Vafa در ‏۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۲

2025-10-02T16:52:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۲۲
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	محقّق اربلی بعد از نقل این حکایت و حکایت اسماعیل هرقلی که گذشت، می‌گوید: مردمانی در راه حجاز و... که یا راه را گم کرده یا درمانده بودند، امام(علیه السلام) را بسیار دیده‌اند و آن حضرت آنان را نجات داده و به خواسته‌شان رسانده. و اگر نگران طولانی شدن نبودیم، ذکر می‌کردیم.<ref>کشف الغمّة 2 / 497؛ بحارالأنوار 52 / 65.</ref>		محقّق اربلی بعد از نقل این حکایت و حکایت اسماعیل هرقلی که گذشت، می‌گوید: مردمانی در راه حجاز و... که یا راه را گم کرده یا درمانده بودند، امام(علیه السلام) را بسیار دیده‌اند و آن حضرت آنان را نجات داده و به خواسته‌شان رسانده. و اگر نگران طولانی شدن نبودیم، ذکر می‌کردیم.<ref>کشف الغمّة 2 / 497؛ بحارالأنوار 52 / 65.</ref>
	----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان		----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان
			<references />
			[[رده:تشرفات و ملاقات ها]]

Vafa: صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - سیّد عَطوه زیدی = عالم فاضل المعی، علیّ‌بن عیسی اربلی، صاحب کشف الغمّة گوید: سیّدباقی‌بن عطوه علوی حسنی برای من حکایت کرد و گفت: پدرم عطوه، زیدی بود. او دچار یک بیماری بود که اطبّا از درمانش ناتوا...» ایجاد کرد

2025-10-02T15:30:55Z

صفحه‌ای تازه حاوی «= تشرفات و ملاقات ها - سیّد عَطوه زیدی = عالم فاضل المعی، علیّ‌بن عیسی اربلی، صاحب کشف الغمّة گوید: سیّدباقی‌بن عطوه علوی حسنی برای من حکایت کرد و گفت: پدرم عطوه، زیدی بود. او دچار یک بیماری بود که اطبّا از درمانش ناتوا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - سیّد عَطوه زیدی =
عالم فاضل المعی، علیّ‌بن عیسی اربلی، صاحب کشف الغمّة گوید: سیّدباقی‌بن عطوه علوی حسنی برای من حکایت کرد و گفت:

پدرم عطوه، زیدی بود. او دچار یک بیماری بود که اطبّا از درمانش ناتوان بودند. و از ما پسرانش به دلیل تمایلی که به مذهب امامیّه داشتیم، آزرده و ناخشنود بود و بارها می‌گفت: تا وقتی که امام شما، مهدی(علیه السلام) نیاید و مرا از این بیماری نجات ندهد، من شما را تأیید نمی‌کنم و به مذهب شما معتقد نمی‌شوم.

اتّفاقاً شبی هنگام نماز عشا، ما همه یک‌جا جمع بودیم، ناگاه فریاد پدر را شنیدیم که می‌گوید: بشتابید!

چون با سرعت نزدش رفتیم، گفت: بدوید و امام خود را دریابید که همین لحظه از پیش من بیرون رفت.

ما هرچند دویدیم، کسی را ندیدیم و برگشته و پرسیدیم: چه بود؟

گفت: شخصی نزد من آمد و گفت: ای عطوه!

من گفتم: تو کیستی؟

گفت: من، امام پسران تو، آمده‌ام که تو را شفا دهم.

و بعد از آن، دست دراز کرد و بر اعضای دردناک من دست مالید. وقتی به خودم نگاه کردم، اثری از آن بیماری ندیدم.

عطوه مدّت طولانی زنده بود و با قوّت و توانایی، زندگانی کرد. و من غیر از پسران او، از عدّه‌ی بسیاری این قصّه را پرسیدم و همه به همین شکل، بی زیاد و کم نقل کردند.

محقّق اربلی بعد از نقل این حکایت و حکایت اسماعیل هرقلی که گذشت، می‌گوید: مردمانی در راه حجاز و... که یا راه را گم کرده یا درمانده بودند، امام(علیه السلام) را بسیار دیده‌اند و آن حضرت آنان را نجات داده و به خواسته‌شان رسانده. و اگر نگران طولانی شدن نبودیم، ذکر می‌کردیم.<ref>کشف الغمّة 2 / 497؛ بحارالأنوار 52 / 65.</ref>
----نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّف‌یافتگان

سیّد عَطوه زیدی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Vafa در ‏۲ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۲