http://wikimahdi.com/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2_%DA%A9%D9%87_%D8%AF%D8%B1_%D8%AF%D8%B3%D8%AA_%D8%AA%D9%88%D8%A3%D9%85_%D9%85%D8%B1%D8%AD%D9%85%D8%AA%DB%8C_%DA%A9%D9%86امروز که در دست توأم مرحمتی کن - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-07T09:24:45Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.39.11http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A7%D9%85%D8%B1%D9%88%D8%B2_%DA%A9%D9%87_%D8%AF%D8%B1_%D8%AF%D8%B3%D8%AA_%D8%AA%D9%88%D8%A3%D9%85_%D9%85%D8%B1%D8%AD%D9%85%D8%AA%DB%8C_%DA%A9%D9%86&diff=462&oldid=prevVafa: صفحهای تازه حاوی «'''مرحمتی کن''' یا رب سببی ساز که یارم به سلامت بازآید و بِرهانَدَم از بندِ مَ...» ایجاد کرد2023-11-30T16:37:46Z<p>صفحهای تازه حاوی «'''مرحمتی کن''' یا رب سببی ساز که یارم به سلامت بازآید و بِرهانَدَم از بندِ مَ...» ایجاد کرد</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>'''مرحمتی کن'''<br />
<br />
<br />
یا رب سببی ساز که یارم به سلامت<br />
<br />
بازآید و بِرهانَدَم از بندِ مَلامت<br />
<br />
خاکِ رهِ آن یارِ سفرکرده بیارید<br />
<br />
تا چشمِ جهان بین کُنَمَش جایِ اقامت۱<br />
<br />
امروز که در دستِ توام مرحمتی کن<br />
<br />
فردا که شَوَم خاک چه سود اشکِ ندامت<br />
<br />
کوته نکند بحث سرِ زلف تو حافظ<br />
<br />
پیوسته شد این سلسله تا روزِ قیامت<br />
<br />
<br />
دیوان شمس:<br />
<br />
ای ماه عذار من و ای خوش قد و قامت<br />
<br />
برخیز که برخاست ز عشق تو قیامت<br />
<br />
<br />
جلال عضد:<br />
<br />
ماییم و غم عشق و سر کوی ملامت<br />
<br />
گم کرده ز بی خویشتنی راه سلامت<br />
<br />
شهری ست پر از فتنه و راهی ست پرآشوب<br />
<br />
نه روی سفر کردن و نه رای اقامت<br />
<br />
رفتی و مپندار که دست از تو بدارم<br />
<br />
دست من و دامان تو تا روز قیامت<br />
<br />
<br />
جهان ملک خاتون:<br />
<br />
تا کی کشم ای دوست ز خود کرده ندامت<br />
<br />
تا چند کشد دل ز غم عشق ملامت<br />
<br />
مستغرق غم گشته به دریای تحیر<br />
<br />
باشد که از این ورطه درآیم به سلامت<br />
<br />
درده به من تشنه لب آبی که ازین بیش<br />
<br />
در آتش هجران نتوان کرد اقامت<br />
<br />
<nowiki>-----------</nowiki><br />
<br />
حافظ امید موعود، عبدالحسین فخاری<br />
----۱.بازهم سخن از «یار سفرکرده» است که در سلامت کامل، بیاید و دوستان را از ملامت مخالفان برهاند.اگر بیاید جایش بر چشمان ماست.ای عزیز دلبر محبوب، زودتر بیا که جان خود فدا یت کنم وگرنه پس از مرگ و خاک شدن، اشک ندامت سودی ندارد.جلال عضد هم خوب در استقبال از خواجه شیراز خطاب به یار سفرکرده گفته است:<br />
<br />
رفتی و مپندار که دست از تو بدارم<br />
<br />
دست من و دامان تو تا روز قیامت!</div>Vafa