http://wikimahdi.com/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%AD%D8%A7%D8%AC_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%B8حاج عبدالله واعظ - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-06T20:41:12Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.39.11http://wikimahdi.com/index.php?title=%D8%AD%D8%A7%D8%AC_%D8%B9%D8%A8%D8%AF%E2%80%8C%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87_%D9%88%D8%A7%D8%B9%D8%B8&diff=1329&oldid=prevSaeed: مطلب جدید2026-02-12T15:25:15Z<p>مطلب جدید</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - حاج عبدالله واعظ =<br />
عالم عامل و فاضل کامل، پیشوای پارسایان و زینتبخش نیکوکاران، سیّدمحمّد، پسر عالم بزرگوار سیّدهاشمبن میرشجاعتعلی موسوی رضوی نجفی، معروف به هندی، که از علمای باتقوا و امامان جماعت حرم امیرالمؤمنین <small>علیهالسلام</small> است و در بسیاری از علوم متعارف و غریبه، صاحب دانشی درخور است، برای ما حکایت نمود و گفت:<br />
<br />
مرد صالحی بود به نام حاج عبدالله واعظ. او بسیار به مسجد سهله و مسجد کوفه میرفت.<br />
<br />
عالم ثقه، شیخ باقربن شیخ هادی کاظمی، مجاور نجف اشرف گفت که حاج عبدالله به مقدّمات و علم قرائت و مقداری از علم جفر، عالم بود و دارای ملکهی اجتهاد مطلق؛ امّا بیش از احکام مورد نیاز خود، اجتهاد نمیکرد، چون مشغولِ به دست آوردن هزینههای گذران زندگی خانوادهاش، و مرثیهخوان و امام جماعت بود.<br />
<br />
شیخ باقر کاظمی از شیخ مهدی زریجاوی نقل کرد که گفت: در مسجد کوفه بودم که آن عبد صالح، حاج عبدالله را دیدم که پس از نیمه شب عازم نجف شده تا اوّل روز به شهر برسد. من نیز همراه او رفتم.<br />
<br />
وقتی به چاهی رسیدیم که در میان راه است، شیری را دیدیم که وسط راه نشسته و در صحرا غیر از من و او رهگذری نبود. من ایستادم.<br />
<br />
حاج عبدالله گفت: چه شده؟<br />
<br />
گفتم: این شیر است.<br />
<br />
گفت: بیا و پروا مدار!<br />
<br />
گفتم: چگونه؟!<br />
<br />
پس او پافشاری کرد و من خودداری نمودم.<br />
<br />
گفت: هرگاه ببینی من به آن شیر رسیدم و در مقابلش ایستادم و به من آزاری نرساند، خواهی رفت؟<br />
<br />
گفتم: آری.<br />
<br />
پس جلو افتاد و نزدیک شیر رفت و دست خود را بر پیشانی آن گذاشت!<br />
<br />
من وقتی چنین دیدم، به سرعت شتافتم و با ترس و بیم از او و از شیر گذشتم. پس او به من ملحق شد و شیر در مکان خود باقی ماند.<br />
<br />
شیخ باقر گفت: در ایّام جوانی با داییام، شیخ محمّدعلی قاری، مصنّف سه کتاب دربارهی علم قرائت و مؤلّف کتاب تعزیه، به مسجد سهله رفتیم. در آن زمان، شبهای مسجد ترسناک بود و این ساختمانهای جدید را نداشت. و راه میان مسجد سهله و مسجد کوفه هم بسیار سخت و ناهموار بود، قبل از آنکه آن را اصلاح کنند.<br />
<br />
وقتی که در مقام مهدی <small>علیهالسلام</small> نماز تحیّت را بهجاآوردیم، دایی من چپق و کیسهی توتون خود را فراموش کرد. هنگامی که بیرون رفتیم و به درِ مسجد رسیدیم، یادش افتاد. پس مرا به آنجا فرستاد. وقت عشا بود که داخل مقام شدم و کیسه و چپق را برداشتم.<br />
<br />
ناگهان یک آتش بزرگ در وسط مقام دیدم که شعله میکشید. پس ترسیدم و هراسان بیرون رفتم.<br />
<br />
داییام چون مرا هراسان دید، پرسید: چه شده؟<br />
<br />
من خبر آتش را به او دادم. به من گفت: به مسجد کوفه میرویم و از عبد صالح، حاج عبدالله میپرسیم؛ زیرا او بسیار به آن مقام رفته و نباید از چنین چیزی بیاطّلاع باشد.<br />
<br />
هنگامی که داییام از او سؤال کرد، گفت: بسیار پیش آمده که آن آتش را در خصوص مقام مهدی <small>علیهالسلام</small> دیدم، نه در سایر مقامها و زاویهها.<ref>ر.ک: جنّة المأوی / ۶۹ - ۷۱ (حکایت ۱۶).</ref><br />
<br />
<br />
نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّفیافتگان<br />
<br />
== پانویس ==<br />
[[رده:تشرفات و ملاقات ها]]</div>Saeed