http://wikimahdi.com/index.php?action=history&feed=atom&title=%D9%81%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA_%D9%86%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85_%D9%86%D9%82%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%86_%D9%88_%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%BAفدای دوست نکردیم نقد جان و دریغ - تاریخچهٔ نسخهها2026-06-13T10:48:35Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.39.11http://wikimahdi.com/index.php?title=%D9%81%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D8%AF%D9%88%D8%B3%D8%AA_%D9%86%DA%A9%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%85_%D9%86%D9%82%D8%AF_%D8%AC%D8%A7%D9%86_%D9%88_%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%BA&diff=441&oldid=prevVafa: صفحهای تازه حاوی «'''فدایِ دوست''' فدای دوست نکردیم نقد جان،و دریغ که کار عشق، زما...» ایجاد کرد2023-11-23T14:52:21Z<p>صفحهای تازه حاوی «'''فدایِ دوست''' فدای دوست نکردیم نقد جان،و دریغ که کار عشق، زما...» ایجاد کرد</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>'''فدایِ دوست'''<br />
<br />
<br />
فدای دوست نکردیم نقد جان،و دریغ <br />
<br />
که کار عشق، زما ، این قَدَر نمی آید۱<br />
<br />
بسی حکایت دل هست با نسیم سحر <br />
<br />
ولی ز بخت من امشب سحر نمی آید<br />
<br />
درین خیال به سر شد زمان عمر و هنوز <br />
<br />
بلای زلف درازت به سر نمی آید<br />
<br />
چنان به حسرت خاک در تو می میرم <br />
<br />
که آب زندگی ام در نظر نمی آید<br />
<br />
ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس <br />
<br />
کنون زحلقه ژاله به در نمی آید<br />
<br />
<br />
مجد همگر :<br />
<br />
مراد من ز وصال تو برنمیآید<br />
<br />
بلای عشق تو بر من به سر نمیآید<br />
<br />
شب جوانی من در امید تو بگذشت<br />
<br />
هنوز صبح وصال تو برنمیآید<br />
<br />
درخت وصل تو در باغ عمر بنشاندم<br />
<br />
برفت عمر و هنوز آن به بر نمیآید<br />
<br />
در آرزوی تو بر من دمی نمیگذرد<br />
<br />
که بر دلم ز تو جوری دگر نمیآید<br />
<br />
دلم ببردی و جان از کف تو هم نبرم<br />
<br />
که تیر هجر تو جز بر جگر نمیآید<br />
<br />
خیال روی تو در چشم من چنان بنشست<br />
<br />
که آفتاب و مَهَم در نظر نمیآید<br />
<br />
<nowiki>----------</nowiki><br />
<br />
حافظ امید موعود، عبدالحسین فخاری<br />
----۱.عاشق واقعی آن است که جان را فدای محبوب نماید و اگر این نمی کند، در عشق خود تردید کند! اگر تمام عمر از فضایل محبوب عالم سخن برود، محاسن او به پایان نمی رسد و شاعر باز تکرار می کند که گردی از کوی او را با آب حیات مبادله نمی کند و از فراق او از چشم، ژاله می بارد و دل از همه کس جز او بریده است...</div>Vafa