آسوده ساختن زوّار از آزار خادم سنّی: تفاوت میان نسخهها
(مقاله جدید) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (یک نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
= [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - آسوده ساختن زوّار از آزار خادم سنّی = | = [[:رده:تشرفات و ملاقات ها|تشرفات و ملاقات ها]] - آسوده ساختن زوّار از آزار خادم سنّی = | ||
آقامحمّد -دام توفیقه- نقل کرد که مردی از اهل سنّت سامرّا به نام مصطفی حمّود، یکی از خدّامی بود که کاری جز آزردن زوّار و گرفتن مال آنها با هر مکر و حیلهای ندارند. او بیشتر اوقات در سرداب مقدّس | آقامحمّد -دام توفیقه- نقل کرد که مردی از اهل سنّت [[سامرا|سامرّا]] به نام مصطفی حمّود، یکی از خدّامی بود که کاری جز آزردن زوّار و گرفتن مال آنها با هر مکر و حیلهای ندارند. او بیشتر اوقات در [[سرداب مقدس|سرداب]] مقدّس و در صفّهی کوچکی که پشت پنجرهی ناصر عبّاسی است می نشست و اکثر زیارات مأثوره را حفظ بود. | ||
پس شبی حضرت حجّت <small>علیهالسلام</small> را در خواب دید که به او میفرماید: «تا کی زوّار مرا میآزاری و نمیگذاری زیارت بخوانند؟ تو را چه به دخالت در این کار؟ ایشان را واگذار با آنچه میگویند!» | هر کس وارد آن مکان شریف میشد و شروع به زیارت میکرد، آن خبیث او را از حالت زیارت و حضور قلب میانداخت و پیوسته اشتباههای قرائت زائرین را تذکّر میداد، اشتباهات کوچکی که برای بیشتر مردم پیش میآید. | ||
پس شبی حضرت [[حجت|حجّت]] <small>علیهالسلام</small> را در خواب دید که به او میفرماید: «تا کی زوّار مرا میآزاری و نمیگذاری زیارت بخوانند؟ تو را چه به دخالت در این کار؟ ایشان را واگذار با آنچه میگویند!» | |||
پس بیدار شد در حالی که خداوند هر دو گوشش را کر نموده بود. | پس بیدار شد در حالی که خداوند هر دو گوشش را کر نموده بود. | ||
نسخهٔ کنونی تا ۳۰ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۱۲
تشرفات و ملاقات ها - آسوده ساختن زوّار از آزار خادم سنّی
آقامحمّد -دام توفیقه- نقل کرد که مردی از اهل سنّت سامرّا به نام مصطفی حمّود، یکی از خدّامی بود که کاری جز آزردن زوّار و گرفتن مال آنها با هر مکر و حیلهای ندارند. او بیشتر اوقات در سرداب مقدّس و در صفّهی کوچکی که پشت پنجرهی ناصر عبّاسی است می نشست و اکثر زیارات مأثوره را حفظ بود.
هر کس وارد آن مکان شریف میشد و شروع به زیارت میکرد، آن خبیث او را از حالت زیارت و حضور قلب میانداخت و پیوسته اشتباههای قرائت زائرین را تذکّر میداد، اشتباهات کوچکی که برای بیشتر مردم پیش میآید.
پس شبی حضرت حجّت علیهالسلام را در خواب دید که به او میفرماید: «تا کی زوّار مرا میآزاری و نمیگذاری زیارت بخوانند؟ تو را چه به دخالت در این کار؟ ایشان را واگذار با آنچه میگویند!»
پس بیدار شد در حالی که خداوند هر دو گوشش را کر نموده بود.
پس از آن دیگر چیزی نشنید و زوّار از او آسوده شدند و همین طور بود تا به گذشتگان خویش پیوست.[۱]
نجم ثاقب - باب هفتم: حکایات تشرّفیافتگان
پانویس
- ↑ ر.ک: جنّة المأوی / ۱۰۶ (حکایت ۳۹).