ویکی‌مهدی - تغییرات اخیر [fa]

مهدی علیه‌السلام، دارای غیبتی طولانی

2026-09-10T17:18:37Z

مطلب جدید

نمایش تغییرات

حضرت مهدی علیه‌السلام، ناظر و گواه بر بندگان

2026-09-10T17:13:48Z

نمایش تغییرات

حضرت مهدی علیه‌السلام، عزت بخش اولیای الاهی

2026-09-10T17:03:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۳۳
خط ۶:		خط ۶:
	'''لغت:'''		'''لغت:'''

	«مُعِزّ» اسم فاعل از ماده‌ی «عَّز - يَعّز» است. «عَّز - يَعِزُّ» به کسر به معنای «إذا صار عَزِيزاً»، یعنی «هنگامی که عزیز شد»، و «عَزَّ - یَعَزُّ» به فتح به معنای «إذا اِشتَدَّ»، یعنی «هنگامی که شدّت گرفت» است. «مُعِزّ» از اسمای خدای تعالی است و او کسی‌است که به هر کس از بندگانش که بخواهد، عزّت می‌بخشد.<ref>ابن اثیر، النهاية، ج ۳، ص ۲۲۸.</ref> «عِزّ» به معنای «خلاف ذُلّ» است.<ref>جوهری، صحاح، ج ۲، ص ۸۸۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۵، ص ۳۷۴.</ref> این واژه در اصل به معنای «قوّت، شدّت و غلبه» است و به معنای «رفعت و امتناع» نیز آمده است.<ref>ابن منظور، همان، همان جا.</ref> به عقیده‌ی راغب، «عِزَّة» حالتی در انسان است که مانع شکست او می‌شود و گاهی برای مدح به کار می‌رود، نظیر آیه‌ی: '''«وَ للهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِين»''' <small>(منافقون: ۸)</small> و گاهی برای ذمّ و سرزنش به کار می‌رود، مثل عزّت کفّار، در آیه‌ی: '''«بَلِ الّذِينَ كَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ»''' <small>(ص: ۲)</small> و از آن‌جا که عزّت خدا، پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> و مؤمنین دائمی و باقی است، همان، عزّت حقیقی است و عزّت برای کافران «تَعَزُّز» است نه عزّت، که در حقیقت ذلّت است؛ چنان‌که پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> فرمودند:		«مُعِزّ» اسم فاعل از ماده‌ی «عَّز - يَعّز» است. «عَّز - يَعِزُّ» به کسر به معنای «إذا صار عَزِيزاً»، یعنی «هنگامی که عزیز شد»، و «عَزَّ - یَعَزُّ» به فتح به معنای «إذا اِشتَدَّ»، یعنی «هنگامی که شدّت گرفت» است. «مُعِزّ» از اسمای خدای تعالی است و او کسی‌است که به هر کس از بندگانش که بخواهد، عزّت می‌بخشد.<ref>ابن اثیر، النهاية، ج ۳، ص ۲۲۸.</ref> «عِزّ» به معنای «خلاف ذُلّ» است.<ref>جوهری، صحاح، ج ۲، ص ۸۸۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۵، ص ۳۷۴.</ref> این واژه در اصل به معنای «قوّت، شدّت و غلبه» است و به معنای «رفعت و امتناع» نیز آمده است.<ref>ابن منظور، همان، همان جا.</ref> به عقیده‌ی راغب، «عِزَّة» حالتی در انسان است که مانع شکست او می‌شود و گاهی برای مدح به کار می‌رود، نظیر آیه‌ی: '''«وَ للهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِين»''' <small>(منافقون: ۸)</small> و گاهی برای ذمّ و سرزنش به کار می‌رود، مثل عزّت کفّار، در آیه‌ی: '''«بَلِ الّذِينَ كَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ»''' <small>(ص: ۲)</small> و از آن‌جا که عزّت خدا، [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله\|پیامبراکرم]] <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> و مؤمنین دائمی و باقی است، همان، عزّت حقیقی است و عزّت برای کافران «تَعَزُّز» است نه عزّت، که در حقیقت ذلّت است؛ چنان‌که پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> فرمودند:

	'''«کلُّ عِزٍّ ليس بالله فهو ذلّ»'''.<ref>راغب اصفهانی، مفردات، ج ۱، ص ۵۶۳.</ref>		'''«کلُّ عِزٍّ ليس بالله فهو ذلّ»'''.<ref>راغب اصفهانی، مفردات، ج ۱، ص ۵۶۳.</ref>
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	'''دوم. حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، مایه‌ی عزّت اولیای الاهی'''		'''دوم. حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، مایه‌ی عزّت اولیای الاهی'''

	در طول تاریخ همواره به جز در بعضی از زمان‌ها، غلبه و عزّت ظاهری برای جبهه‌ی باطل بوده است و مؤمنان و اولیای الاهی، به ظاهر زبون و خوار بوده‌اند. با ظهور امام زمان <small>علیه‌السلام</small> عزت واقعی مؤمنان، نمایان و بی‌مایگی و بی‌پایگی عزت ظاهری دشمنان بر ملا می‌شود. علی‌بن‌ابراهیم در تفسیر آیه‌ی: '''«یا أّیُّهَا الّذينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأتِی اللهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنینَ أعِزَّةٍ عَلَی الْكافِرين»'''<ref>«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، هر کس از شما از دین خود برگردد، به زودی خدا گروهی [دیگر] را می‌آورد که آنان را دوست می‌دارد و آنان [نیز] او را دوست دارند. [اینان] با مؤمنان، فروتن، [و] بر کافران سرفرازند».</ref> <small>(مائده: ۵۴)</small> می‌گوید: این آیه درباره‌ی مهدی موعود و اصحاب او نازل شده است.<ref>قمی، تفسیر قمی، ج ۱، ص ۱۷۰.</ref> بنابراین امام زمان <small>علیه‌السلام</small> خود صاحب عزّتی هستند که خداوند به ایشان عطا کرده است و در قیام خود به فرمان حق تعالی اهل ایمان را عزت بخشیده و صاحبان عزت پوشالی را به ذلت می‌کشاند. در روایات نیز به موضوع عزت بخشی امام زمان <small>علیه‌السلام</small> به مؤمنان و اولیای الاهی تصریح شده است. حضرت علی <small>علیه‌السلام</small> د‍ر تفسیر آیه‌ی: '''«وَ نُريدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ»'''<ref>«و خواستیم بر کسانی که در آن سرزمین فرو دست شده بودند منت نهیم و آنان را پیشوایان [مردم] گردانیم، و ایشان را وارث [زمین] کنیم».</ref> <small>(قصص: ۵)</small> می‌فرمایند:		در طول تاریخ همواره به جز در بعضی از زمان‌ها، غلبه و عزّت ظاهری برای جبهه‌ی باطل بوده است و مؤمنان و اولیای الاهی، به ظاهر زبون و خوار بوده‌اند. با [[ظهور]] [[امام زمان]] <small>علیه‌السلام</small> عزت واقعی مؤمنان، نمایان و بی‌مایگی و بی‌پایگی عزت ظاهری دشمنان بر ملا می‌شود. علی‌بن‌ابراهیم در تفسیر آیه‌ی: '''«یا أّیُّهَا الّذينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأتِی اللهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنینَ أعِزَّةٍ عَلَی الْكافِرين»'''<ref>«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، هر کس از شما از دین خود برگردد، به زودی خدا گروهی [دیگر] را می‌آورد که آنان را دوست می‌دارد و آنان [نیز] او را دوست دارند. [اینان] با مؤمنان، فروتن، [و] بر کافران سرفرازند».</ref> <small>(مائده: ۵۴)</small> می‌گوید: این آیه درباره‌ی مهدی [[موعود اسلام\|موعود]] و اصحاب او نازل شده است.<ref>قمی، تفسیر قمی، ج ۱، ص ۱۷۰.</ref> بنابراین امام زمان <small>علیه‌السلام</small> خود صاحب عزّتی هستند که خداوند به ایشان عطا کرده است و در قیام خود به فرمان حق تعالی اهل ایمان را عزت بخشیده و صاحبان عزت پوشالی را به ذلت می‌کشاند. در روایات نیز به موضوع عزت بخشی امام زمان <small>علیه‌السلام</small> به مؤمنان و اولیای الاهی تصریح شده است. حضرت علی <small>علیه‌السلام</small> د‍ر تفسیر آیه‌ی: '''«وَ نُريدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ»'''<ref>«و خواستیم بر کسانی که در آن سرزمین فرو دست شده بودند منت نهیم و آنان را پیشوایان [مردم] گردانیم، و ایشان را وارث [زمین] کنیم».</ref> <small>(قصص: ۵)</small> می‌فرمایند:

	'''«هُمْ آلُ مُحَمَّدٍ یَبْعَثُ اللهُ مَهْدِیَّهُمْ بَعْدَ جَهْدِهِمْ فَیُعِزُّهُمْ وَ یُذِلُّ عَدُوَّهُم»'''.<ref>«آن‌ها خاندان محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله هستند که خداوند مهدي آن‌ها را پس از سختیشان برانگیزد، پس آنان را عزیز و دشمنانشان را ذلیل می‌گرداند». غیبت طوسی، ص ۱۸۴.</ref>		'''«هُمْ آلُ مُحَمَّدٍ یَبْعَثُ اللهُ مَهْدِیَّهُمْ بَعْدَ جَهْدِهِمْ فَیُعِزُّهُمْ وَ یُذِلُّ عَدُوَّهُم»'''.<ref>«آن‌ها خاندان محمد صلی‌الله‌علیه‌و‌آله هستند که خداوند مهدي آن‌ها را پس از سختیشان برانگیزد، پس آنان را عزیز و دشمنانشان را ذلیل می‌گرداند». غیبت طوسی، ص ۱۸۴.</ref>
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	امام سجاد <small>علیه‌السلام</small> درباره‌ی عزت شیعیان در زمان ظهور امام می‌فرمایند:		امام سجاد <small>علیه‌السلام</small> درباره‌ی عزت شیعیان در زمان ظهور امام می‌فرمایند:

	«هنگامی که قائم ما قیام کند، خداوند بیماری را از شیعیان ما برطرف می‌سازد، و دل‌های آنان را همچو پاره‌های آهن قرار می‌دهد، و نیروی هر مردی از آنان را، نیروی چهل مرد قرار می‌دهد و آن‌ها حاکمان زمین و رؤسای اجتماع خواهند بود».<ref>ر.ک: صدوق، الخصال، ج ۲، ص ۵۴۱. ترجمه از علی، دوانی، ۱۳۷۸ ه.ش، مهدی موعود، ترجمه‌ی جلد سیزدهم بحار، چ بیست و هشتم. تهران: دار الکتب الاسلامیه، ص ۱۱۱۰.</ref>		«هنگامی که [[قائم]] ما قیام کند، خداوند بیماری را از شیعیان ما برطرف می‌سازد، و دل‌های آنان را همچو پاره‌های آهن قرار می‌دهد، و نیروی هر مردی از آنان را، نیروی چهل مرد قرار می‌دهد و آن‌ها حاکمان زمین و رؤسای اجتماع خواهند بود».<ref>ر.ک: صدوق، الخصال، ج ۲، ص ۵۴۱. ترجمه از علی، دوانی، ۱۳۷۸ ه.ش، مهدی موعود، ترجمه‌ی جلد سیزدهم بحار، چ بیست و هشتم. تهران: دار الکتب الاسلامیه، ص ۱۱۱۰.</ref>

	البته لازم به ذکر است که حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> دوستان و شیعیانشان را هم پیش از ظهور (زمان غیبت) و هم پس از ظهور یاری نموده و عزت می‌بخشند. در نتیجه از صفاتی نظیر '''«مُعِزَّ الْمُؤْمِنِينَ الْمُسْتَضْعَفِين»''' که قید بعد از ظهور نیامده است و بدون قید «زمان ظهور» است، چنین استفاده می‌شود که آن حضرت مایه‌ی سرافرازی و عزت بخش دوستان و شیعیانشان، هم پیش از ظهور و هم پس از ظهور هستند.<ref>رفیعی، تفسیر و شرح دعای ندبه، ص۲۱۱.</ref>		البته لازم به ذکر است که حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> دوستان و شیعیانشان را هم پیش از ظهور (زمان [[غیبت]]) و هم پس از ظهور یاری نموده و عزت می‌بخشند. در نتیجه از صفاتی نظیر '''«مُعِزَّ الْمُؤْمِنِينَ الْمُسْتَضْعَفِين»''' که قید بعد از ظهور نیامده است و بدون قید «زمان ظهور» است، چنین استفاده می‌شود که آن حضرت مایه‌ی سرافرازی و عزت بخش دوستان و شیعیانشان، هم پیش از ظهور و هم پس از ظهور هستند.<ref>رفیعی، تفسیر و شرح دعای ندبه، ص۲۱۱.</ref>
	<references />		<references />
	[[رده:زندگینامه و مشخصات]]		[[رده:زندگینامه و مشخصات]]

حضرت مهدی علیه‌السلام، شکننده‌ی قدرت و عظمت متجاوزان

2026-09-10T16:56:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۲۶
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	'''شرح:'''		'''شرح:'''

	از این صفت استنباط می‌شود که امام <small>علیه‌السلام</small> در عصری ظهور می‌نمایند که تجاوزکاران از قدرت ویژه‌ای برخوردارند و بر جهان حاکمیت کامل دارند و مردم بدون یک رهبر بلند پایه، توان در هم‌شکستن آنان را ندارند. معمولاً ظلم و تجاوز به حقوق دیگران، تحت لوای قدرت ظاهری عده‌ای و ظلم پذیری عده‌ای دیگر صورت می‌گیرد. اقتدار عاملی است که از یک سو به افراد صاحب اقتدار، نیرویی مضاعف می‌بخشد و از سوی دیگر در دل مستضعفان، ایجاد وحشت می‌کند. لذا هرکس که می‌خواهد اقدام اصلاحی انجام دهد، باید با صاحب اقتدار روبرو شود.<ref>همتیان، ۱۳۸۷ ه.ق، شرح فراق، قم: بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود علیه‌السلام، ص ۱۵۵ و ۱۵۶.</ref> بنابراین، لازمه‌ی قیام حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> و تشکیل حکومت مهدوی، نابودی قدرت و شوکت متجاوزان است.		از این صفت استنباط می‌شود که امام <small>علیه‌السلام</small> در عصری [[ظهور]] می‌نمایند که تجاوزکاران از قدرت ویژه‌ای برخوردارند و بر جهان حاکمیت کامل دارند و مردم بدون یک رهبر بلند پایه، توان در هم‌شکستن آنان را ندارند. معمولاً ظلم و تجاوز به حقوق دیگران، تحت لوای قدرت ظاهری عده‌ای و ظلم پذیری عده‌ای دیگر صورت می‌گیرد. اقتدار عاملی است که از یک سو به افراد صاحب اقتدار، نیرویی مضاعف می‌بخشد و از سوی دیگر در دل مستضعفان، ایجاد وحشت می‌کند. لذا هرکس که می‌خواهد اقدام اصلاحی انجام دهد، باید با صاحب اقتدار روبرو شود.<ref>همتیان، ۱۳۸۷ ه.ق، شرح فراق، قم: بنیاد فرهنگی حضرت مهدی موعود علیه‌السلام، ص ۱۵۵ و ۱۵۶.</ref> بنابراین، لازمه‌ی قیام حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> و تشکیل حکومت مهدوی، نابودی قدرت و شوکت متجاوزان است.

	«معتدين» گروهی هستند که از حد و حدودی که خدای تعالی برای آن‌ها تعیین نموده تجاوز کرده‌اند. این گروه مانع بسیار بزرگی برای پیاده نمودن اسلام و احکام آن هستند و باید این مانع را برداشت. از این‌رو، یکی از برنامه‌های مهم امام زمان <small>علیه‌السلام</small> از بین بردن شوکت ستمکاران و متجاوزان است، تا راه رسیدن به کمال و آسایش حقیقی برای سایرین هموار شود. این امر در امت‌های پیشین نیز واقع شده، به این معنا که افرادی از حد و حدود الاهی تجاوز و تعدی کرده و خدای تعالی شوکت و قدرت آن‌ها را از بین برده و آنان را ذلیل نموده است،<ref>رفیعی، تفسیر و شرح دعای ندبه، ص ۱۹۵ و ۱۹۶.</ref> چنان که در سوره‌ی انبیا می‌فرماید:		«معتدين» گروهی هستند که از حد و حدودی که خدای تعالی برای آن‌ها تعیین نموده تجاوز کرده‌اند. این گروه مانع بسیار بزرگی برای پیاده نمودن اسلام و احکام آن هستند و باید این مانع را برداشت. از این‌رو، یکی از برنامه‌های مهم [[امام زمان]] <small>علیه‌السلام</small> از بین بردن شوکت ستمکاران و متجاوزان است، تا راه رسیدن به کمال و آسایش حقیقی برای سایرین هموار شود. این امر در امت‌های پیشین نیز واقع شده، به این معنا که افرادی از حد و حدود الاهی تجاوز و تعدی کرده و خدای تعالی شوکت و قدرت آن‌ها را از بین برده و آنان را ذلیل نموده است،<ref>رفیعی، تفسیر و شرح دعای ندبه، ص ۱۹۵ و ۱۹۶.</ref> چنان که در سوره‌ی انبیا می‌فرماید:

	'''«وَ كَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْيَةٍ كانَتْ ظالِمَة»'''. (انبياء: ۱۱)		'''«وَ كَمْ قَصَمْنا مِنْ قَرْيَةٍ كانَتْ ظالِمَة»'''. (انبياء: ۱۱)
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	'''«الْحَمْدُ لِلَّهِ قَاصِمِ الْجَبَّارِين»'''.<ref>«ستایش خداوندی را که در هم شکننده‌ی سرکشان است.» طوسی، مصباح المتهجد، ص ۵۸۰.</ref>		'''«الْحَمْدُ لِلَّهِ قَاصِمِ الْجَبَّارِين»'''.<ref>«ستایش خداوندی را که در هم شکننده‌ی سرکشان است.» طوسی، مصباح المتهجد، ص ۵۸۰.</ref>

	حضرت ولی عصر <small>علیه‌السلام</small> مظهر این صفات الاهی هستند که به هنگام قیام، شوکت و قدرت سلطه‌گران را نابود می‌کنند و مأموریت سرکوبی متجاوزان بر عهده‌ی ایشان است.<ref>علوی طالقانی، شرحی بر دعای ندبه، ص ۲۲۴.</ref>		حضرت [[وليّ عصر\|ولی عصر]] <small>علیه‌السلام</small> مظهر این صفات الاهی هستند که به هنگام قیام، شوکت و قدرت سلطه‌گران را نابود می‌کنند و مأموریت سرکوبی متجاوزان بر عهده‌ی ایشان است.<ref>علوی طالقانی، شرحی بر دعای ندبه، ص ۲۲۴.</ref>
			<references />
			[[رده:زندگینامه و مشخصات]]

حضرت مهدی علیه‌السلام، یاری شده علیه متجاوزان و افترازنندگان

2026-09-10T16:51:18Z

مدعیان مهدویت

2026-09-10T16:48:14Z

صفحه‌ای تازه حاوی «مدعیان مهدویت یا مُتَمَهدیان و یا مدعیان دروغین به افرادی گفته می‌شود که خود را به‌عنوان مهدی موعود معرفی کرده‌اند یا اینکه خودشان ادعایی نداشته‌اند اما دیگران آنها را مهدی می‌پنداشتند. از قرن نخست قمری تاکنون (قرن پانزدهم قمری) افراد بسی...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

مدعیان مهدویت یا مُتَمَهدیان و یا مدعیان دروغین به افرادی گفته می‌شود که خود را به‌عنوان مهدی موعود معرفی کرده‌اند یا اینکه خودشان ادعایی نداشته‌اند اما دیگران آنها را مهدی می‌پنداشتند. از قرن نخست قمری تاکنون (قرن پانزدهم قمری) افراد بسیاری ادعای مهدویت نموده‌اند. قدرت‌طلبی، مبارزه با ظلم‌وستم و فریب دشمنان اسلام از انگیزه‌های مدعیان مهدویت دانسته شده است.

حضرت مهدی علیه‌السلام، بازگرداننده‌ی آیین و شریعت محمّدی صلی الله علیه وآله

2026-09-10T16:42:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۱۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	'''شرح:'''		'''شرح:'''

	در صفت ذکر شده، مراد از ملت و آیینی که باید به وسیله‌ی امام عصر <small>علیه‌السلام</small> احيا گردد، همان ملت و طریقه‌ی حضرت ابراهیم <small>علیه‌السلام</small> است که خداوند در قرآن کریم به پیامبرش دستور فرموده که از آن پیروی نماید<ref>علوی طالقانی، شرحی بر دعای ندبه، ص ۲۱۶.</ref>: '''«ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْکَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنيفاً وَما كانَ مِنَ الْمُشْرِكين»'''<ref>«سپس به تو وحی کردیم که: از آیین ابراهیم حق‌گرای پیروی کن، [چرا‌که] او از مشركان نبود». نحل: ۱۲۳.</ref>؛ یعنی در دعوت به توحید و نفی شرک و بت پرستی به تمام اقسام آن، و عمل به سنت و آداب، از ابراهیم پیروی کن. امام حسین <small>علیه‌السلام</small> در این‌باره فرمودند:		در صفت ذکر شده، مراد از ملت و آیینی که باید به وسیله‌ی [[وليّ عصر\|امام عصر]] <small>علیه‌السلام</small> احيا گردد، همان ملت و طریقه‌ی حضرت ابراهیم <small>علیه‌السلام</small> است که خداوند در قرآن کریم به پیامبرش دستور فرموده که از آن پیروی نماید<ref>علوی طالقانی، شرحی بر دعای ندبه، ص ۲۱۶.</ref>: '''«ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْکَ أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهيمَ حَنيفاً وَما كانَ مِنَ الْمُشْرِكين»'''<ref>«سپس به تو وحی کردیم که: از آیین ابراهیم حق‌گرای پیروی کن، [چرا‌که] او از مشركان نبود». نحل: ۱۲۳.</ref>؛ یعنی در دعوت به توحید و نفی شرک و بت پرستی به تمام اقسام آن، و عمل به سنت و آداب، از ابراهیم پیروی کن. امام حسین <small>علیه‌السلام</small> در این‌باره فرمودند:

	«کسی جز ما و شیعیان ما بر ملت و روش ابراهیم نیست، و سایر مردم از این روش و طریقه دورند.»<ref>ر.ک: عیاشی، تفسير، ج ۱، ص ۳۸۸.</ref>		«کسی جز ما و شیعیان ما بر ملت و روش ابراهیم نیست، و سایر مردم از این روش و طریقه دورند.»<ref>ر.ک: عیاشی، تفسير، ج ۱، ص ۳۸۸.</ref>
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	'''«وَ وَصَّى بِها إِبْراهيمُ بَنيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللهَ اصْطَفى لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ»'''.<ref>«و ابراهیم و يعقوب، پسران خود را به همان [آیین] سفارش کردند [و هر دو در وصیتشان چنین گفتند:] ای پسران من، خداوند برای شما این دین را برگزید پس، البته نباید جز مسلمان بمیرید».</ref> <small>(بقره: ۱۳۲)</small>		'''«وَ وَصَّى بِها إِبْراهيمُ بَنيهِ وَ يَعْقُوبُ يا بَنِيَّ إِنَّ اللهَ اصْطَفى لَكُمُ الدِّينَ فَلا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ»'''.<ref>«و ابراهیم و يعقوب، پسران خود را به همان [آیین] سفارش کردند [و هر دو در وصیتشان چنین گفتند:] ای پسران من، خداوند برای شما این دین را برگزید پس، البته نباید جز مسلمان بمیرید».</ref> <small>(بقره: ۱۳۲)</small>

	از سوی دیگر، از آیه‌ی ۱۳۰ سوره‌ی بقره استفاده می شود که ملت پیامبر ما <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> نیز همان ملت حضرت ابراهيم <small>علیه‌السلام</small> است و کسی که در این عصر از ملت رسول خدا <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> اعراض کند، از ملت حضرت ابراهیم <small>علیه‌السلام</small> اعراض کرده و این خود یک نوع سفاهت و بی‌خردی است.<ref>علوی طالقانی، شرحی بر دعای ندبه، ص ۲۱۸.</ref>		از سوی دیگر، از آیه‌ی ۱۳۰ سوره‌ی بقره استفاده می شود که ملت [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله\|پیامبر]] ما <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> نیز همان ملت حضرت ابراهيم <small>علیه‌السلام</small> است و کسی که در این عصر از ملت رسول خدا <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> اعراض کند، از ملت حضرت ابراهیم <small>علیه‌السلام</small> اعراض کرده و این خود یک نوع سفاهت و بی‌خردی است.<ref>علوی طالقانی، شرحی بر دعای ندبه، ص ۲۱۸.</ref>

	اما درباره‌ی «شریعت»، لازم به ذکر است که خدای تعالی برای هریک از انبیای خود برنامه و آیینی مقرر فرموده است و خطاب به پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> می‌فرماید:		اما درباره‌ی «شریعت»، لازم به ذکر است که خدای تعالی برای هریک از انبیای خود برنامه و آیینی مقرر فرموده است و خطاب به پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> می‌فرماید:

حضرت مهدی علیه‌السلام، رهبر عادل و عدالت گستر

2026-09-10T16:32:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۰۲
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	«در قرآن از توحید گرفته تا معاد و از نبوت گرفته تا امامت و زعامت و از آرمان‌های فردی گرفته تا هدف‌های اجتماعی، همه بر محور عدل استوار شده است. عدل قرآن همدوش توحید، رکن معاد، هدف تشریع نبوت و فلسفه‌ی زعامت و امامت، معیار كمال فرد و مقیاس سلامت اجتماع است.»<ref>مطهری، عدل الهی، ص ۳۷.</ref>		«در قرآن از توحید گرفته تا معاد و از نبوت گرفته تا امامت و زعامت و از آرمان‌های فردی گرفته تا هدف‌های اجتماعی، همه بر محور عدل استوار شده است. عدل قرآن همدوش توحید، رکن معاد، هدف تشریع نبوت و فلسفه‌ی زعامت و امامت، معیار كمال فرد و مقیاس سلامت اجتماع است.»<ref>مطهری، عدل الهی، ص ۳۷.</ref>

	«عدالت» یکی از آرمان‌هایی است که انسان در طول تاریخ به آن توجه داشته و در تمامی عرصه‌های زندگی به آن نیازمند بوده است. «عدالت» در زمینه‌ی حیات اجتماعی، تنها در بخش ویژه‌ای از جامعه نیست، بلکه در همه‌ی ابعاد حیات فردی و اجتماعی، عامل اصلی حیات و زندگی انسان، اصلِ «عدالت» است. «عدل» حیات زندگی است<ref>تمیمی آمدی، غرر الحکم، ص ۹۹.</ref> و زندگی بی «عدالت» مرگی است که حیات پنداشته می‌شود. [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله\|رسول خدا]] <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> و امیرالمؤمنین <small>علیه‌السلام</small> «عدالت» را در فرصتی کوتاه و در یک بعد زمانی و مکانی محدود، به مردم نشان دادند و چهره‌ی جامع آن، به وسیله‌ی [[وليّ عصر\|امام عصر]] <small>علیه‌السلام</small> آشکار می‌گردد. لذا در احادیث بسیاری که شیعه و سنّی در کتاب‌های معتبر حدیثی، راجع به اوصاف حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> روایت کرده‌اند، این صفت مشهور است که آن حضرت، زمین را سرشار از قسط و عدل می‌کنند، چنان‌که از ظلم و جور پر شده باشد.<ref>صدوق، کمال الدین، ج ۱، ص ۲۵۷.</ref> تقریباً کمتر روایتی پیدا می‌شود که موضوع آن حضرت و قیامشان را مطرح کرده باشد، ولی اشاره‌ای به عالم گیر شدن ظلم و بی‌عدالتی نکرده باشد. «ابوسعید خدری از پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> روایت می‌کند که فرمودند: «ساعت ظهور فرانمی‌رسد مگر آن که زمین از ظلم و دشمنی پُر گردد، سپس پیامبر اکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> افزودند: آن‌گاه، مردی از عترت من یا از اهل بیت من، زمین را از عدل و داد پُر می‌کند همان‌گونه که از ظلم و ستم پر شده است».<ref>ر.ک: طبری، ص ۲۴۹؛ بحرانی، ۱۳۷۸ ه.ش، الإنصاف في النص على الأئمة <small>علیهم‌السلام</small> ، ترجمه‌ی سید هاشم رسولی محلاتی، چ دوم، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ص ۳۵۶.</ref> دولت حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، بر رفع ظلم و ستم و حکومت عادلانه استوار است و ایجاد عدالت اعمّ از عدالت فردی، اجتماعی، اقتصادی و... سرلوحه‌ی همه‌ی برنامه‌های آن حضرت است؛ اگرچه همه‌ی امامان <small>علیهم‌السلام</small> در زمان خود، واسطه‌ی چنین فیضی بوده‌اند، امّا متاسفانه به دلیل شرایط زمانی و مکانی خود، آرمان‌ها و عدالت را در دوره‌ی قیام حضرت قائم <small>علیه‌السلام</small> جست وجو می‌کردند. بنابراین، می‌توان گفت میان امام عصر <small>علیه‌السلام</small> و دیگر امامان معصوم <small>علیهم‌السلام</small> در این زمینه تفاوتی نیست، ولی به خواست خداوند، حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> کسی است که رسالت پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله‌</small> و دیگر معصومان <small>علیهم‌السلام</small> در دستیابی به «عدالت» را به نتیجه‌ی نهایی می‌رسانند.		«عدالت» یکی از آرمان‌هایی است که انسان در طول تاریخ به آن توجه داشته و در تمامی عرصه‌های زندگی به آن نیازمند بوده است. «عدالت» در زمینه‌ی حیات اجتماعی، تنها در بخش ویژه‌ای از جامعه نیست، بلکه در همه‌ی ابعاد حیات فردی و اجتماعی، عامل اصلی حیات و زندگی انسان، اصلِ «عدالت» است. «عدل» حیات زندگی است<ref>تمیمی آمدی، غرر الحکم، ص ۹۹.</ref> و زندگی بی «عدالت» مرگی است که حیات پنداشته می‌شود. [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله\|رسول خدا]] <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> و امیرالمؤمنین <small>علیه‌السلام</small> «عدالت» را در فرصتی کوتاه و در یک بعد زمانی و مکانی محدود، به مردم نشان دادند و چهره‌ی جامع آن، به وسیله‌ی [[وليّ عصر\|امام عصر]] <small>علیه‌السلام</small> آشکار می‌گردد. لذا در احادیث بسیاری که شیعه و سنّی در کتاب‌های معتبر حدیثی، راجع به اوصاف حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> روایت کرده‌اند، این صفت مشهور است که آن حضرت، زمین را سرشار از قسط و عدل می‌کنند، چنان‌که از ظلم و جور پر شده باشد.<ref>صدوق، کمال الدین، ج ۱، ص ۲۵۷.</ref> تقریباً کمتر روایتی پیدا می‌شود که موضوع آن حضرت و قیامشان را مطرح کرده باشد، ولی اشاره‌ای به عالم گیر شدن ظلم و بی‌عدالتی نکرده باشد. «ابوسعید خدری از پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> روایت می‌کند که فرمودند: «ساعت [[ظهور]] فرانمی‌رسد مگر آن که زمین از ظلم و دشمنی پُر گردد، سپس پیامبر اکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> افزودند: آن‌گاه، مردی از عترت من یا از اهل بیت من، زمین را از عدل و داد پُر می‌کند همان‌گونه که از ظلم و ستم پر شده است».<ref>ر.ک: طبری، ص ۲۴۹؛ بحرانی، ۱۳۷۸ ه.ش، الإنصاف في النص على الأئمة <small>علیهم‌السلام</small> ، ترجمه‌ی سید هاشم رسولی محلاتی، چ دوم، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ص ۳۵۶.</ref> دولت حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، بر رفع ظلم و ستم و حکومت عادلانه استوار است و ایجاد عدالت اعمّ از عدالت فردی، اجتماعی، اقتصادی و... سرلوحه‌ی همه‌ی برنامه‌های آن حضرت است؛ اگرچه همه‌ی امامان <small>علیهم‌السلام</small> در زمان خود، واسطه‌ی چنین فیضی بوده‌اند، امّا متاسفانه به دلیل شرایط زمانی و مکانی خود، آرمان‌ها و عدالت را در دوره‌ی قیام حضرت [[قائم]] <small>علیه‌السلام</small> جست وجو می‌کردند. بنابراین، می‌توان گفت میان امام عصر <small>علیه‌السلام</small> و دیگر امامان معصوم <small>علیهم‌السلام</small> در این زمینه تفاوتی نیست، ولی به خواست خداوند، حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> کسی است که رسالت پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله‌</small> و دیگر معصومان <small>علیهم‌السلام</small> در دستیابی به «عدالت» را به نتیجه‌ی نهایی می‌رسانند.

	شایسته است در این قسمت از بحث، به آیه‌ای از قرآن کریم اشاره داشته باشیم که روایات ذیل این آیه، آن را به «عدلِ مهدوی» تفسیر کرده‌اند. امام کاظم <small>علیه‌السلام</small> در تفسیر آیه‌ی: '''«اعْلَمُواْ أَنَّ اللهَ يُحیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ»'''<ref>«بدانید که خدا زمین را پس از مرگش زنده می‌گرداند. به راستی آیات [خود] را برای شما روشن گردانیده‌ایم، باشد که بیندیشید».</ref>(حديد: ۱۷) فرمودند:		شایسته است در این قسمت از بحث، به آیه‌ای از قرآن کریم اشاره داشته باشیم که روایات ذیل این آیه، آن را به «عدلِ مهدوی» تفسیر کرده‌اند. امام کاظم <small>علیه‌السلام</small> در تفسیر آیه‌ی: '''«اعْلَمُواْ أَنَّ اللهَ يُحیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ»'''<ref>«بدانید که خدا زمین را پس از مرگش زنده می‌گرداند. به راستی آیات [خود] را برای شما روشن گردانیده‌ایم، باشد که بیندیشید».</ref>(حديد: ۱۷) فرمودند:
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	«مقصود این نیست که زمین را با باران زنده می‌کند، بلکه خداوند مردانی را بر می‌انگیزد که عدالت را زنده می‌کنند، پس به سبب زنده شدن عدل، زمین زنده می‌شود».		«مقصود این نیست که زمین را با باران زنده می‌کند، بلکه خداوند مردانی را بر می‌انگیزد که عدالت را زنده می‌کنند، پس به سبب زنده شدن عدل، زمین زنده می‌شود».

	نخستین سخنی که حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> در آغاز تولد بر زبان آوردند، نشانگر اهمیت «عدل» در برنامه‌های آن امام موعود است. جناب حکیمه خاتون این سخن را چنین روایت می‌کند: آن حضرت در لحظات نخستین پس از تولد، لب به سخن گشودند و بسان پیامبران که در آغاز کودکی توان سخن گفتن دارند به یکتایی خداوند ورسالت حضرت محمد <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> و امامت امام علی <small>علیه‌السلام</small> و همه‌ی امامان <small>علیهم‌السلام</small> گواهی دادند، سپس به خداوند چنین عرضه داشتند:		نخستین سخنی که حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> در آغاز تولد بر زبان آوردند، نشانگر اهمیت «عدل» در برنامه‌های آن امام [[موعود اسلام\|موعود]] است. جناب [[حکیمه خاتون]] این سخن را چنین روایت می‌کند: آن حضرت در لحظات نخستین پس از تولد، لب به سخن گشودند و بسان پیامبران که در آغاز کودکی توان سخن گفتن دارند به یکتایی خداوند ورسالت حضرت محمد <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> و امامت امام علی <small>علیه‌السلام</small> و همه‌ی امامان <small>علیهم‌السلام</small> گواهی دادند، سپس به خداوند چنین عرضه داشتند:

	'''«اللَّهُمَّ أَنْجِزْلِی مَا وَعَدْتَنِي وَ أَتْمِمْ لِي أَمْرِي وَ ثَبِّتْ وَطْأَتِی وَامْلَإِ الْأَرْضَ بِی عَدْلاً وَ قِسْطا».'''<ref>صدوق، کمال الدین، ج ۲، ص ۴۲۸.</ref>		'''«اللَّهُمَّ أَنْجِزْلِی مَا وَعَدْتَنِي وَ أَتْمِمْ لِي أَمْرِي وَ ثَبِّتْ وَطْأَتِی وَامْلَإِ الْأَرْضَ بِی عَدْلاً وَ قِسْطا».'''<ref>صدوق، کمال الدین، ج ۲، ص ۴۲۸.</ref>

حکیمه خاتون

2026-09-10T16:27:58Z

صفحه‌ای تازه حاوی «حَکِیمَه دختر امام جواد (ع) و سمانه مغربیه و خواهر امام هادی(ع) که چهار امام شیعه (امام جواد(ع)، امام هادی(ع)، امام عسکری(ع) و امام مهدی(عج)) را درک کرده است. گفته‌اند او عهده‌دار آموزش و امور نرجس خاتون مادر امام زمان(عج) و شاهد ولادت امام مهدی(عج)...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

حَکِیمَه دختر امام جواد (ع) و سمانه مغربیه و خواهر امام هادی(ع) که چهار امام شیعه (امام جواد(ع)، امام هادی(ع)، امام عسکری(ع) و امام مهدی(عج)) را درک کرده است. گفته‌اند او عهده‌دار آموزش و امور نرجس خاتون مادر امام زمان(عج) و شاهد ولادت امام مهدی(عج) بود. بنابر منابع شیعه، حکیمه در زمان غیبت صغرا، امام مهدی(عج) را ملاقات کرده و رابط مردم با او بوده و برخی از روایات او را نقل کرده است. عالمان و مورخان شیعه از وی به نیکی یاد کرده و دیانتش را ستوده‌اند. مقبره وی در حرم عسکریین در سامرا است.

حضرت مهدی علیه‌السلام، رهبر عادل و عدالت گستر

2026-09-10T16:21:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۹:۵۱
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	«در قرآن از توحید گرفته تا معاد و از نبوت گرفته تا امامت و زعامت و از آرمان‌های فردی گرفته تا هدف‌های اجتماعی، همه بر محور عدل استوار شده است. عدل قرآن همدوش توحید، رکن معاد، هدف تشریع نبوت و فلسفه‌ی زعامت و امامت، معیار كمال فرد و مقیاس سلامت اجتماع است.»<ref>مطهری، عدل الهی، ص ۳۷.</ref>		«در قرآن از توحید گرفته تا معاد و از نبوت گرفته تا امامت و زعامت و از آرمان‌های فردی گرفته تا هدف‌های اجتماعی، همه بر محور عدل استوار شده است. عدل قرآن همدوش توحید، رکن معاد، هدف تشریع نبوت و فلسفه‌ی زعامت و امامت، معیار كمال فرد و مقیاس سلامت اجتماع است.»<ref>مطهری، عدل الهی، ص ۳۷.</ref>

	«عدالت» یکی از آرمان‌هایی است که انسان در طول تاریخ به آن توجه داشته و در تمامی عرصه‌های زندگی به آن نیازمند بوده است. «عدالت» در زمینه‌ی حیات اجتماعی، تنها در بخش ویژه‌ای از جامعه نیست، بلکه در همه‌ی ابعاد حیات فردی و اجتماعی، عامل اصلی حیات و زندگی انسان، اصلِ «عدالت» است. «عدل» حیات زندگی است<ref>تمیمی آمدی، غرر الحکم، ص ۹۹.</ref> و زندگی بی «عدالت» مرگی است که حیات پنداشته می‌شود. رسول خدا <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> و امیرالمؤمنین <small>علیه‌السلام</small> «عدالت» را در فرصتی کوتاه و در یک بعد زمانی و مکانی محدود، به مردم نشان دادند و چهره‌ی جامع آن، به وسیله‌ی امام عصر <small>علیه‌السلام</small> آشکار می‌گردد. لذا در احادیث بسیاری که شیعه و سنّی در کتاب‌های معتبر حدیثی، راجع به اوصاف حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> روایت کرده‌اند، این صفت مشهور است که آن حضرت، زمین را سرشار از قسط و عدل می‌کنند، چنان‌که از ظلم و جور پر شده باشد.<ref>صدوق، کمال الدین، ج ۱، ص ۲۵۷.</ref> تقریباً کمتر روایتی پیدا می‌شود که موضوع آن حضرت و قیامشان را مطرح کرده باشد، ولی اشاره‌ای به عالم گیر شدن ظلم و بی‌عدالتی نکرده باشد. «ابوسعید خدری از پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> روایت می‌کند که فرمودند: «ساعت ظهور فرانمی‌رسد مگر آن که زمین از ظلم و دشمنی پُر گردد، سپس پیامبر اکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> افزودند: آن‌گاه، مردی از عترت من یا از اهل بیت من، زمین را از عدل و داد پُر می‌کند همان‌گونه که از ظلم و ستم پر شده است».<ref>ر.ک: طبری، ص ۲۴۹؛ بحرانی، ۱۳۷۸ ه.ش، الإنصاف في النص على الأئمة <small>علیهم‌السلام</small> ، ترجمه‌ی سید هاشم رسولی محلاتی، چ دوم، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ص ۳۵۶.</ref> دولت حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، بر رفع ظلم و ستم و حکومت عادلانه استوار است و ایجاد عدالت اعمّ از عدالت فردی، اجتماعی، اقتصادی و... سرلوحه‌ی همه‌ی برنامه‌های آن حضرت است؛ اگرچه همه‌ی امامان <small>علیهم‌السلام</small> در زمان خود، واسطه‌ی چنین فیضی بوده‌اند، امّا متاسفانه به دلیل شرایط زمانی و مکانی خود، آرمان‌ها و عدالت را در دوره‌ی قیام حضرت قائم <small>علیه‌السلام</small> جست وجو می‌کردند. بنابراین، می‌توان گفت میان امام عصر <small>علیه‌السلام</small> و دیگر امامان معصوم <small>علیهم‌السلام</small> در این زمینه تفاوتی نیست، ولی به خواست خداوند، حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> کسی است که رسالت پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله‌</small> و دیگر معصومان <small>علیهم‌السلام</small> در دستیابی به «عدالت» را به نتیجه‌ی نهایی می‌رسانند.		«عدالت» یکی از آرمان‌هایی است که انسان در طول تاریخ به آن توجه داشته و در تمامی عرصه‌های زندگی به آن نیازمند بوده است. «عدالت» در زمینه‌ی حیات اجتماعی، تنها در بخش ویژه‌ای از جامعه نیست، بلکه در همه‌ی ابعاد حیات فردی و اجتماعی، عامل اصلی حیات و زندگی انسان، اصلِ «عدالت» است. «عدل» حیات زندگی است<ref>تمیمی آمدی، غرر الحکم، ص ۹۹.</ref> و زندگی بی «عدالت» مرگی است که حیات پنداشته می‌شود. [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله\|رسول خدا]] <small>صلی‌الله‌علیه‌و‌آله</small> و امیرالمؤمنین <small>علیه‌السلام</small> «عدالت» را در فرصتی کوتاه و در یک بعد زمانی و مکانی محدود، به مردم نشان دادند و چهره‌ی جامع آن، به وسیله‌ی [[وليّ عصر\|امام عصر]] <small>علیه‌السلام</small> آشکار می‌گردد. لذا در احادیث بسیاری که شیعه و سنّی در کتاب‌های معتبر حدیثی، راجع به اوصاف حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> روایت کرده‌اند، این صفت مشهور است که آن حضرت، زمین را سرشار از قسط و عدل می‌کنند، چنان‌که از ظلم و جور پر شده باشد.<ref>صدوق، کمال الدین، ج ۱، ص ۲۵۷.</ref> تقریباً کمتر روایتی پیدا می‌شود که موضوع آن حضرت و قیامشان را مطرح کرده باشد، ولی اشاره‌ای به عالم گیر شدن ظلم و بی‌عدالتی نکرده باشد. «ابوسعید خدری از پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> روایت می‌کند که فرمودند: «ساعت ظهور فرانمی‌رسد مگر آن که زمین از ظلم و دشمنی پُر گردد، سپس پیامبر اکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> افزودند: آن‌گاه، مردی از عترت من یا از اهل بیت من، زمین را از عدل و داد پُر می‌کند همان‌گونه که از ظلم و ستم پر شده است».<ref>ر.ک: طبری، ص ۲۴۹؛ بحرانی، ۱۳۷۸ ه.ش، الإنصاف في النص على الأئمة <small>علیهم‌السلام</small> ، ترجمه‌ی سید هاشم رسولی محلاتی، چ دوم، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ص ۳۵۶.</ref> دولت حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، بر رفع ظلم و ستم و حکومت عادلانه استوار است و ایجاد عدالت اعمّ از عدالت فردی، اجتماعی، اقتصادی و... سرلوحه‌ی همه‌ی برنامه‌های آن حضرت است؛ اگرچه همه‌ی امامان <small>علیهم‌السلام</small> در زمان خود، واسطه‌ی چنین فیضی بوده‌اند، امّا متاسفانه به دلیل شرایط زمانی و مکانی خود، آرمان‌ها و عدالت را در دوره‌ی قیام حضرت قائم <small>علیه‌السلام</small> جست وجو می‌کردند. بنابراین، می‌توان گفت میان امام عصر <small>علیه‌السلام</small> و دیگر امامان معصوم <small>علیهم‌السلام</small> در این زمینه تفاوتی نیست، ولی به خواست خداوند، حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> کسی است که رسالت پیامبراکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله‌</small> و دیگر معصومان <small>علیهم‌السلام</small> در دستیابی به «عدالت» را به نتیجه‌ی نهایی می‌رسانند.

	شایسته است در این قسمت از بحث، به آیه‌ای از قرآن کریم اشاره داشته باشیم که روایات ذیل این آیه، آن را به «عدلِ مهدوی» تفسیر کرده‌اند. امام کاظم <small>علیه‌السلام</small> در تفسیر آیه‌ی: '''«اعْلَمُواْ أَنَّ اللهَ يُحیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ»'''<ref>«بدانید که خدا زمین را پس از مرگش زنده می‌گرداند. به راستی آیات [خود] را برای شما روشن گردانیده‌ایم، باشد که بیندیشید».</ref>(حديد: ۱۷) فرمودند:		شایسته است در این قسمت از بحث، به آیه‌ای از قرآن کریم اشاره داشته باشیم که روایات ذیل این آیه، آن را به «عدلِ مهدوی» تفسیر کرده‌اند. امام کاظم <small>علیه‌السلام</small> در تفسیر آیه‌ی: '''«اعْلَمُواْ أَنَّ اللهَ يُحیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ»'''<ref>«بدانید که خدا زمین را پس از مرگش زنده می‌گرداند. به راستی آیات [خود] را برای شما روشن گردانیده‌ایم، باشد که بیندیشید».</ref>(حديد: ۱۷) فرمودند:

ظهور

2026-09-10T16:18:10Z

صفحه‌ای تازه حاوی «واژۀ '''ظُهور''' به معنای آشکار و پیدا و ظاهر شدن است؛ و در اصطلاح مذهب شیعه دوازده امامی برای ظهور «مهدی موعود» شیعیان به‌کار می‌رود.» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

واژۀ '''ظُهور''' به معنای آشکار و پیدا و ظاهر شدن است؛ و در اصطلاح مذهب شیعه دوازده امامی برای ظهور «مهدی موعود» شیعیان به‌کار می‌رود.

مهدی علیه‌السلام، ولادتش پنهانی است

2026-09-10T16:05:45Z

مطلب جدید

صفحهٔ تازه

= [[:رده:زندگینامه و مشخصات|زندگینامه و مشخصات]] - مهدی علیه‌السلام، ولادتش پنهانی است =
اهل بیت علیهم‏السّلام پنهانی بودن ولادت را به عنوان یکی از مشخّصات مهدی موعود برشمرده و از ایشان با عنوان "خَفیُّ المَولد" یاد کرده‌اند. منظور از پنهانی بودن ولادت تمام موارد ذیل می‌تواند باشد:

الف. پیش از تولّد، بارداری مادر ایشان نه تنها از بیگانگان، بلکه از بسیاری از آشنایان و بستگان مخفی نگه داشته می‌شود و خبر آن بسیار خصوصی باقی می‌ماند.

ب. آثار بارداری در مادر آشکار نمی‌باشد و نزدیکان و اطرافیان متوجه آن نمی‌شوند.<ref>تفاوت این مورد با مورد قبل آن است که در مورد اول، پنهان کردن خبر بارداری لزوماً با معجزه همراه نیست؛ بلکه با پنهانکاری و رازداری نیز میسّر است و در مورد دوم گونه‌ای از اعجاز نیز همراه می‌شود.</ref>

ج. پس از ولادت، خبر آن به صورتی که خبر ولادت دیگر نوزادان منتشر ‌می‌گردد، علنی نمی‌شود و افراد مطلع آن را به عنوان یک راز تنها به افراد قابل اطمینان منتقل می‌کنند و از عموم مخفی می‌دارند؛ لذا عموم جامعه در اینکه آیا اساساً چنان فرزندی به دنیا آمده یا نه سردرگم می‌شوند.

شواهد حاکی از آن است که درباره امام مهدی علیه‌السلام هر سه احتمال فوق تحقق یافته و هدف از هر سه مورد یک چیز بیش نبوده که همانا مخفی نگه داشتن ایشان از گزند حکومتهای جائر زمان است.

در برخی روایات، مخفیانه بودن ولادت امام مهدی علیه‌السلام به خفای ولادت حضرت موسی علیه‌السلام تشبیه‌ شده است؛ زیرا پیش از تولّد حضرت موسی، نشانه‌‏های بارداری در مادر ایشان دیده نمی‏شد و پس از ولادت نیز خویشاوندان و نزدیکان آگاه، خبر به دنیا آمدن آن حضرت را مخفی نگاه می‌داشتند تا فرعونیان از آن باخبر نشوند. این اوضاع پیچیده در مورد موعود اسلام نیز پیش‌بینی شده بود. امام صادق علیه‌السلام درباره شباهت ولادت امام موعود با ولادت حضرت موسی فرموده بودند:

امّا تولّد موسى علیه‌السّلام، چون فرعون واقف شد كه زوال پادشاهى او به دست موسى است، دستور داد كه كاهنان را حاضر كنند و آنها وى را از نسب موسى آگاه كردند و گفتند كه وى از بنى‌اسرائیل است و فرعون به كارگزاران خود دستور می‌داد كه شكم زنان باردار بنى‌اسرائیل را پاره كنند و حدود بیست و چند هزار نوزاد را كشت؛ امّا نتوانست به كشتن موسى علیه‌السّلام دست یابد؛ زیرا او در حفظ و حمایت خداى تعالى بود و بنى‌امیه و بنى‌عبّاس نیز چنین‏‌اند، وقتى واقف شدند كه زوال پادشاهى آنها و پادشاهى امیران و ستمگران آنها به دست قائم ماست، با ما به دشمنى برخاستند و در قتل آل رسول صلّى‌اللَّه‌علیه‌وآله‌وسلّم و نابودى نسل او شمشیر كشیدند به طمع آنكه بر قتل قائم دسترسى پیدا كنند؛ امّا خداى تعالى ابا دارد كار خود را برای هیچ‌یک از این ستمكاران فاش سازد و نور خود را كامل می‌كند، گر چه مشركان را ناخوش آید.<ref>نگاه كنید به کتاب الغیبه، شیخ طوسی، ص ۱۷۰. أَمَّا مَوْلِدُ مُوسَى فَإِنَّ فِرْعَوْنَ لَمَّا وَقَفَ عَلَى أَنَّ زَوَالَ مُلْكِهِ عَلَى یدِهِ أَمَرَ بِإِحْضَارِ الْكَهَنَةِ فَدَلُّوهُ عَلَى نَسَبِهِ وَ أَنَّهُ یكُونُ مِنْ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ وَ لَمْ یزَلْ یأْمُرُ أَصْحَابَهُ بِشَقِّ بُطُونِ الْحَوَامِلِ مِنْ نِسَاءِ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ حَتَّى قَتَلَ فِی طَلَبِهِ نَیفاً وَ عِشْرِینَ أَلْفَ مَوْلُودٍ وَ تَعَذَّرَ عَلَیهِ الْوُصُولُ إِلَى قَتْلِ مُوسَى لِحِفْظِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِیاهُ كَذَلِكَ بَنُو أُمَیةَ وَ بَنُو الْعَبَّاسِ لَمَّا وَقَفُوا عَلَى أَنَّ زَوَالَ مُلْكِهِمْ وَ الْأُمَرَاءِ وَ الْجَبَابِرَةِ مِنْهُمْ عَلَى یدِ الْقَائِمِ مِنَّا نَاصَبُونَا الْعَدَاوَةَ وَ وَضَعُوا سُیوفَهُمْ فِی قَتْلِ آلِ بَیتِ رَسُولِ اللَّهِ وَ إِبَادَةِ نَسْلِهِ طَمَعاً مِنْهُمْ فِی الْوُصُولِ إِلَى قَتْلِ الْقَائِمِ وَ یأْبَى اللَّهُ أَنْ یكْشِفَ أَمْرَهُ لِوَاحِدٍ مِنَ الظَّلَمَةِ إِلَى أَنْ یتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُون.</ref>

تاریخ نیز نشان می‏دهد که فرزند امام حسن عسکری علیه‌السلام به طور پنهانی ولادت یافتند؛ یعنی در موقعیتی متولّد گردیدند که مصلحت نبود خبر بارداری مادر آن حضرت و نیز تولّد خود ایشان، مانند کودکان عادی - برای تمام افرادی که با خانه‌ی امام عسکری علیه‌السلام ارتباط و رفت و آمد داشته باشند- بازگو شود.

امام عسکری علیه‌السلام نیز در شبی که آن سرور به دنیا آمدند خطاب به عمّه بزرگوارشان که از ندیدن آثار حمل در مادر شگفت‌زده شده بود، فرمودند:<blockquote>إِذَا كَانَ وَقْتُ الْفَجْرِ یظْهَرُ لَكِ بِهَا الْحَبَلُ لِأَنَّ مَثَلَهَا مَثَلُ أُمِّ مُوسَى لَمْ یَظْهَرْ بِهَا الْحَبَلُ وَ لَمْ یعْلَمْ بِهَا أَحَدٌ إِلَى وَقْتِ وِلَادَتِهَا لِأَنَّ فِرْعَوْنَ كَانَ یشُقُّ بُطُونَ الْحَبَالَى فِی طَلَبِ مُوسَى وَ هَذَا نَظِیرُ مُوسَى‏.<ref>کمال الدین، ج ۲، ص ۴۲۶.</ref>

در هنگام فجر آثار باردارى برایت نمودار خواهد گردید؛ زیرا مثل او مثل مادر موسی علیه‌السّلام است كه آثار باردارى در او ظاهر نگردید و كسى تا وقت ولادتش از آن آگاه نشد؛ زیرا فرعون در جستجوى موسى، شكم زنان باردار را می‌شكافت و این نیز نظیر (مورد) موسى علیه‌السّلام است.</blockquote>در کتاب «منتخب الاثر»، 13 روایت ذکر شده است که به ویژگی ولادت مخفی درباره مهدی موعود اشاره دارد.<ref>منتخب الاثر، باب ۳، فصل ۳۳.</ref>

=== روایت نخست: ===
سعید بن جبیر از امام سجّاد علیه‌السلام نقل کرده که ایشان فرمودند:<blockquote>الْقَائِمُ مِنَّا تَخْفَى وِلَادَتُهُ عَلَى النَّاسِ حَتَّى یقُولُوا لَمْ یُولَدْ بَعْدُ.<ref>کمال الدین، ج ۱، ص ۳۲۲.</ref>

ولادت قائم ما اهل بیت از مردم مخفی و پنهان می‌ماند تا جایی که بگویند هرگز چنین کسی به دنیا نیامده است.</blockquote>دقت کنید که اهل بیت در بسیاری از بیاناتشان هنگام اشاره به جامعه اهل سنت و پیروان مکتب خلفا از واژه "ناس" استفاده می‌کردند. در این روایت نیز آمده که ولادت قائم از "ناس" پنهان می‌ماند و آنها منکر آن می‌شوند.

=== روایت دوم: ===
از امام هشتم علیه‌السلام نیز نقل است که فرمودند:<blockquote>مَا مِنَّا أَحَدٌ اُخْتُلِفَ الْكُتُبُ إِلَیهِ وَ أُشِیرَ إِلَیهِ بِالْأَصَابِعِ وَ سُئِلَ عَنِ الْمَسَائِلِ وَ حُمِلَتْ إِلَیهِ الْأَمْوَالُ إِلَّا اُغْتِیلَ أَوْ ماتَ عَلَى فِرَاشِهِ حَتَّى یَبْعَثَ اللَّهُ لِهَذَا الْأَمْرِ غُلَاماً مِنَّا خَفِیَّ الْمَوْلِدِ وَ الْمَنْشَأُ غَیرُ خَفِیٍّ فِی نَسَبِه.‏<ref>كتاب الغیبة نعمانی ص ۱۶۸.</ref>

كسى از ما خاندان نیست كه به او نامه‌‏ها ارسال شود و به انگشتان به او اشاره گردد (شهرت بهم رساند) و مورد سؤال و پرسش‌ها قرار گیرد و مالها به سوى او سرازیر گردد، مگر اینكه به مرگ ناگهانى كشته شود (ترور) یا اینكه در بسترش بمیرد (پیش از آنکه به قدرت رسد)، تا آنگاه كه خداوند براى این كار فرزندی از ما را برانگیزد که هم ولادتش پنهانی است و هم رشد و نموّش، با این حال نسبش مخفی و ناشناس نمی‌باشد.</blockquote>

=== روایت سوم: ===
در روایتی هم آمده که امام جواد علیه‌السلام به عبدالعظیم حسنی درباره قائم موعود چنین می‌فرمایند:<blockquote>الْقَائِمَ الَّذِی یُطَهِّرُ اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ مِنْ أَهْلِ الْكُفْرِ وَ الْجُحُودِ وَ یَمْلَؤُهَا عَدْلًا وَ قِسْطاً؛ هُوَ الَّذِی تَخْفَى علَی النّاسِ وِلادَتُهُ وَ یَغِیبُ عَنْهُمْ شَخْصُه.‏<ref>کفایه الاثر، ص ۲۸۱.</ref>

آن قائمی که خداوند به دست او زمین را از اهل کفر و خلاف پاک می‌سازد و آن را سرشار از عدل و داد می‌کند، همان کسی است که ولادتش از مردم پوشیده می‌ماند و شخصش از مردم غایب می‌گردد.</blockquote>

=== روایت چهارم: ===
یکی از شیعیان عراق به نام عبداللّه بن عطا نیز نقل می‌کند که از شهر واسط عازم حج شدم و در ایّام حج به محضر امام جواد علیه‌السلام وارد شدم. امام، حال مردم شهرم و وضع قیمت‌ها را در آنجا از من جویا شدند. من عرضه داشتم: مردم چشم‌انتظار و خواستار شمایند؛ اگر قیام کنید خلق به دنبالتان به راه می‌افتند. امام فرمودند: <blockquote>یا ابْنَ عَطَاءٍ أَخَذْتَ تَفْرُشُ أُذُنَیكَ لِلنَّوْكَى! لا وَ اللَّهِ مَا أَنَا بِصاحِبِكُمْ وَ لا یُشارُ إِلى رَجُلٍ مِنَّا بِالْأَصابِعِ وَ یُمَطُّ إِلَیهِ بِالْحَواجِبِ إِلّا ماتَ قَتیلًا أوْ ... یَموتُ بِغَیظِهِ عَلى فِراشِهِ حَتَّى یَبْعَثَ اللَّهُ مَنْ لا یُؤْبَهُ لِوِلادَتِهِ.

ای ابن عطا! گوش خود را در اختیار نادانان قرار داده‌ای؟ (که هر چه بگویند بپذیری!) نه سوگند به خدا من صاحب شما (قائم و منجی شما) نیستم و به هیچ یک از ما به انگشت اشاره نشود و با ابرو به یکدیگر نشانش ندهند، مگر آنکه کشته شود... یا با خشمی فروخورده بمیرد تا آنکه سرانجام خداوند کسی را برانگیزد که ولادتش باعث جلب توجه نشود.</blockquote>ابن عطا گوید از امام پرسیدم: معنای این سخن که " ولادتش باعث جلب توجه نشود " چیست؟ فرمودند:<blockquote>اُنْظُرْ مَنْ لَا یَدْرِی النَّاسُ أَنَّهُ وُلِدَ أَمْ لَا فَذَاكَ صَاحِبُكُم‏.<ref>كتاب الغیبة نعمانی ص ۱۶۸.</ref>

نگاه کن کدام یک از ماست که مردم نمی‌فهمند به دنیا آمده یا نه؛ او صاحب شما (منجی شما و قائمتان) خواهد بود.</blockquote>اینک با توجه به اینکه دانستیم دشمنان مهدی امّت از هنگام ولادتش، به دنبال اویند و لذا ولادت او پنهانی صورت می‏پذیرد؛ درمی‌یابیم کسانی که به هنگام ولادت تحت مراقبت و تعقیب نبوده‏اند و تولّدشان به صورت معمول صورت گرفته است، نمی‏توانند به عنوان مهدی موعود قلمداد شوند.

== پانویس ==
[[رده:زندگینامه و مشخصات]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۲۱
خط ۵:		خط ۵:
	'''شرح:'''		'''شرح:'''

	در طول تاریخ، تجاوز و تعدّی بسیاری نسبت به امامان معصوم <small>علیهم‌السلام</small> به عمل آمد و فرصتی برای قصاص و انتقام گرفتن از متجاوزان حاصل نشد. در دوران‌های بعد تا به امروز، همواره از طرف متعدیان، ستم‌های فراوانی بر مظلومان وارد می‌آمد و این روند تا دامنه‌ی ظهور امام زمان <small>علیه‌السلام</small> ادامه می‌یابد. پس چه کسی باید با آنان مقابله کند؟ کسانی که رعایت احكام الاهی را نکردند و مردم را از راه خدا باز می‌دارند، به خدا، پیامبر اکرم <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> و اولیای او افترا می‌بندند، و هرگونه تجاوز و تعدّی به جان و مال مردم می‌کنند و خداوند متعال درباره‌ی آنان فرمود: '''«وَ اولئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ»''' (توبه: ۱۰) «و ایشان همان تجاوزکارانند.»		در طول تاریخ، تجاوز و تعدّی بسیاری نسبت به امامان معصوم <small>علیهم‌السلام</small> به عمل آمد و فرصتی برای قصاص و انتقام گرفتن از متجاوزان حاصل نشد. در دوران‌های بعد تا به امروز، همواره از طرف متعدیان، ستم‌های فراوانی بر مظلومان وارد می‌آمد و این روند تا دامنه‌ی [[ظهور]] [[امام زمان]] <small>علیه‌السلام</small> ادامه می‌یابد. پس چه کسی باید با آنان مقابله کند؟ کسانی که رعایت احكام الاهی را نکردند و مردم را از راه خدا باز می‌دارند، به خدا، [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله\|پیامبر اکرم]] <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small> و اولیای او افترا می‌بندند، و هرگونه تجاوز و تعدّی به جان و مال مردم می‌کنند و خداوند متعال درباره‌ی آنان فرمود: '''«وَ اولئِكَ هُمُ الْمُعْتَدُونَ»''' (توبه: ۱۰) «و ایشان همان تجاوزکارانند.»

	آیا نباید کسی باشد که از ستمکاری آنان جلوگیری نماید؟ از سوی دیگر، امامت مقام شامخی است که اشخاص واجد شرایط آن معلوم هستند و ادّعای مردم هواپرست در هر عصر و زمان که ادعای چنین مقامی را دارند، بزرگترین ظلم و تجاوز است که به اولیا می‌شود؛ چنان‌که پس از غیبت حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، شیّادانی مدعی مقام والای امامت ایشان شده و همین افراد بعدها به عنوان مدعیان دروغین مهدویت معروف شدند و این خود ظلم و تعدی عظیمی است که به آن حضرت شده است. امام زمان <small>علیه‌السلام</small> با قدرت پروردگار، بر تمام متجاوزین و افترازنندگان که علیه آن حضرت قیام نموده و حضرتش را منکر شده‌اند، پیروز می‌گردند، که در صفت '''«الْمّنْصُورُ عَلَى مَنِ اعْتَدَى عَلَیْهِ وَ افْتَرَی»''' از این افراد به '''«مَنِ اعْتَدَى عَلَيْهِ وَ افْتَرَی»''' تعبیر شده است. '''«مَنِ اعْتَدَى عَلَيْه»''' گروهی هستند که بر امام تعدی کرده و از اوامر آن حضرت سرپیچی نموده‌اند و '''«مَنِ افْتَرَی»''' نیز کسانی هستند که برای گمراهی دیگران به حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> دروغ و افترا می‌بندند تا شاید به این وسیله از گسترش نام و قیام آن حضرت، جلوگیری نمایند. در «زیارت عاشورا» که از امام باقر <small>علیه‌السلام</small> نقل شده، از حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> با عنوان '''«إِمَامٍ مَنْصُور»''' یاد شده است:		آیا نباید کسی باشد که از ستمکاری آنان جلوگیری نماید؟ از سوی دیگر، امامت مقام شامخی است که اشخاص واجد شرایط آن معلوم هستند و ادّعای مردم هواپرست در هر عصر و زمان که ادعای چنین مقامی را دارند، بزرگترین ظلم و تجاوز است که به اولیا می‌شود؛ چنان‌که پس از [[غیبت]] حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small>، شیّادانی مدعی مقام والای امامت ایشان شده و همین افراد بعدها به عنوان [[مدعیان مهدویت\|مدعیان دروغین مهدویت]] معروف شدند و این خود ظلم و تعدی عظیمی است که به آن حضرت شده است. امام زمان <small>علیه‌السلام</small> با قدرت پروردگار، بر تمام متجاوزین و افترازنندگان که علیه آن حضرت قیام نموده و حضرتش را منکر شده‌اند، پیروز می‌گردند، که در صفت '''«الْمّنْصُورُ عَلَى مَنِ اعْتَدَى عَلَیْهِ وَ افْتَرَی»''' از این افراد به '''«مَنِ اعْتَدَى عَلَيْهِ وَ افْتَرَی»''' تعبیر شده است. '''«مَنِ اعْتَدَى عَلَيْه»''' گروهی هستند که بر امام تعدی کرده و از اوامر آن حضرت سرپیچی نموده‌اند و '''«مَنِ افْتَرَی»''' نیز کسانی هستند که برای گمراهی دیگران به حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> دروغ و افترا می‌بندند تا شاید به این وسیله از گسترش نام و قیام آن حضرت، جلوگیری نمایند. در «زیارت عاشورا» که از امام باقر <small>علیه‌السلام</small> نقل شده، از حضرت مهدی <small>علیه‌السلام</small> با عنوان '''«إِمَامٍ مَنْصُور»''' یاد شده است:

	'''«فَأَسْأَلُ الله... أَنْ يَرْزُقَنِی طَلَبَ ثَارِكَ مَعَ إِمَامٍ مَنْصُورٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صلی‌الله‌علیه‌وآله»'''.<ref>«پس از خداوند می‌خواهم روزیم نماید که همراه امام یاری شده از خاندان پیامبر <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small>، خون تو را طلب نمایم.» طوسی، مصباح المتهجد، ص ۷۷۴.</ref>		'''«فَأَسْأَلُ الله... أَنْ يَرْزُقَنِی طَلَبَ ثَارِكَ مَعَ إِمَامٍ مَنْصُورٍ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ مُحَمَّدٍ صلی‌الله‌علیه‌وآله»'''.<ref>«پس از خداوند می‌خواهم روزیم نماید که همراه امام یاری شده از خاندان پیامبر <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small>، خون تو را طلب نمایم.» طوسی، مصباح المتهجد، ص ۷۷۴.</ref>

	زائر در این فراز از زیارت، مشارکت در خون‌خواهی امام حسین <small>علیه‌السلام</small> به وسیله‌ی امام زمان <small>علیه‌السلام</small> را طلب می‌کند، زیرا مقصود از '''«إِمَامٍ مَنْصُور»''' حضرت ولی عصر <small>علیه‌السلام</small> هستند و بر اساس روایات، علت این که ایشان را «مَنصور» نامیده‌اند، این است که ایشان در طلب خون جدشان، امام حسین <small>علیه‌السلام</small> یاری می‌شوند. از امام باقر <small>علیه‌السلام</small> نقل شده که در تفسیر آیه‌ی:		زائر در این فراز از زیارت، مشارکت در خون‌خواهی امام حسین <small>علیه‌السلام</small> به وسیله‌ی امام زمان <small>علیه‌السلام</small> را طلب می‌کند، زیرا مقصود از '''«إِمَامٍ مَنْصُور»''' حضرت [[وليّ عصر\|ولی عصر]] <small>علیه‌السلام</small> هستند و بر اساس روایات، علت این که ایشان را «مَنصور» نامیده‌اند، این است که ایشان در طلب خون جدشان، امام حسین <small>علیه‌السلام</small> یاری می‌شوند. از امام باقر <small>علیه‌السلام</small> نقل شده که در تفسیر آیه‌ی:

	'''«وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً»''': (اسراء: ۳۳)		'''«وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً»''': (اسراء: ۳۳)
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	'''«هُوَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِىٍّ علیه‌السلام قُتِلَ مَظْلُوماً وَ نَحْنُ اوليَاؤُهُ، وَ الْقَائِمُ مِنَّا إِذَا قَامَ طَلَبَ بِثَأْرِ الْحُسَيْنِ علیه‌السلام فَيَقْتُلُ حَتَّى يُقَالَ قَدْ أَسْرَفَ فِي الْقَتْلِ، وَقَالَ: الْمَقْتُولُ الْحُسَیْنُ وَ وَلِیُّهُ الْقَائِمُ، وَ الْإِسْرَافُ فِي الْقَتْلِ أَنْ يَقْتُلَ غَيْرَ قَاتِلِهِ، إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً. فَإِنَّهُ لَا يَذْهَبُ مِنَ الدُّنْيَا، حَتَّى يُنْتَصَرَ بِرَجُلٍ مِنْ آلِ رَسُولِ اللهِ عَلَيْهِمُ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ، يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَعَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْما»''':<ref>عیاشی، تفسیر، ج ۲، ص ۲۹۰.</ref>		'''«هُوَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِىٍّ علیه‌السلام قُتِلَ مَظْلُوماً وَ نَحْنُ اوليَاؤُهُ، وَ الْقَائِمُ مِنَّا إِذَا قَامَ طَلَبَ بِثَأْرِ الْحُسَيْنِ علیه‌السلام فَيَقْتُلُ حَتَّى يُقَالَ قَدْ أَسْرَفَ فِي الْقَتْلِ، وَقَالَ: الْمَقْتُولُ الْحُسَیْنُ وَ وَلِیُّهُ الْقَائِمُ، وَ الْإِسْرَافُ فِي الْقَتْلِ أَنْ يَقْتُلَ غَيْرَ قَاتِلِهِ، إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً. فَإِنَّهُ لَا يَذْهَبُ مِنَ الدُّنْيَا، حَتَّى يُنْتَصَرَ بِرَجُلٍ مِنْ آلِ رَسُولِ اللهِ عَلَيْهِمُ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ، يَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَعَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْما»''':<ref>عیاشی، تفسیر، ج ۲، ص ۲۹۰.</ref>

	«منظور (از این آیه) امام حسین <small>علیه‌السلام</small> است، (زیرا) او مظلومانه کشته شد و ما ولی (خون) او هستیم. هنگامی که قائم ما خاندان قیام کند، خون امام حسین <small>علیه‌السلام</small> را طلب می‌کند، او به قدری (از قاتلان امام حسین را) می‌کشد که گفته می‌شود: در کشتن اسراف می‌کند. امام باقر <small>علیه‌السلام</small> فرمود: (منظور) از مقتول، امام حسین و منظور از ولی او حضرت قائم و (منظور از) اسراف در قتل، این است که کسی غیر از قاتلش را بکشد، (اما چنین نمی کند که) او یاری شده است، به راستی او از دنیا نخواهد رفت تا این‌که به وسیله‌ی مردی از خاندان رسول <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small>، که زمین را پر از عدل و داد کند، همان طور که پر از ظلم و ستم شده باشد، یاری شود».		«منظور (از این آیه) امام حسین <small>علیه‌السلام</small> است، (زیرا) او مظلومانه کشته شد و ما ولی (خون) او هستیم. هنگامی که [[قائم]] ما خاندان قیام کند، خون امام حسین <small>علیه‌السلام</small> را طلب می‌کند، او به قدری (از قاتلان امام حسین را) می‌کشد که گفته می‌شود: در کشتن اسراف می‌کند. امام باقر <small>علیه‌السلام</small> فرمود: (منظور) از مقتول، امام حسین و منظور از ولی او حضرت قائم و (منظور از) اسراف در قتل، این است که کسی غیر از قاتلش را بکشد، (اما چنین نمی کند که) او یاری شده است، به راستی او از دنیا نخواهد رفت تا این‌که به وسیله‌ی مردی از خاندان رسول <small>صلی‌الله‌علیه‌وآله</small>، که زمین را پر از عدل و داد کند، همان طور که پر از ظلم و ستم شده باشد، یاری شود».

	آن حضرت در روایتی دیگر در تفسیر آیه‌ی شریفه فرمودند:		آن حضرت در روایتی دیگر در تفسیر آیه‌ی شریفه فرمودند:

	'''«فَسَمّعى اللهُ الْمَهْدِيَّ الْمَنْصُورَ، كَمَا سُمِّيَ أَحْمَدُ وَ مُحَمَّدٌ [مَحْمُوداً] وَ محمود وَ كَمَا سُمِّىَ عِيسَى الْمَسِيحَ علیه‌السلام»'''.<ref>فرات کوفی، تفسیر، ج ۱، ص ۲۴۰.</ref>		'''«فَسَمّعى اللهُ الْمَهْدِيَّ الْمَنْصُورَ، كَمَا سُمِّيَ أَحْمَدُ وَ مُحَمَّدٌ [مَحْمُوداً] وَ محمود وَ كَمَا سُمِّىَ عِيسَى الْمَسِيحَ علیه‌السلام»'''.<ref>فرات کوفی، تفسیر، ج ۱، ص ۲۴۰.</ref>
			<references />
			[[رده:زندگینامه و مشخصات]]