غیبت صغری
اولین غیبت امام زمان علیه السلام را که مدت آن کوتاهتر بود به سبب همان زمان کوتاهتر غیبت صغریٰ مینامیم.
این غیبت از تاریخ ۸ ربیع الاول ۲۶۰ هجری قمری (۸۷۴ میلادی/۳۱۹ هجری شمسی) همزمان با شهادت حضرت امام حسن عسگری علیه السلام (پدر بزرگوارشان) شروع شد و تا تاریخ ۳۲۹ هجری قمری (۹۴۰ میلادی) به مدت ۶۹ سال به طول انجامید.
در این طول این دوران غیبت صغری حضرت چهار نایب خاص داشتند که به نواب اربعه معروف هستند و مستقیما با ایشان در ارتباط بوده و یکی پس از دیگری وظیفه ارتباط شیعیان با امام زمان را بر عهده داشتند.
در داستان غیبت ایشان آمده است که در زمان حمله مأمورین به خانه حضرت ایشان در سرداب مشغول عبادت بودند که ضمن اتفاقاتی از چشم مأمورین ناپدید شده و غیبتشان از همان لحظه آغاز شد.