حضرت مهدی علیه‌السلام، صاحب بِرّ و تقوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Vafa در ‏۲۰ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۳۱

2026-08-20T16:31:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۰۱
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	'''شرح:'''		'''شرح:'''

	صفت یاد شده، مقام شامخ امام زمان و پدران گرامیشان <small>علیهم‌السلام</small> را بیان می‌کند که هیچ موجودی به مقام و منزلت آن بزرگواران نمی‌رسد و در بسیاری از روایات، این تفضیل با عبارات متفاوت بیان شده است. پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> فرمودند:<blockquote>«'''أَنَا سَيِّدُ الْأوّلينَ وَالْآخِرِينَ وَ أَنْتَ يَا عَلِيُّ! سَيِّدُ الْخَلَائِقِ بَعْدِی، اوّلنَا کَآخِرِنَا وَ آخِرُنَا کَاوّلنَا'''»<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ج۲۶، ص ۳۱۶.</ref>		صفت یاد شده، مقام شامخ [[امام زمان]] و پدران گرامیشان <small>علیهم‌السلام</small> را بیان می‌کند که هیچ موجودی به مقام و منزلت آن بزرگواران نمی‌رسد و در بسیاری از روایات، این تفضیل با عبارات متفاوت بیان شده است. پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> فرمودند:<blockquote>«'''أَنَا سَيِّدُ الْأوّلينَ وَالْآخِرِينَ وَ أَنْتَ يَا عَلِيُّ! سَيِّدُ الْخَلَائِقِ بَعْدِی، اوّلنَا کَآخِرِنَا وَ آخِرُنَا کَاوّلنَا'''»<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ج۲۶، ص ۳۱۶.</ref>

	«من آقای اوّلین و آخرینم و تو ای علی! آقای آفریدگان بعد از منی، اوّلین ما مانند آخرین ماست و آخرین ما مانند اوّلین ماست».</blockquote>امام در هیچ‌یک از اوصافش نظیر و شبیه ندارد و از هر جهت یگانه و بی‌نظیر است تا جایی که هیچ فضلی از طرف خدا به کسی نمی‌رسد، مگر به واسطه‌ی آن حضرت، زیرا این نعمت در اصل از‌آن امام بوده و خدای تعالی در مرتبه‌ی اوّل به حضرتش عطا فرموده است. امام رضا <small>علیه‌السلام</small> در معرّفی امام می‌فرمایند:<blockquote>«امام یگانه‌ی روزگار خویش است، هیچکس (در مقام) به (منزلت) او نزدیک نمی‌شود و هیچ عالمی با او برابری نمی‌کند و جای‌گزین برای او پیدا نمی‌شود و شبیه و مانند ندارد و همه‌ی فضیلت‌ها مخصوص اوست، بدون آن‌که آن‌ها را طلب کرده و به اختیار خود کسب کرده باشد، بلکه این امتیازی از طرف فضل کننده‌ی بسیار بخشنده (خداوند) برای امام است».<ref>ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، ص ۲۰۱.</ref> </blockquote>فضایل ائمه <small>علیهم‌السلام</small> بی‌نظیر است؛ به گونه‌ای که بر تمام انسان‌های عالم برتری دارند و صدر نشین عالم هستی هستند که در زمان ما صدرنشین عالم هستی، امام زمان <small>علیه‌السلام</small> هستند. از سوی دیگر، در وصفِ «'''صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوى'''»<ref>«و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یک‌دیگر همکاری کنید». مائده: ۲.</ref> آن حضرت، «صاحب برّو تقوی» خوانده شده‌اند و این دو صفت برای آن بزرگوار کاملاً ثابت است. واژگان «بِرِّ» و «تقْوی» در آیه‌ی: «'''وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوی'''» با هم ذکر شده‌اند که یکی جنبه‌ی اثباتی دارد و اشاره به اعمال مفید است، و دیگری جنبه‌ی نفی دارد و اشاره به جلوگیری از اعمال خلاف است. به این ترتیب، تعاون و همکاری باید هم در دعوت به نیکی‌ها و هم در مبارزه با بدی‌ها انجام گیرد<ref>تفسیر نمونه، ج ۴، ص ۲۵۳.</ref> و این همان روش عمده‌ای است که به وسیله‌ی حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> در به ثمر رسیدن انقلاب آن بزرگوار باید اعمال گردد.		«من آقای اوّلین و آخرینم و تو ای علی! آقای آفریدگان بعد از منی، اوّلین ما مانند آخرین ماست و آخرین ما مانند اوّلین ماست».</blockquote>امام در هیچ‌یک از اوصافش نظیر و شبیه ندارد و از هر جهت یگانه و بی‌نظیر است تا جایی که هیچ فضلی از طرف خدا به کسی نمی‌رسد، مگر به واسطه‌ی آن حضرت، زیرا این نعمت در اصل از‌آن امام بوده و خدای تعالی در مرتبه‌ی اوّل به حضرتش عطا فرموده است. امام رضا <small>علیه‌السلام</small> در معرّفی امام می‌فرمایند:<blockquote>«امام یگانه‌ی روزگار خویش است، هیچکس (در مقام) به (منزلت) او نزدیک نمی‌شود و هیچ عالمی با او برابری نمی‌کند و جای‌گزین برای او پیدا نمی‌شود و شبیه و مانند ندارد و همه‌ی فضیلت‌ها مخصوص اوست، بدون آن‌که آن‌ها را طلب کرده و به اختیار خود کسب کرده باشد، بلکه این امتیازی از طرف فضل کننده‌ی بسیار بخشنده (خداوند) برای امام است».<ref>ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، ص ۲۰۱.</ref> </blockquote>فضایل ائمه <small>علیهم‌السلام</small> بی‌نظیر است؛ به گونه‌ای که بر تمام انسان‌های عالم برتری دارند و صدر نشین عالم هستی هستند که در زمان ما صدرنشین عالم هستی، امام زمان <small>علیه‌السلام</small> هستند. از سوی دیگر، در وصفِ «'''صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوى'''»<ref>«و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یک‌دیگر همکاری کنید». مائده: ۲.</ref> آن حضرت، «صاحب برّو تقوی» خوانده شده‌اند و این دو صفت برای آن بزرگوار کاملاً ثابت است. واژگان «بِرِّ» و «تقْوی» در آیه‌ی: «'''وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوی'''» با هم ذکر شده‌اند که یکی جنبه‌ی اثباتی دارد و اشاره به اعمال مفید است، و دیگری جنبه‌ی نفی دارد و اشاره به جلوگیری از اعمال خلاف است. به این ترتیب، تعاون و همکاری باید هم در دعوت به نیکی‌ها و هم در مبارزه با بدی‌ها انجام گیرد<ref>تفسیر نمونه، ج ۴، ص ۲۵۳.</ref> و این همان روش عمده‌ای است که به وسیله‌ی حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> در به ثمر رسیدن انقلاب آن بزرگوار باید اعمال گردد.
	<references />		<references />
	[[رده:زندگینامه و مشخصات]]		[[رده:زندگینامه و مشخصات]]

Saeed: افزودن رده

2026-07-30T15:47:01Z

افزودن رده

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۷
خط ۱:		خط ۱:
			= [[:رده:زندگینامه و مشخصات\|زندگینامه و مشخصات]] - حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، صاحب برّ و تقوی =
	<blockquote>'''«صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوَى»'''<ref>سیّدبن طاووس، اقبال الاعمال، ص ۲۹۷؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ص ۱۰۷.</ref>		<blockquote>'''«صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوَى»'''<ref>سیّدبن طاووس، اقبال الاعمال، ص ۲۹۷؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ص ۱۰۷.</ref>

خط ۱۲:		خط ۱۳:

	«من آقای اوّلین و آخرینم و تو ای علی! آقای آفریدگان بعد از منی، اوّلین ما مانند آخرین ماست و آخرین ما مانند اوّلین ماست».</blockquote>امام در هیچ‌یک از اوصافش نظیر و شبیه ندارد و از هر جهت یگانه و بی‌نظیر است تا جایی که هیچ فضلی از طرف خدا به کسی نمی‌رسد، مگر به واسطه‌ی آن حضرت، زیرا این نعمت در اصل از‌آن امام بوده و خدای تعالی در مرتبه‌ی اوّل به حضرتش عطا فرموده است. امام رضا <small>علیه‌السلام</small> در معرّفی امام می‌فرمایند:<blockquote>«امام یگانه‌ی روزگار خویش است، هیچکس (در مقام) به (منزلت) او نزدیک نمی‌شود و هیچ عالمی با او برابری نمی‌کند و جای‌گزین برای او پیدا نمی‌شود و شبیه و مانند ندارد و همه‌ی فضیلت‌ها مخصوص اوست، بدون آن‌که آن‌ها را طلب کرده و به اختیار خود کسب کرده باشد، بلکه این امتیازی از طرف فضل کننده‌ی بسیار بخشنده (خداوند) برای امام است».<ref>ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، ص ۲۰۱.</ref> </blockquote>فضایل ائمه <small>علیهم‌السلام</small> بی‌نظیر است؛ به گونه‌ای که بر تمام انسان‌های عالم برتری دارند و صدر نشین عالم هستی هستند که در زمان ما صدرنشین عالم هستی، امام زمان <small>علیه‌السلام</small> هستند. از سوی دیگر، در وصفِ «'''صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوى'''»<ref>«و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یک‌دیگر همکاری کنید». مائده: ۲.</ref> آن حضرت، «صاحب برّو تقوی» خوانده شده‌اند و این دو صفت برای آن بزرگوار کاملاً ثابت است. واژگان «بِرِّ» و «تقْوی» در آیه‌ی: «'''وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوی'''» با هم ذکر شده‌اند که یکی جنبه‌ی اثباتی دارد و اشاره به اعمال مفید است، و دیگری جنبه‌ی نفی دارد و اشاره به جلوگیری از اعمال خلاف است. به این ترتیب، تعاون و همکاری باید هم در دعوت به نیکی‌ها و هم در مبارزه با بدی‌ها انجام گیرد<ref>تفسیر نمونه، ج ۴، ص ۲۵۳.</ref> و این همان روش عمده‌ای است که به وسیله‌ی حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> در به ثمر رسیدن انقلاب آن بزرگوار باید اعمال گردد.		«من آقای اوّلین و آخرینم و تو ای علی! آقای آفریدگان بعد از منی، اوّلین ما مانند آخرین ماست و آخرین ما مانند اوّلین ماست».</blockquote>امام در هیچ‌یک از اوصافش نظیر و شبیه ندارد و از هر جهت یگانه و بی‌نظیر است تا جایی که هیچ فضلی از طرف خدا به کسی نمی‌رسد، مگر به واسطه‌ی آن حضرت، زیرا این نعمت در اصل از‌آن امام بوده و خدای تعالی در مرتبه‌ی اوّل به حضرتش عطا فرموده است. امام رضا <small>علیه‌السلام</small> در معرّفی امام می‌فرمایند:<blockquote>«امام یگانه‌ی روزگار خویش است، هیچکس (در مقام) به (منزلت) او نزدیک نمی‌شود و هیچ عالمی با او برابری نمی‌کند و جای‌گزین برای او پیدا نمی‌شود و شبیه و مانند ندارد و همه‌ی فضیلت‌ها مخصوص اوست، بدون آن‌که آن‌ها را طلب کرده و به اختیار خود کسب کرده باشد، بلکه این امتیازی از طرف فضل کننده‌ی بسیار بخشنده (خداوند) برای امام است».<ref>ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، ص ۲۰۱.</ref> </blockquote>فضایل ائمه <small>علیهم‌السلام</small> بی‌نظیر است؛ به گونه‌ای که بر تمام انسان‌های عالم برتری دارند و صدر نشین عالم هستی هستند که در زمان ما صدرنشین عالم هستی، امام زمان <small>علیه‌السلام</small> هستند. از سوی دیگر، در وصفِ «'''صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوى'''»<ref>«و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یک‌دیگر همکاری کنید». مائده: ۲.</ref> آن حضرت، «صاحب برّو تقوی» خوانده شده‌اند و این دو صفت برای آن بزرگوار کاملاً ثابت است. واژگان «بِرِّ» و «تقْوی» در آیه‌ی: «'''وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوی'''» با هم ذکر شده‌اند که یکی جنبه‌ی اثباتی دارد و اشاره به اعمال مفید است، و دیگری جنبه‌ی نفی دارد و اشاره به جلوگیری از اعمال خلاف است. به این ترتیب، تعاون و همکاری باید هم در دعوت به نیکی‌ها و هم در مبارزه با بدی‌ها انجام گیرد<ref>تفسیر نمونه، ج ۴، ص ۲۵۳.</ref> و این همان روش عمده‌ای است که به وسیله‌ی حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> در به ثمر رسیدن انقلاب آن بزرگوار باید اعمال گردد.
			<references />
			[[رده:زندگینامه و مشخصات]]

Saeed: مطلب جدید

2022-07-28T14:49:00Z

مطلب جدید

صفحهٔ تازه

<blockquote>'''«صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوَى»'''<ref>سیّدبن طاووس، اقبال الاعمال، ص ۲۹۷؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ص ۱۰۷.</ref>

«صدرنشین آفریدگان صاحب نیکی و تقوی».<ref>«یعْسُوبُ الْمُتَّقِين؛ پیشوای پرهیزگاران.» مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ص ۹۹ و ۱۱۷.</ref></blockquote>'''لغت:'''

کلمه‌ی «بِرِّ» به معنای «فزونی و وسعت در خیرونیکی» است و گاهی این صفت به خدای تعالی نسبت داده شده است، مانند آیه‌ی: «'''إنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ'''» (طور: ۲۸) و درباره‌ی بندگان خدا گفته می‌شود: «'''بَرَّ العبدُ رَبَّه'''»، یعنی اطاعت و پرستش او نسبت به خدا، وسیع و گسترده است. پس «بِرِّ» از طرف خدا بر بندگانش به معنای «فزونی ثواب و پاداش» است و از جانب بندگان به معنای «پرستش و اطاعت» است، که این اطاعت و پرستش خود دو گونه است: نوعی اطاعت در عقیده، و اطاعت در اعمال.

«بِرِّ» در معنای «راست‌گویی» هم به کار رفته است، زیرا در راست‌گویی خیر زیاد است و در معنای «سوگند خوردن» نیز به کار می‌رود، یعنی در سوگند و سخنش راست می گوید.<ref>راغب اصفهانی، مفردات، ج ۱، ص ۱۱۴.</ref>

'''شرح:'''

صفت یاد شده، مقام شامخ امام زمان و پدران گرامیشان علیهم‌السلام را بیان می‌کند که هیچ موجودی به مقام و منزلت آن بزرگواران نمی‌رسد و در بسیاری از روایات، این تفضیل با عبارات متفاوت بیان شده است. پیامبراکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند:<blockquote>«'''أَنَا سَيِّدُ الْأوّلينَ وَالْآخِرِينَ وَ أَنْتَ يَا عَلِيُّ! سَيِّدُ الْخَلَائِقِ بَعْدِی، اوّلنَا کَآخِرِنَا وَ آخِرُنَا کَاوّلنَا'''»<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج ۹۹، ج۲۶، ص ۳۱۶.</ref>

«من آقای اوّلین و آخرینم و تو ای علی! آقای آفریدگان بعد از منی، اوّلین ما مانند آخرین ماست و آخرین ما مانند اوّلین ماست».</blockquote>امام در هیچ‌یک از اوصافش نظیر و شبیه ندارد و از هر جهت یگانه و بی‌نظیر است تا جایی که هیچ فضلی از طرف خدا به کسی نمی‌رسد، مگر به واسطه‌ی آن حضرت، زیرا این نعمت در اصل از‌آن امام بوده و خدای تعالی در مرتبه‌ی اوّل به حضرتش عطا فرموده است. امام رضا علیه‌السلام در معرّفی امام می‌فرمایند:<blockquote>«امام یگانه‌ی روزگار خویش است، هیچکس (در مقام) به (منزلت) او نزدیک نمی‌شود و هیچ عالمی با او برابری نمی‌کند و جای‌گزین برای او پیدا نمی‌شود و شبیه و مانند ندارد و همه‌ی فضیلت‌ها مخصوص اوست، بدون آن‌که آن‌ها را طلب کرده و به اختیار خود کسب کرده باشد، بلکه این امتیازی از طرف فضل کننده‌ی بسیار بخشنده (خداوند) برای امام است».<ref>ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، ص ۲۰۱.</ref> </blockquote>فضایل ائمه علیهم‌السلام بی‌نظیر است؛ به گونه‌ای که بر تمام انسان‌های عالم برتری دارند و صدر نشین عالم هستی هستند که در زمان ما صدرنشین عالم هستی، امام زمان علیه‌السلام هستند. از سوی دیگر، در وصفِ «'''صَدْرُ الْخَلَائِق ذُو الْبِرِّ وَ التَّقْوى'''»<ref>«و در نیکوکاری و پرهیزگاری با یک‌دیگر همکاری کنید». مائده: ۲.</ref> آن حضرت، «صاحب برّو تقوی» خوانده شده‌اند و این دو صفت برای آن بزرگوار کاملاً ثابت است. واژگان «بِرِّ» و «تقْوی» در آیه‌ی: «'''وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوی'''» با هم ذکر شده‌اند که یکی جنبه‌ی اثباتی دارد و اشاره به اعمال مفید است، و دیگری جنبه‌ی نفی دارد و اشاره به جلوگیری از اعمال خلاف است. به این ترتیب، تعاون و همکاری باید هم در دعوت به نیکی‌ها و هم در مبارزه با بدی‌ها انجام گیرد<ref>تفسیر نمونه، ج ۴، ص ۲۵۳.</ref> و این همان روش عمده‌ای است که به وسیله‌ی حضرت مهدی علیه‌السلام در به ثمر رسیدن انقلاب آن بزرگوار باید اعمال گردد.