http://wikimahdi.com/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A8%D9%87_%DA%86%D8%B4%D9%85_%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87_%D8%A7%D9%85_%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D9%88%DB%8C_%D9%85%D8%A7%D9%87_%D8%B3%DB%8C%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C 2026-06-06T22:08:39Z تاریخچهٔ نسخه‌ها برای این صفحه در ویکی MediaWiki 1.39.11 http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%A8%D9%87_%DA%86%D8%B4%D9%85_%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87_%D8%A7%D9%85_%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D9%88%DB%8C_%D9%85%D8%A7%D9%87_%D8%B3%DB%8C%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C&diff=436&oldid=prev 2023-11-17T11:30:39Z

<p>صفحه‌ای تازه حاوی «&#039;&#039;&#039;ماه سیما&#039;&#039;&#039; به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمایی خیال سبزخطی نقش بسته‌ام جایی...» ایجاد کرد</p> <p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>&#039;&#039;&#039;ماه سیما&#039;&#039;&#039;<br /> <br /> <br /> به چشم کرده‌ام ابروی ماه سیمایی<br /> <br /> خیال سبزخطی نقش بسته‌ام جایی<br /> <br /> امید هست که منشور عشقبازی من<br /> <br /> از آن کمانچه ابرو رسد به طغرایی<br /> <br /> سرم ز دست بشد چشم از انتظار بسوخت<br /> <br /> در آرزوی سر و چشم مجلس آرایی<br /> <br /> مکدر است دل، آتش به خرقه خواهم زد<br /> <br /> بیا ببین که که را می‌کند تماشایی<br /> <br /> به روز واقعه تابوت ما ز سرو کنید<br /> <br /> که می‌رویم به داغ بلندبالایی<br /> <br /> زمام دل به کسی داده‌ام من درویش<br /> <br /> که نیستش به کس از تاج و تخت پروایی<br /> <br /> در آن مقام که خوبان ز غمزه تیغ زنند<br /> <br /> عجب مدار سری اوفتاده در پایی<br /> <br /> مرا که از رخ او ماه در شبستان است<br /> <br /> کجا بود به فروغ ستاره پروایی۱<br /> <br /> فراق و وصل چه باشد رضای دوست طلب<br /> <br /> که حیف باشد از او غیر او تمنایی<br /> <br /> دُرَر ز شوق برآرند ماهیان به نثار<br /> <br /> اگر سفینه حافظ رسد به دریایی<br /> <br /> <br /> وطواط:<br /> <br /> به زلف، مشکی، جانا، به چهره دیبایی<br /> <br /> چو تو نباشد، دانم، کسی به زیبایی<br /> <br /> مرا تو گویی: در هجر من شکیبا شو<br /> <br /> کرا بود ز چنین صورتی شکیبایی ؟!<br /> <br /> زبان ببندی و هر ساعت از حدیث مرا<br /> <br /> هزار چشمهٔ خون از دو دیده بگشایی<br /> <br /> &lt;nowiki&gt;-----------&lt;/nowiki&gt;<br /> <br /> حافظ امید موعود، عبدالحسین فخاری<br /> ----۱. محبوب شاعر، چنان که صفات او را می شمارد، کسی است که: ماه سیماست؛ مجلس آراست؛ تماشایی است؛ بلندبالاست؛ وامدار هیچ تاج و تختی نیست و از هیچ حکومتی پروا ندارد[و چنانکه در روایات گفته اند: بیعت هیچ گردنکشی بر گردن او نیست( )]و در شبستان زندگی، رُخش چون ماه می درخشد و هر ستاره ای در برابر فروغ او، تاریک است، کیست جز محبوب و موعود الاهی؟ نکته دیگر آن که توصیه می کند در بند فراق و وصال نباشید بلکه در اندیشه کسب رضایت او باشید!</div>

Vafa