زندگانی حضرت مهدی علیه السلام: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «نام اصلی امام زمان علیه السلام ، «محمد» و از جمله کنیه های آن حضرت، «ابوالقاس...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
نام اصلی امام زمان علیه السلام ، | نام اصلی [[امام زمان]] علیه السلام ، «[[نام حضرت مهدی|محمد]]» و از جمله کنیه های آن حضرت، «ابوالقاسم» و ابوعبدالله» است. پدر بزرگوار آن جناب، [[حسن عسکری علیهالسلام|امام حسن عسکری]] علیه السلام امام یازدهم شیعیان و مادر گرامی ایشان نرجس خاتون - که نامش ملیکه دختر یشوعابن قیصر پادشاه روم و از فرزندان حواریون منسوب به شمعون وصی حضرت عیسی علیه السلام بوده است.<ref>غروی نائینی، محدثات شیعه، ۱۳۸۹، چاپ سوم، تهران، مرکز نشر آثار علمی دانشگاه تربیت مدرس، ص ۳۲۵</ref> آن حضرت در پانزدهم شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری در [[سامرا]] متولد شدند و حدود پنج سال تحت کفالت پدر بزرگوارشان، مخفیانه زندگی کردند. دوران زندگی امام مهدی علیه السلام به چهار بخش تقسیم می شود | ||
١. دوران کودکی: | ١. دوران کودکی: | ||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
امام علیه السلام حدود پنج سال تحت سرپرستی پدر و به طور پنهانی زیستند تا از گزند دشمنان محفوظ بمانند و هنگام شهادت امام حسن عسکری، در سال ۲۶۰ هجری قمری در سن پنج سالگی به مقام والای «امامت» نایل گردیدند. | امام علیه السلام حدود پنج سال تحت سرپرستی پدر و به طور پنهانی زیستند تا از گزند دشمنان محفوظ بمانند و هنگام شهادت امام حسن عسکری، در سال ۲۶۰ هجری قمری در سن پنج سالگی به مقام والای «امامت» نایل گردیدند. | ||
۲. غیبت صغری : | ۲. [[غیبت صغری]] : | ||
از سال ۲۶۰ هجری قمری آغاز شد و در سال ۳۲۹ هجری قمری پایان یافت. در این مدت، امام علیه السلام از طریق چهار وکیل که در میان مردم به | از سال ۲۶۰ هجری قمری آغاز شد و در سال ۳۲۹ هجری قمری پایان یافت. در این مدت، امام علیه السلام از طریق چهار وکیل که در میان مردم به «[[نواب اربعه]]»<ref>وکلای اربعه امام زمان علیه السلام عبارتند از: [[عثمان بن سعید عمروی|ابوعمرو عثمان بن سعيد عمری]]، [[محمد بن عثمان عمروی|ابوجعفر محمدبن عثمان بن سعيد عمری]]، [[ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی]]، [[علی بن محمد سمری|ابوالحسن علی بن محمد سمری]] (صدوق، کمال الدين، ج ۲، ص ۴۳۲ و ۴۳۳)</ref> مشهورند، با مردم در ارتباط بودند. | ||
3. غیبت کبری: | 3. [[غیبت کبری]]: | ||
از سال ۳۲۹ هجری قمری آغاز شد و تا زمانی که خداوند متعال بخواهد، ادامه خواهد داد. با آغاز غیبت کبری باب نیابت (وکالت) بسته شد. | از سال ۳۲۹ هجری قمری آغاز شد و تا زمانی که خداوند متعال بخواهد، ادامه خواهد داد. با آغاز غیبت کبری باب نیابت (وکالت) بسته شد. | ||
۴. دوران درخشان ظهور آن حضرت و حکومت جهانی ایشان.< | ۴. دوران درخشان ظهور آن حضرت و حکومت جهانی ایشان.<ref>ر.ک: کلینی، ج ۱، ص ۵۱۴ تا ۵۲۶؛ مفید، ارشاد، ج ۲، ص ۳۳۹ تا ۳۴۱، مجلسی، بحارالأنوار، ج ۵۱، ص ۲ تا ۲۸</ref>. | ||
----لیلا خلیلیان فر، اوصاف حضرت حجت علیه السلام در ادعیه و زیارات صفحه 29 | |||
نسخهٔ کنونی تا ۶ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۷:۴۹
نام اصلی امام زمان علیه السلام ، «محمد» و از جمله کنیه های آن حضرت، «ابوالقاسم» و ابوعبدالله» است. پدر بزرگوار آن جناب، امام حسن عسکری علیه السلام امام یازدهم شیعیان و مادر گرامی ایشان نرجس خاتون - که نامش ملیکه دختر یشوعابن قیصر پادشاه روم و از فرزندان حواریون منسوب به شمعون وصی حضرت عیسی علیه السلام بوده است.[۱] آن حضرت در پانزدهم شعبان سال ۲۵۵ هجری قمری در سامرا متولد شدند و حدود پنج سال تحت کفالت پدر بزرگوارشان، مخفیانه زندگی کردند. دوران زندگی امام مهدی علیه السلام به چهار بخش تقسیم می شود
١. دوران کودکی:
امام علیه السلام حدود پنج سال تحت سرپرستی پدر و به طور پنهانی زیستند تا از گزند دشمنان محفوظ بمانند و هنگام شهادت امام حسن عسکری، در سال ۲۶۰ هجری قمری در سن پنج سالگی به مقام والای «امامت» نایل گردیدند.
۲. غیبت صغری :
از سال ۲۶۰ هجری قمری آغاز شد و در سال ۳۲۹ هجری قمری پایان یافت. در این مدت، امام علیه السلام از طریق چهار وکیل که در میان مردم به «نواب اربعه»[۲] مشهورند، با مردم در ارتباط بودند.
3. غیبت کبری:
از سال ۳۲۹ هجری قمری آغاز شد و تا زمانی که خداوند متعال بخواهد، ادامه خواهد داد. با آغاز غیبت کبری باب نیابت (وکالت) بسته شد.
۴. دوران درخشان ظهور آن حضرت و حکومت جهانی ایشان.[۳].
لیلا خلیلیان فر، اوصاف حضرت حجت علیه السلام در ادعیه و زیارات صفحه 29
- ↑ غروی نائینی، محدثات شیعه، ۱۳۸۹، چاپ سوم، تهران، مرکز نشر آثار علمی دانشگاه تربیت مدرس، ص ۳۲۵
- ↑ وکلای اربعه امام زمان علیه السلام عبارتند از: ابوعمرو عثمان بن سعيد عمری، ابوجعفر محمدبن عثمان بن سعيد عمری، ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی، ابوالحسن علی بن محمد سمری (صدوق، کمال الدين، ج ۲، ص ۴۳۲ و ۴۳۳)
- ↑ ر.ک: کلینی، ج ۱، ص ۵۱۴ تا ۵۲۶؛ مفید، ارشاد، ج ۲، ص ۳۳۹ تا ۳۴۱، مجلسی، بحارالأنوار، ج ۵۱، ص ۲ تا ۲۸