زیارت: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی‌مهدی
(صفحه‌ای تازه حاوی «ابن فارس می گوید: زیارت از ریشه ی «زور» به معنای میل و عدول از چیزی است... زائر...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
ابن فارس می گوید: زیارت از ریشه ی «زور» به معنای میل و عدول از چیزی است... زائر را از آن جهت زائر میگویند که وقتی به زیارت تو می آید، از غیر تو عدول می کند و روی بر می گرداند.<sup>1</sup> فیومی می نویسد: زیارت به معنای قصد و توجه است... زیارت، در عرف آن است که انسان با انگیزه بزرگداشت کسی و أنس گرفتن با او به وی روی آورد.<sup>2</sup>
ابن فارس می گوید: زیارت از ریشه ی «زور» به معنای میل و عدول از چیزی است... زائر را از آن جهت زائر میگویند که وقتی به زیارت تو می آید، از غیر تو عدول می کند و روی بر می گرداند.<ref>ابن فارس، معجم مقاييس اللغة</ref> فیومی می نویسد: زیارت به معنای قصد و توجه است... زیارت، در عرف آن است که انسان با انگیزه بزرگداشت کسی و أنس گرفتن با او به وی روی آورد.<ref>فیومی، المصباح المنير، ذیل ماده «زور»</ref>


زیارت در معنای اصطلاحی و متداول آن، به هرگونه دیدار و ملاقاتی اطلاق نمی شود؛ بلکه ملاقات با اشخاص و دیدار از اماکنی است که از نظر زیارت کنندگان دارای احترام، شرافت و برتری هستند. همین مفهوم را نیز می توان در متون دینی مشاهده نمود. مثلا در متون دینی به ما تأکید می شود که به زیارت عالمان دین برویم<sup>3</sup> و یا خانه ی خدا و قبر شریف پیامبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم و قبور شریف امامان شیعه علیهم السلام را زیارت کنیم.<sup>4</sup> بنابراین افراد به زیارت چهره های علمی و معنوی می روند و یا زائر اماكن عالیه و مشاهد مشرفه می شوند تا از اعتبار، قداست، فضیلت، معنا و روحانیتی که در شخص و یا مکان مزبور وجود دارد، بهره مند گردند.
زیارت در معنای اصطلاحی و متداول آن، به هرگونه دیدار و ملاقاتی اطلاق نمی شود؛ بلکه ملاقات با اشخاص و دیدار از اماکنی است که از نظر زیارت کنندگان دارای احترام، شرافت و برتری هستند. همین مفهوم را نیز می توان در متون دینی مشاهده نمود. مثلا در متون دینی به ما تأکید می شود که به زیارت عالمان دین برویم<ref>ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، باب «مجالسة العلماء و صحبتهم»، ص ۳۹</ref> و یا خانه ی خدا و قبر شریف پیامبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم و قبور شریف امامان [[شیعه]] علیهم السلام را زیارت کنیم.<ref>حرعاملی، وسائل الشيعة، ۱۴۰۹ ه.ق، ج ۸، باب «وجود اجبار الوالي الناس على الحج و زیارة الرسول والاقامة بالحرمين كفاية» ص ۱۵</ref> بنابراین افراد به زیارت چهره های علمی و معنوی می روند و یا زائر اماكن عالیه و مشاهد مشرفه می شوند تا از اعتبار، قداست، فضیلت، معنا و روحانیتی که در شخص و یا مکان مزبور وجود دارد، بهره مند گردند.


یکی از راه های بزرگداشت مفاخر و صاحبان کمال، زیارت آنان است که موجب استمرار حیات علمی و معنوی آنان می شود. افزون بر این، عامل پیوند نسل حاضر و نسل های آینده با نسل های گذشته و وسیله ارتباط روحی با آنها وکمالاتشان است. <sup>5</sup>
یکی از راه های بزرگداشت مفاخر و صاحبان کمال، زیارت آنان است که موجب استمرار حیات علمی و معنوی آنان می شود. افزون بر این، عامل پیوند نسل حاضر و نسل های آینده با نسل های گذشته و وسیله ارتباط روحی با آنها وکمالاتشان است.<ref>جوادی آملی، ادب فنای مقربان، ج ۱، ص ۲۳</ref>
 
----لیلا خلیلیان فر، اوصاف حضرت حجت علیه السلام در ادعیه و زیارات صفحه 26
لیلا خلیلیان فر، اوصاف حضرت حجت علیه السلام در ادعیه و زیارات صفحه 26
 
1- ابن فارس، معجم مقاييس اللغة
 
2- فیومی، المصباح المنير، ذیل ماده «زور»
 
3- ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، باب «مجالسة العلماء و صحبتهم»، ص ۳۹
 
4- حرعاملی، وسائل الشيعة، ۱۴۰۹ ه.ق، ج ۸، باب «وجود اجبار الوالي الناس على الحج و زیارة الرسول والاقامة بالحرمين كفاية» ص ۱۵
 
5- جوادی آملی، ادب فنای مقربان، ج ۱، ص ۲۳

نسخهٔ کنونی تا ‏۶ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۰۰

ابن فارس می گوید: زیارت از ریشه ی «زور» به معنای میل و عدول از چیزی است... زائر را از آن جهت زائر میگویند که وقتی به زیارت تو می آید، از غیر تو عدول می کند و روی بر می گرداند.[۱] فیومی می نویسد: زیارت به معنای قصد و توجه است... زیارت، در عرف آن است که انسان با انگیزه بزرگداشت کسی و أنس گرفتن با او به وی روی آورد.[۲]

زیارت در معنای اصطلاحی و متداول آن، به هرگونه دیدار و ملاقاتی اطلاق نمی شود؛ بلکه ملاقات با اشخاص و دیدار از اماکنی است که از نظر زیارت کنندگان دارای احترام، شرافت و برتری هستند. همین مفهوم را نیز می توان در متون دینی مشاهده نمود. مثلا در متون دینی به ما تأکید می شود که به زیارت عالمان دین برویم[۳] و یا خانه ی خدا و قبر شریف پیامبراکرم صلی الله علیه و آله وسلم و قبور شریف امامان شیعه علیهم السلام را زیارت کنیم.[۴] بنابراین افراد به زیارت چهره های علمی و معنوی می روند و یا زائر اماكن عالیه و مشاهد مشرفه می شوند تا از اعتبار، قداست، فضیلت، معنا و روحانیتی که در شخص و یا مکان مزبور وجود دارد، بهره مند گردند.

یکی از راه های بزرگداشت مفاخر و صاحبان کمال، زیارت آنان است که موجب استمرار حیات علمی و معنوی آنان می شود. افزون بر این، عامل پیوند نسل حاضر و نسل های آینده با نسل های گذشته و وسیله ارتباط روحی با آنها وکمالاتشان است.[۵]


لیلا خلیلیان فر، اوصاف حضرت حجت علیه السلام در ادعیه و زیارات صفحه 26

  1. ابن فارس، معجم مقاييس اللغة
  2. فیومی، المصباح المنير، ذیل ماده «زور»
  3. ر.ک: کلینی، کافی، ج ۱، باب «مجالسة العلماء و صحبتهم»، ص ۳۹
  4. حرعاملی، وسائل الشيعة، ۱۴۰۹ ه.ق، ج ۸، باب «وجود اجبار الوالي الناس على الحج و زیارة الرسول والاقامة بالحرمين كفاية» ص ۱۵
  5. جوادی آملی، ادب فنای مقربان، ج ۱، ص ۲۳