحن حضرت مسلم بیرون رفت. من بیرون آمدم ولی کسی را ندیدم.<br /> <br /> نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF%D8%B7%D8%A7%D9%87%D8%B1_%D9%86%D8%AC%D9%81%DB%8C_(2)&diff=1252 2025-11-06T16:14:19Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - محمّدطاهر نجفی (2) = هم‌چنین نقل کرد: یکی از علمای نجف اشرف که به مسجد کوفه می‌آمد و من به او خدمت می‌کردم و گاهی از وی چیزی می‌آموختم، یک بار، وردی به من تعلیم فرمود. من دوازده سال، شب جمعه، در یکی...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - محمّدطاهر نجفی (2) =<br /> هم‌چنین نقل کرد:<br /> <br /> یکی از علمای نجف اشرف که به مسجد کوفه می‌آمد و من به او خدمت می‌کردم و گاهی از وی چیزی می‌آموختم، یک بار، وردی به من تعلیم فرمود. من دوازده سال، شب جمعه، در یکی از حجره‌های مسجد نشسته، آن ورد را می‌خواندم و به حضرت رسول و آل طاهرین(علیهم السلام) به ترتیب متوسّل بودم تا به [[وليّ عصر|امام عصر]](علیه السلام) می‌رسید.<br /> <br /> شبی طبق عادت، مشغول ورد خود بودم که ناگاه شخصی بر من وارد شد و فرمود: چه خبر است ولول ولول بر لب؟! هر دعایی حجابی دارد. بگذار تا حجاب برخاسته شود و همه با هم مستجاب شود.<br /> <br /> این را فرمود و به طرف صحن حضرت مسلم بیرون رفت. من بیرون آمدم ولی کسی را ندیدم.<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%85%D8%AD%D9%85%D9%91%D8%AF%D8%B7%D8%A7%D9%87%D8%B1_%D9%86%D8%AC%D9%81%DB%8C_(1)&diff=1250 2025-11-06T15:53:31Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - محمّدطاهر نجفی (1) = مرد درست‌کار باتقوا، شیخ محمّدطاهر نجفی سال‌هاست خادم مسجد کوفه است و با خانوداه‌اش در همان جا زندگی می‌کند. بیشتر اهل علم نجف اشرف که به آن مسجد مشرّف می‌شوند، او را می‌شناس...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - محمّدطاهر نجفی (1) =<br /> مرد درست‌کار باتقوا، شیخ محمّدطاهر نجفی سال‌هاست خادم مسجد کوفه است و با خانوداه‌اش در همان جا زندگی می‌کند. بیشتر اهل علم نجف اشرف که به آن مسجد مشرّف می‌شوند، او را می‌شناسند و تاکنون از او، جز نیکی و درستی چیزی نقل نکرده‌اند. خود من نیز سال‌هاست او را با همین اوصاف می‌شناسم. و یکی از علمای باتقوا هم که مدّت‌ها در مسجد کوفه معتکف بوده‌ است، از تقوا و دین‌داری او بسیار سخن می‌گفت.<br /> <br /> اکنون وی از ناحیه‌ی هر دو چشم نابینا و گرفتار امور خود است.<br /> <br /> همان عالم، ماجرایی را از او نقل فرمود:<br /> <br /> سال گذشته در آن مسجد شریف از او جویا شدم، گفت: هفت-هشت سال قبل با نبود رفت‌وآمد زوّار و درگیری بین دو طایفه‌ی زکرت و شمرت&lt;ref&gt;شمرت و زکرت (یا زقرت) دو طایفه در نجف اشرف هستند که درگیری‌های بسیار بین آنها در تاریخ این شهر ثبت شده است.&lt;/ref&gt; در نجف که موجب قطع شدن رفت‌وآمد اهل علم نیز به مسجد کوفه شد، زندگانی بر من تلخ گشت. زیرا منبع درآمد من برای گذران زندگی، فقط این دو گروه زوّار و اهل علم بودند و من نیز عیال‌وار بوده و سرپرستی چند یتیم هم بر عهده داشتم.<br /> <br /> شب جمعه‌ای بود. هیچ چیز برای خوردن نداشتیم و اطفال از گرسنگی ناله می‌کردند. بسیار دلتنگ شدم. و در آن شب که بدیِ شرایط به بالاترین حد رسیده بود، بیشتر اوقات مشغول بعضی از اوراد و ختم‌ها بودم.<br /> <br /> رو به قبله، میان محلّ سفینه -که معروف به جای تنور است- و دکّة القضا نشسته بودم و از حال خود، به قادر متعال شکوه می‌نمودم و اظهار رضایتمندی به آن حالت فقر و پریشانی می‌کردم و عرضه داشتم: چیزی بهتر از آن نیست که روی مبارک سیّد و مولای مرا به من بنمایی، و غیر از این چیزی نمی‌خواهم.<br /> <br /> ناگاه خود را بر روی پا ایستاده دیدم و در دستم سجّاده‌ی سفیدی بود و دست دیگرم در دست جوان جلیل القدری بود که نشانه‌های هیبت و جلال در او نمایان، و لباس نفیسی مایل به سیاهی در بر داشت، که منِ ظاهربین، اوّل خیال کردم که یکی از سلاطین است، امّا عِمامه‌ای بر سر مبارک داشت و نزدیک او شخص دیگری بود که جامه‌ای سفید در بر داشت. با چنین حالی، به سمت دکّه، نزدیک محراب، راه افتادیم.<br /> <br /> هنگامی که به آن‌جا رسیدیم، آن شخص جلیل که دست من در دست او بود، فرمود: «یا طاهر، افرش السّجادة!» یعنی: ای طاهر، سجّاده را پهن کن!<br /> <br /> پس سجّاده را پهن نمودم، سفید بود و درخشنده؛ امّا جنس آن را نشناختم. بر روی آن با خطّی واضح عبارتی نوشته شده بود. آن را رو به قبله انداختم و انحرافی را که در جهت قبله‌ی مسجد است، رعایت نمودم.<br /> <br /> فرمود: آن را چگونه پهن کردی؟<br /> <br /> من از هیبت آن جناب، از خود بی‌خود شده بودم و از ترسی که مرا فراگرفته بود ناخودآگاه گفتم: فَرَشْتُها بِطولٍ وَ العَرْضِ.<br /> <br /> فرمود: این عبارت را از کجا گرفتی؟<br /> <br /> گفتم: این کلام از زیارتی است که با آن، [[قائم]] -عجّل الله فرجه- را زیارت می‌کنند.&lt;ref&gt;گویا اشاره به عبارت «... ناشِرِ العَدْلِ فِي الطّولِ وَ العَرْضِ» است که در استغاثه‌ی «سلام الله الکامل التّامّ...» آمده است. المزار الکبیر / 671؛ بحارالأنوار 98 / 373.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> پس بر من تبسّم نمود و فرمود: تو اندکی از فهم داری.<br /> <br /> آن‌گاه بر آن سجّاده ایستاد و تکبیر نماز گفت. پیوسته نور و شکوه او بیشتر می‌شد و شدّت درخشندگی هم‌چون پرده‌ای بود که با آن، نگاه کردن به روی مبارک آن جناب ممکن نبود.<br /> <br /> آن شخص دیگر هم چهار وجب عقب‌تر، پشت سر او ایستاد.<br /> <br /> هر دو نماز می‌گزاردند و من روبه‌روی ایشان ایستاده بودم. پس در مورد او به دلم چیزی افتاد و فهمیدم از آن اشخاصی نیست که من در ابتدا گمان کرده بودم.<br /> <br /> هنگامی که نمازشان به پایان رسید، آن شخصِ دیگر را ندیدم و آن جناب را بر بالای کرسی بلندی دیدم که حدود چهار ذراع ارتفاع داشت و سقفی بر آن بود و به قدری نور از آن می‌تابید که دیده را خیره می‌کرد.<br /> <br /> پس به من روی نمود و فرمود: ای طاهر! گمان کردی من کدام سلطان از این سلاطینم؟<br /> <br /> گفتم: ای مولای من! تو سلطان سلاطینی و سیّد عالمی و تو از اینها نیستی.<br /> <br /> فرمود: ای طاهر! به خواسته‌ی خود رسیدی؛ پس چه می‌خواهی؟ آیا هر روز به شما رسیدگی نمی‌کنم؟! آیا اعمال شما بر ما عرضه نمی‌شود؟!<br /> <br /> پس به من وعده‌ی نیکویی حال و بیرون رفتن از آن شرایط سخت را داد.<br /> <br /> در همین حال، شخصی که او را به شخص و اسم می‌شناختم، از سمت صحنِ حضرت مسلم وارد مسجد شد. او کرداری زشت داشت. پس آثار غضب در آن جناب نمایان شد و روی مبارک را به طرف او کرد و عِرقِ هاشمی در پیشانی‌اش هویدا شد.<br /> <br /> فرمود: ای فلان! به کجا فرار می‌کنی؟! آیا زمین از آنِ ما نیست و آسمان از آنِ ما نیست و احکام ما در آنها جاری نیست؟! و تو چاره‌ای نداری از آن‌که در زیر دست ما باشی!<br /> <br /> آن‌گاه به من روی کرد و تبسّم نمود و فرمود: ای طاهر! به مراد خود رسیدی، دیگر چه می‌خواهی؟<br /> <br /> پس به خاطر هیبت آن جناب و حیرتی که از جلال عظمت او به من دست داد، نتوانستم سخن بگویم. پس برای بار دوم این کلام را تکرار فرمود و شدّت حال من غیر قابل توصیف بود و باز هم نتوانستم جوابی بگویم و از جنابش درخواستی نمایم. پس به قدر چشم بر هم زدنی نگذشت که خود را در میان مسجد تنها دیدم و هیچ کس با من نبود. به طرف مشرق نگریستم، دیدم فجر طلوع کرده است.<br /> <br /> شیخ طاهر گوید: از آن روز، با آن‌که چند سال است نابینایم و به همین جهت بیشتر راه‌های گذران زندگی بر روی من بسته شده که یکی از آنها خدمت کردن به علما و طلّابی بود که به مسجد کوفه مشرّف می‌شوند، امّا طبق وعده‌ی آن حضرت، از آن تاریخ تا کنون، الحمد لله در امور معاشم گشایش حاصل شده و هرگز به سختی و تنگنا نیفتادم.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%B4%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=1248 2025-11-06T15:45:35Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - ابوالحسن شعرانی =<br /> شیخ جلیل، منتجب‌الدّین، علیّ‌بن عبید‌الله‌بن بابویه، در کتاب منتجب می‌نویسد:<br /> <br /> ابوالحسن، علیّ‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم علوی شعرانی، عالم صالحی است و امام(علیه السلام) را مشاهده نموده و از آن حضرت احادیثی روایت می‌کند.&lt;ref&gt;الفهرست (للرّازی) / 78. (در این‌جا علیّ‌بن محمّدبن علیّ‌بن قاسم ضبط شده است.)&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان<br /> &lt;references /&gt;<br /> [[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D8%A8%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%D9%86_%D8%B4%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C&diff=1245 2025-11-06T15:36:17Z

<p>Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - ابوالحسن شعرانی = شیخ جلیل، منتجب‌الدّین، علیّ‌بن عبید‌الله‌بن بابویه، در کتاب منتجب می‌نویسد: ابوالحسن، علیّ‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم علوی شعرانی، عالم صالحی است و امام(علیه السلام) را مشاه...» ایجاد کرد</p> <hr /> <div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - ابوالحسن شعرانی =<br /> شیخ جلیل، منتجب‌الدّین، علیّ‌بن عبید‌الله‌بن بابویه، در کتاب منتجب می‌نویسد:<br /> <br /> ابوالحسن، علیّ‌بن محمّد‌بن ابی‌القاسم علوی شعرانی، عالم صالحی است و امام(علیه السلام) را مشاهده نموده و از آن حضرت احادیثی روایت می‌کند.&lt;ref&gt;الفهرست (للرّازی) / 78. (در این‌جا علیّ‌بن محمّدبن علیّ‌بن قاسم ضبط شده است.)&lt;/ref&gt;<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان</div>

Vafa http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%D9%86%D8%A7%D8%AD%DB%8C%D9%87%E2%80%8C%DB%8C_%D9%85%D9%82%D8%AF%D9%91%D8%B3%D9%87_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C_%D8%B4%DB%8C%D8%AE_%D9%85%D9%81%DB%8C%D8%AF_(%DB%B2)&diff=1244 2025-11-06T15:34:21Z

<p>Vafa: </p> <hr /> <div>= نامه‌ی ناحیه‌ی مقدّسه برای شیخ مفید (۲) =<br /> و نیز شیخ طبرسی در احتجاج گوید:<br /> <br /> نامه‌ی دیگری از جانب [[وليّ عصر|امام عصر]](علیه السلام) روز پنج‌شنبه، بیست و سوم ماه ذی‌حجّه سال چهارصد و دوازده، بر شیخ مفید وارد شد.<br /> <br /> (مطابق تاریخ وفات شیخ که در سوم ماه رمضان سال چهارصد و سیزده بوده، این توقیع شریف هشت ماه و دو روز قبل از وفات رسیده است.)<br /> <br /> نُسْخَةٌ مِنْ عَبْدِ اللهِ الْمُرابِطِ في سَبیلِهِ إلىٰ مُلْهَمِ الْحَقِّ وَ دَلیلِهِ:<br /> <br /> بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ.<br /> <br /> سَلامٌ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + اللهِ.&lt;/ref&gt; عَلَیْكَ أَیُّهَا الْعَبْدُ الصّالِحُ،&lt;ref&gt;الاحتجاج: - العَبْدُ الصّالِحُ.&lt;/ref&gt; النّاصِرُ لِلْحَقِّ، الدّاعي إلَیْهِ بِکَلِمَةِ الصِّدْقِ!<br /> <br /> فَإنّا نَحْمَدُ إلَیْكَ اللهَ الَّذي لا إلهَ إلّا هُوَ إلٰهُنا وَ إلهُ آبائِنَا الْأَوَّلینَ وَ نَسْأَلُهُ الصَّلاةَ عَلىٰ سَیِّدِنا وَ مَوْلانا مُحَمَّدٍ خاتَمِ النَّبیّینَ وَ عَلىٰ أَهْلِ بَیْتِهِ الطَّیِّبینَ الطّاهِرینَ.<br /> <br /> وَ بَعْدُ فَقَدْ کُنّا نَظَرْنا مُناجاتَكَ -عَصَمَكَ اللهُ تَعالیٰ بِالسَّبَبِ الَّذي وَهَبَهُ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + اللهُ.&lt;/ref&gt; لَكَ مِنْ أَوْلیائِهِ وَ حَرَسَكَ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + بِهِ.&lt;/ref&gt; مِنْ کَیْدِ أَعْدائِهِ- وَ شَفَعْنا ذٰلِكَ&lt;ref&gt;علّامه مجلسی احتمال داده است که در کتابت این کلمه اشتباهی رخ داده و شکل صحیح آن «لك» بوده است.&lt;/ref&gt; الْآنَ مِنْ مُسْتَقَرٍّ لَنا ناصبٍ&lt;ref&gt;الاحتجاج: یُنْصَبُ.&lt;/ref&gt; في شِمْراخٍ مِنْ بَهْماءَ صِرْنا إلَیْهِ آنِفاً مِنْ غَمالیلَ أَلْجَأَنا إلَیْهِ السَّباریتُ مِنَ الْإیمانِ. وَ یوشِكُ أَنْ یَکونَ هُبوطُنا مِنْهُ&lt;ref&gt;الاحتجاج: - مِنْهُ.&lt;/ref&gt; إلىٰ صَحیحٍ&lt;ref&gt;الاحتجاج: صَحْصَحٍ.&lt;/ref&gt; مِنْ غَیْرِ بُعْدٍ مِنَ الدَّهْرِ وَ لا تَطاوُلٍ مِنَ الزَّمانِ.<br /> <br /> وَ یَأْتیكَ نَبَأٌ مِنّا بما&lt;ref&gt;الاحتجاج: - بما.&lt;/ref&gt; یَتَجَدَّدُ لَنا مِنْ حالٍ، فَتَعْرِفُ بِذٰلِكَ ما تَعْتَمِدُهُ&lt;ref&gt;الاحتجاج: نَعْتَمِدُهُ.&lt;/ref&gt; مِنَ الزُّلْفَةِ إلَیْنا بِالْأَعْمالِ وَ اللهُ مُوَفِّقُكَ لِذٰلِكَ بِرَحْمَتِهِ.<br /> <br /> فَلْتَکُنْ -حَرَسَكَ اللهُ بِعَیْنِهِ الَّتي لاتَنامُ- أَنْ تُقابِلَ لِذلِكَ فِتْنَةً [تُبْسَلُ] نُفوسُ قَوْمٍ حَرَثَتْ باطِلًا لِاسْتِرْهابِ الْمُبْطِلینَ؛ یَبْتَهِجُ لِدَمارِهَا الْمُؤْمِنونَ وَ یَحْزَنُ لِذٰلِكَ الْمُجْرِمونَ.<br /> <br /> وَ آیَةُ حَرَکَتِنا مِنْ هٰذِهِ اللُّوثَةِ حادِثَةٌ بِالْحَرَمِ الْمُعَظَّمِ مِنْ رِجْسِ مُنافِقٍ مُذَمَّمٍ مُسْتَحِلٍّ لِلدَّمِ الْمُحَرَّمِ یَعْمِدُ بِکَیْدِهِ أَهْلَ الْإیمانِ وَ لایَبْلُغُ بِذٰلِكَ غَرَضَهُ مِنَ الظُّلْمِ لَهُمْ&lt;ref&gt;الاحتجاج: - لَهُم.&lt;/ref&gt; وَ الْعُدْوانِ. لِأَنَّنا مِنْ وَراءِ حِفْظِهِمْ بِالدُّعاءِ الَّذي لایُحْجَبُ عَنْ مَلِكِ الْأَرْضِ وَ السَّماءِ.<br /> <br /> فَلْتَطْمَئِنَّ بِذٰلِكَ مِنْ أَوْلیائِنَا الْقُلوبُ وَ لْیَثِقوا&lt;ref&gt;الاحتجاج: وَ لْیَتَّقوا.&lt;/ref&gt; بِالْکِفایَةِ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + مِنْهُ.&lt;/ref&gt; وَ إنْ راعَتْهُمْ بِهِمُ الْخُطوبُ وَ الْعاقِبَةُ لِجَمیلِ صُنْعِ اللهِ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + سُبْحانَهُ.&lt;/ref&gt; تَکونُ حَمیدَةً لَهُمْ مَا اجْتَنَبُوا الْمَنْهيَّ عَنْهُ مِنَ الذُّنوبِ.<br /> <br /> وَ نَحْنُ نَعْهَدُ إلَیْكَ أَیُّهَا الْوَليُّ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + الْمُخْلِصُ.&lt;/ref&gt; الْمُجاهِدُ فینَا الظّالِمینَ -أَیَّدَكَ اللهُ بِنَصْرِهِ الَّذي أَیَّدَ بِهِ السَّلَفَ مِنْ أَوْلیائِنَا الصّالِحینَ- أَنَّهُ مَنِ اتَّقىٰ رَبَّهُ مِنْ إخْوانِكَ فِي الدّینِ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + وَ.&lt;/ref&gt; أَخْرَجَ ما&lt;ref&gt;الاحتجاج: مِمّا.&lt;/ref&gt; عَلَیْهِ إلىٰ مُسْتَحِقِّهِ،&lt;ref&gt;الاحتجاج: مُسْتَحِقِّیهِ.&lt;/ref&gt; کانَ آمِناً مِنْ فِتْنَتِهَا الْمُبْطِلَةِ وَ مِحْنَتِهَا الْمُظْلِمَةِ الْمُضِلَّةِ. وَ مَنْ بَخِلَ مِنْهُمْ بِما أَعادَهُ&lt;ref&gt;الاحتجاج: أَعَارَهُ.&lt;/ref&gt; اللهُ مِنْ نِعْمَتِهِ عَلىٰ مَنْ أَمَرَ&lt;ref&gt;الاحتجاج: أَمَرَهُ.&lt;/ref&gt; بِصِلَتِهِ، فَإنَّهُ یَکونُ خاسِراً بِذٰلِكَ لِأُولاهُ وَ آخِرَتِهِ.<br /> <br /> وَ لَوْ&lt;ref&gt;الاحتجاج: + أَنَّ.&lt;/ref&gt; أَشْیاعُنا -وَفَّقَهُمُ اللهُ لِطاعَتِهِ- عَلَى اجْتِماعٍ مِنَ الْقُلوبِ فِی الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ، لَماتَأَخَّرَ عَنْهُمُ الْیُمْنُ بِلِقائِنا وَ لَتَعَجَّلَتْ لَهُمُ السَّعادَةُ بِمُشاهَدَتِنا عَلىٰ حَقِّ الْمَعْرِفَةِ وَ صِدْقِها مِنْهُمْ بِنا. فَمایَحْبِسُنا عَنْهُمْ إلّا ما یَتَّصِلُ بِنا مِمّا نَکْرَهُهُ وَ لانُؤْثِرُهُ مِنْهُمْ.<br /> <br /> وَ اللهُ الْمُسْتَعانُ وَ هُوَ حَسْبُنا وَ نِعْمَ الْوَکيلُ وَ صَلَواتُهُ عَلىٰ سَیِّدِنَا الْبَشیرِ النَّذیرِ، مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرینَ وَ سَلَّمَ. <br /> <br /> وَ کَتَبَ في غُرَّةِ شَوّالٍ مِنْ سَنَةِ اثْنَي‌عَشْرَ&lt;ref&gt;الاحتجاج: اثْنَتَیْ عَشْرَةَ.&lt;/ref&gt; وَ أَرْبَعِمِائَةٍ.<br /> <br /> نُسْخَةُ التَّوْقیعِ بِالْیَدِ الْعُلْیا -صَلَواتُ اللهِ عَلىٰ صاحِبِها-: <br /> <br /> هٰذا کِتابُنا إلَیْكَ -أَیُّهَا الْوَليُّ الْمُلْهَمُ لِلْحَقِّ الْعَليِّ- بِإمْلائِنا وَ خَطِّ ثِقَتِنا. فَأَخْفِهِ عَنْ کُلِّ أَحَدٍ وَ اطْوِهِ. وَ اجْعَلْ لَهُ نُسْخَةً یَطَّلِعُ&lt;ref&gt;الاحتجاج: تُطْلِعُ.&lt;/ref&gt; عَلَیْها مَنْ تَسْکُنُ إلىٰ أَمانَتِهِ مِنْ أَوْلیائِنا، شَمِلَهُمُ اللهُ بِبَرَکَتِنا إنْ شاءَ اللهُ تَعالیٰ.<br /> <br /> و الْحَمْدُ لِلّٰهِ وَ الصَّلاةُ عَلىٰ سَیِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطّاهِرینَ.&lt;ref&gt;الاحتجاج 2 / 498 و 499؛ بحارالأنوار 53 / 176 - 178.&lt;/ref&gt;<br /> <br /> خلاصه‌ی ترجمه‌ی توقیع شریف<br /> <br /> از جانب بنده‌ی مجاهد در راه خدا به کسی که حق به او الهام شده و راهنما به سوی حقّ است. <br /> <br /> به نام خداوند بخشنده‌ی مهربان <br /> <br /> سلام بر تو ای بنده‌ی شایسته و یاور حق و فراخواننده‌ به سوی آن با گفتار راستین!<br /> <br /> همانا حمد خداوندی را به سوی تو می‌فرستیم که جز او خدایی نیست، پروردگار ما و پروردگار پدرهای پیشین ما، و درخواست می‌نماییم که صلوات بر سیّد و مولای ما، محمّد، پایان‌بخش پیامبران و خاندان پاک آن حضرت بفرستد.<br /> <br /> و بعد، ما به مناجات تو -که خداوند تو را با دوستانش که به تو بخشیده، حفظ نماید و تو را از نیرنگ دشمنانش نگاه‌بانی کند- توجّه نموده بودیم و اکنون برای برآورده شدن خواسته‌ات شفیع گشتیم؛ در حالی که در خیمه‌گاه خود هستیم که بر فراز کوهی در بیابانی ناشناخته برافراشته شده و به تازگی از وادی درختان سرسبز انبوه بدین جا منتقل شدیم؛ زیرا عدّه‌ای فقیر از ایمان، ما را به پناه آوردن به این محل وادار کردند. (کنایه از سکونت پیدا کردن ظالمین در آن منطقه است.) چه بسا که به زودی از فراز کوه به سرزمینی مسطّح فرود آییم، بدون گذر روزگاری دور و به درازا کشیدن زمان.<br /> <br /> و از جانب ما خبری پیرامون احوال تازه‌ی ما به تو می‌رسد؛ و این‌گونه، اعمالی را خواهی شناخت که می‌توانی برای نزدیک شدن به ما، بر آنها تکیه کنی. و خدا به رحمت خود، در این کار به تو توفیق عنایت می‌نماید.<br /> <br /> پس به این خاطر باید تو -که خداوند به دیده‌ی مراقبتش که به خواب نمی‌رود، نگاه‌بانت باد- رویاروی فتنه‌ای بایستی که موجب هلاکت کسانی می‌شود که باطلی کاشته‌اند تا اهل باطل را بترسانند و (به سوی خود) جلب کنند؛ فتنه‌ای که با از بین رفتن آن، مؤمنان شاد، و گناه‌کاران اندوهگین می‌گردند.<br /> <br /> علامت حرکت ما از این راه تنگ،&lt;ref&gt;این تعبیر را مؤلّف محترم به عنوان معادلی برای «لوثة» به کار گرفته‌اند. با مراجعه به کتب لغت مختلف، یافتن معنایی مناسبِ این کلمه در این عبارت، بی‌نتیجه به نظر می‌رسد. البتّه همان‌طور که علّامه مجلسی اشاره نموده‌اند، کتابت نسخه‌های این حدیث دارای اشتباه و خطاست.&lt;/ref&gt; حادثه‌ای است که در مکّه‌ی معظّمه از جانب پلیدی منافقِ ناپسندکردار رخ می‌دهد که خون‌های حرام را حلال می‌شمارد و با حیله‌اش، اهل ایمان را هدف قرار می‌دهد، امّا به دشمنی و ستمی که می‌خواهد در حقّ آنان مرتکب شود، دست نمی‌یابد. زیرا ما در پی محافظت از آنان هستیم با دعایی که از پادشاه زمین و آسمان در پرده نمی‌ماند (و مستجاب می‌شود).<br /> <br /> پس باید دل‌های دوست‌داران ما به دعای ما آرام و گرم باشد، و باید به کفایت‌کننده بودن خداوند اعتماد داشته باشند؛ اگرچه بلاهای سخت دشمنان، ایشان را بترساند. امّا به سبب صُنع زیبای کردگار، عاقبت این رویداد برای ایشان پسندیده خواهد شد، تا هنگامی که از گناهانِ نهی شده، دوری کنند.<br /> <br /> و ای دوستار جهادگر راه ما در برابر ستم‌گران -که خداوند همان‌گونه که دوستان نیکوکار پیشین ما را با یاری‌اش پشتیبانی نمود، از تو نیز پشتیبانی نماید- ما با تو عهد می‌کنیم که هر کس از برادران دینی تو تقوای الهی پیشه کند و حقوق واجبی را که بر گردن اوست به کسانی که سزاوار آن‌اند، بپردازد، از فتنه‌ی تباه‌کننده و از رنج و بلای تاریک و گمراه‌کننده‌ی آن در امان خواهد بود.<br /> <br /> و هر کس از آنان که در نعمت‌های الهی، نسبت به کسانی که خدا امر به رسیدگی کردن به آنان نموده، بخل ورزد، پس او با این بخل ورزیدن، در دنیا و آخرتِ خود زیان‌کار خواهد بود.<br /> <br /> و اگر شیعیان ما -که خداوند به ایشان توفیق طاعت دهد- برای وفای به عهدی (که به عهده‌ی آنان قرار داده شده) با یک‌دیگر هم‌دل بودند، هر آینه شرافت و فرخندگی دیدار با ما، از ایشان به تأخیر نمی‌افتاد و سعادت مشاهده‌ی ما با کمال معرفت راستین نسبت به ما، شتابان به ایشان می‌رسید. پس چیزی ما را از ایشان در پرده نمی‌دارد، مگر کرده‌های نکوهیده و ناپسندی که از ایشان به ما می‌رسد.<br /> <br /> و از خداوند یاری می‌جوییم و او برای ما کافی، و وکیلی نیکو است.<br /> <br /> و صلوات و سلام او بر سرور ما محمّد که بشارت‌گو و بیم‌دهنده است، و خاندان پاک او.<br /> <br /> آغاز ماه شوّال سال چهارصد و دوازده.<br /> <br /> صورت خطّ شریف که به دست مبارک مرقوم فرمود -که بر صاحب آن دست درود باد-:<br /> <br /> این نامه‌ی ما به تو است ای دوستار که حقّ بلند والا به او الهام شده، با املا و بیان ما و خطّ فرد مورد اعتماد ما.<br /> <br /> پس آن را از همه کس مخفی بدار و در هم بپیچ. و نسخه‌ای از آن تهیّه نما تا افرادی از دوستان ما که به آنان اطمینان خاطر داری، از آن آگاه شوند؛ خداوند آنان را از برکت ما بهره‌مند فرماید، ان شاء الله.<br /> <br /> و الحمد لله. و صلوات بر سرور ما محمّد و خاندان پاک او.<br /> ----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان</div>

Vafa